Les Enragés (1985)

Regisseur Glenn is een vrijwel volstrekt ongekende, het blijkt echter dat de goede man een aantal behoorlijk gekende klassiekers heeft gefotografeerd van o.a. Rivette, Truffaut en Tavernier. Nog imposanter is het cv van scenarist Brach, die tig klassiekers van Polanski uitschreef en ook samenwerkte met Antonioni.

Ondanks dat mislukt deze film tamelijk, en wel door...zwakke fotografie en een zwak scenario.

De synopsis klopt trouwens niet : het gaat over 2 zeiknichten- zou ik denken- met de pittoreske bijnamen Tuf-tuf en la sueur, resp. Cluzet en Milo. Deze 2 marginalen contempleren in een kerk een copie van de extase van de heilige Teresia van Bernini alvorens de collectekas te ontvreemden, ze slaan voor de woedende dorpspriester en de wouten op de vlucht, om terecht te komen in een soort Psycho achtige mansion, op dat moment verlaten maar in feite bewoond door de eenzame diva Jessica Melrose, gespeeld ddor Ardant

T-T is zoals de meeste zeiknichten- u hoeft trouwens slechts dat eighties glamrock vogelnest op zijn kop te zien om te weten dat dit ventje bij voorkeur een bukhouding aanneemt - behept met een divafetish, en hij besluit dat Jessica zijn privé eigendom dient te worden.

Volgt een home invasion spelletje dat naar ik meen het zwart komisch/dreigende sfeertje van cul-de-sac van Polanski poogt te evoceren waarvoor Brach ook het scenario schreef, maar het heeft meer weg van een klucht. Voeg daar nog wat onhandige meta-pogingen aan toe- Fardant is een actrice die een actrice speelt en dit uitbuit- en we hebben een pretentieuze, onbedoelde klucht.

De beginsequentie keert op het eind terug in een soort semi-katholiek gay camp symbolisch shot dat ongetwijfeld van alles moet suggereren, misschien dat gays weten wat.

Glenn intussen hield zich schijnbaar meer bezig met het verzinnen van zo vreemd mogelijke camerastandpunten.

We moeten het dan ook alleen doen met vele close-ups van Ardant, die q.q. fraai zijn.