Avaze Gonjeshk-ha (2008)

Mijn eerste Iraanse film, en hoewel ik van te voren geen hoge verwachtingen had, is het me best bevallen.

De hoofdpersoon Karim is een beetje sullige man die zijn baan verliest en via via in een baantje als taxichauffeur/koerier rolt. Hoewel zijn karakter hierdoor verandert, mist hij echter het zakelijk inzicht om echt iets van zijn leven te maken. Hij versnippert zijn zuurverdiende geld aan allerlei troep en is niet in staat te sparen voor een gehoorapparaat voor zijn oudste dochter.

De frustraties nemen toe als blijkt dat zijn vrouw en kinderen wél dit zakelijk inzicht bezitten en ze door middel van allerlei kleine handeltjes geld verdienen voor zichzelf. Voor een traditionele Iraanse man is dat natuurlijk gezichtsverlies en hij werkt zijn vrouw en kinderen op alle mogelijke manieren tegen. Desondanks blijf je sympathie voor Karim koesteren, aangezien hij wel uiterst eerlijk is. (Zo moet hij een koelkast vervoeren, krijgt motorpech en verliest de groep uit het oog. In plaats van de koelkast door te verkopen en een slaatje te slaan, zoekt hij net zo lang tot hij de rechtmatige eigenaar gevonden heeft.) Uiteindelijk krijgt hij een ongeluk, kan een tijdje niet werken en legt zich bij de situatie neer.

Song of Sparrows is een lief filmpje, dat een beeld schetst van het Iraanse plattelandsleven, maar het script is te mager om het écht interessant te maken. Het kabbelt allemaal rustig voort en veel schokkends gebeurt er verder niet. Technisch is het goed verzorgd, maar het ontbreekt aan pakkende scènes. De slappe soundtrack zorgt samen met een geel camera filter voor een erg braaf huiselijk sfeertje, waar je van moet houden. Iraanse spruitjeslucht.

Eén scène is me bijgebleven: Karim’s zoontje en een aantal buurtkinderen hebben een tijd gespaard om een waterreservoir te vullen met vissen. Ze zien al hun harde werk verloren gaan als de ton met de vissen lek blijkt en ze de vissen noodgedwongen in een beek moeten gooien (zie foto). Dit geeft een brok in de keel, maar dat was dan ook gelijk het enige indringende moment in de film.

Leuke eerste kennismaking met de Iraanse cinema, maar geen film om twee keer te zien. 3***

Geweldige fllm! Majidi laat maar weer eens zien dat je geen achtervolgingen, shoot-outs en explosies nodig hebt om een boeiende film te maken. Mohammad Amir Naji vertolkt geweldig een eenvoudige man die het spoor een beetje bijster raakt in zijn missie om zijn gezin een beetje een beter leven te geven. Door zijn ongeval is hij gedwongen gas terug te nemen en om van de zijlijn zijn gezinnetje gade te slaan en hij bemerkt dat deze zichzelf best redelijk kunnen redden. Wat dat betreft vond ik het laatste kwartier helemaal niet oninteressant?. Prachtig geacteerd trouwens: de sippe, half-huilende jongetjes nadat de vissenton omgevallen is en hun droom in deugen ligt.

Zeer aanbevelenswaardig voor mensen die eendere films uit Iran en omstreken ook konden waarderen en voor mensen die Irans inwoners alleen als enge volgelingen van de ayatollahs kunnen zien!

Mijn vijfde film van Majid Majidi, een regisseur die niet allerlei toeters en bellen nodig heeft om van een eenvoudig verhaal een boeiende film te maken over de dagelijkse beslommeringen van eenvoudige mensen. Net als in eerdere films van Majidi weet protagonist Mohammad Amir Naji met zijn markante kop de nodige indruk te maken. Dat geldt ook voor de beelden van het chaotische Teheran. Mooi.