Deux Jours à Tuer (2008)

Typisch Frans filmpje (waar ik nochtans veel van hou!) dat uitblinkt in z'n middelmatigheid. De sobere cinematografie en soundtrack, de degelijke acteerprestaties (wat is Marie-Josée Croze een prachtige vrouw overigens), het verhaaltje: slecht is het allemaal niet, maar tegelijkertijd te weinig opwindende cinema om een diepe indruk na te laten.

De act van Albert Dupontel is zo verbluffend dat men zich nauwelijks het waarom van zijn gedragingen afvraagt maar veel eerder benieuwd is naar de volgende wending in het verhaal. Pas naar het einde toe wanneer één en ander wordt opgehelderd, wordt alles wel duidelijk, in deze goede Franse film die men misschien wel in het slot wat sentimentaliteit kan aanwrijven maar die toch mooi het zoeken naar een echte levenshouding en levenswaarden in beeld brengt.

Mooi.

Het verhaal wordt knap opgebouwd, achteraf als de aap uit de mouw is is het allemaal wel duidelijk maar daarvoor viel ik van de ene verbazing in de andere. Wie zegt dat het voorspelbaar is mag mij uitleggen welke details ik dan wel gemist had. Dupontel speelt erg knap, maar laat wel vrij weinig ruimte voor de bijrollen over - jammer, want ik had wel wat meer van Marie-Josée Croze willen zien. Wat ook opvallend sterk is in de film is de enorme vaart in het verhaal - ook dat viel me achteraf pas goed op, en ook dat draagt bij aan de indruk die de film achterlaat.

Redelijke film over een man die op een dag besluit ontslag te nemen en ook zijn gezin te verlaten. Op zich een boeiend hoofdpersonage met zijn onvoorspelbare en vaak asociale gedrag (wat een paar goeie scenes oplevert). Voor de reden van zijn gedrag moet je wachten tot het einde van de film, en die ontknoping viel me toch een beetje tegen. Het scheelt dan ook wel dat de film niet te lang duurt.

Deze film raakte mij wel, een mens op een kruispunt in het leven. Ik was in de veronderstelling dat de man het eenvoudige verkoos boven het leven in de bourgeoisie maar de clou was een andere. De vader- zoon scenes op het einde vind ik fraai.

Sterke film, met vaart verteld.

Prachtige film, met een glansrol van Albert Dupontel, als de directeur van een reclamebureau, die het bijltje er bij neergooit en al die zogenaamde vrienden het huis uitgooit. Die scène waarin de gasten van een etentje met elkaar op de vuist gaan is natuurlijk goud. Hij verlaat huis en haard, en jonge kinderen, en stapt op de boot. Waarheen, vroeg ik me af. Ierland? Gaandeweg begin je wel te begrijpen waarom hij alle schepen achter zich verbrandt, maar dan nog blijft het spannend tot het laatste moment. O ja, en niet vergeten de prachtige score. Topfilm.