The Vessel (2016)

Vermoeiende zit.

Überdrama gedrenkt in mooie beelden. Mooie beelden in een schitterende setting. Ook mooie beelden die al snel vermoeiend overlopen van de expliciete symboliek. Het is beeldtaal die zo gedirigeerd aanwezig is dat er bij het kijken weinig emotie of verbazing voelbaar is.

De symboliek word je dermate dwingend door de strot gedouwd, dat er geen twijfel kan bestaan over de mystieke boodschap achter het verhaal. Geen twijfel over de aanwezige dubbele laag.

De gelaagdheid in de film wordt te opzichtig opgeroepen, naar mijn mening. De film vergeet simpelweg om de mysterieuze laagjes subtiel en bij beetjes in te brengen. Hierdoor schiet de film z'n gestelde doelen (ontroeren en verbazen, vermoed ik) voorbij.

Het verhaal sleept zich traag voort, gaat met horten en stoten en staat in dienst van de symbolische beeldenpracht. Verdrinkt er als het ware in. Het verhaal raakt er zelfs zo door ondergesneeuwd, dat emoties en beleving van de personages weinig kans krijgen om in het verhaal te evolueren.

De personages zijn niet bijster spannend. 't Is dat ze nodig zijn om een beeldverhaal te vertellen, maar ik kreeg de indruk dat de regisseur niet erg maalde om de innerlijke belevingswereld van de personages. Die zag meer emotionele en mysterieuze werking uitgaan van doordachte shots in een prachtig decor. Mooi, maar al snel vermoeiend door overdaad en dientengevolge door leegheid.

Waar het verhaal amper emotie oproept, deed het in beeld brengen van de zeer sensuele Aris Mejias dat absoluut wel. Prachtige actrice is dat zeg! Over mystiek en mysterie gesproken...

Ik was wat terughoudend door de mindere quotaties hier, maar was eerlijk gezegd blij verrast met de film. Geen absolute topper en de 3,5* is vrij royaal gegeven. De film is weliswaar traag en an zich gebeurt er ook niet zo heel veel.

Los hiervan toch een vrij duidelijk plot ontwaard waarbij het draait rond geloven ... of het ontbreken daarvan. Nadat een kustdorpje verder moet na een grote tragedie is de tijd voor hen blijven stilstaan. Jongemannen trekken weg, de rest blijft achter, zichzelf onderdompelend in rouw. Rouw, woede en verdriet liggen vaak dicht bij elkaar en wanneer Leo miraculeus de verdrinkingsdood ontsnapt, verandert de perceptie en verwachtingen over hem, met alle gevolgen van dien.

Fijn vond ik de dialogen met de priester waarvan ik twee sterke quotes onthouden heb. “Als een man een kind dood, wordt hij ter dood veroordeeld. Wanneer God er 47 neemt, moeten we Hem loven”. En ten tweede: “Een ramp is een mirakel op de verkeerde plaats en op het verkeerde tijdstip”.