Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil (2008)

Hollywood-opsmuk voorspelbaarheid meets rauwe Europese arthouse pretenties.

De vredelievende Koran boodschap wordt als het ware er in geramd, zodat de vele hedendaagse tegenstellingen omtrent de islam nog eens extra worden aangedikt. Het maakt van 'Go with Peace Jamil' een moderne noodzakelijke film; dat het van Deense makelij is maakt het nog extra actueel.

Bloed vloeit waar het vloeit, haat en angst heerst waar het gezaaid wordt.

'Go with Peace Jamil' is niets anders dan twee dikke middelvingers naar zogenaamde islamieten (de extremisten) en zogenaamde democratische non-islamieten (de extremisten).

Over the top, maar laat een verpletterende indruk achter. Je kon een speld horen vallen tijdens de aftiteling.

Tsja....

Goede en relevante film met sterk, soms claustrofobisch, camerawerk.Interessant om het in een Europese stad te laten spelen en te vermijden dat heel duidelijk te tonen, zo dat je echt het gevoel hebt in een andere, nauwelijks zichtbare wereld te zitten. Maar dan komt het einde....

De film gaat al een beetje fout vanaf het moment dat opa ineens in elkaar zakt, maar dat stuk kan ik de film nog wel vergeven, maar het einde waarin het zoontje en zijn ontvoerder eraan moeten geloven is echt too much. Ineens ramt de film zijn boodschap nog eens extra lomp naar binnen, bah.

Kost de film een volle ster, en dat voelt eigenlijk nog mild.

2.5*

Met dank aan MovieMeter

Dit is immers één van de zovele films die ik via MM heb ontdekt. Ik weet niet meer juist hoe ik op deze film ben gekomen, maar het plot, de affiche en het mysterie hier rond dat Verhoeven opbouwde door zijn recensie volledig tussen spoilerhaken te zetten waren voor mij reden genoeg om de film op te zoeken. Na een tamelijk lange zoektocht en een al minstens even lange periode dat ik hem alweer uit het oog was verloren, dan toch maar eens opgezet. Hier heb ik dan ook allerminst spijt van.

Het verhaal is vrij tot zeer standaard, maar minstens even doeltreffend. Centraal staat haat en vergelding. Niet enkel de eeuwenoude haat tussen Soennieten en Sjiieten, maar evengoed die van ongeheelde familievetes en een allesverwoestende combinatie van beiden, waardoor een onvermijdelijke spiraal van geweld in werking wordt gezet. Interessant hieraan is niet enkel dat beide visies enigzins gemotiveerd zijn, en dat de kijker dus zich in beide kampen kan inleven, maar vooral de aandacht die wordt geschonken aan de blinde destructieve kracht die hiervan uitgaat. Het plot laat dan ook weinig verrassingen over en de uitkomst kan men van meet af aan al gissen. Dit is dan ook niet de sterkte van de film.

Shargawi toont hier namelijk als geen ander dat het narratief eigenlijk enkel en alleen bijzaak is. Centraal, voor mij althans, staat immers de filmervaring, en Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil biedt er eentje aan met hoofdletter F. De film wordt immers gekenmerkt door zijn magistrale camerawerk en complementaire soundtrack. De camera springt van links naar rechts, van boven naar onder en lijkt nooit stil te staan. Niet enkel de onstabiele psychologische basis van de personages wordt hiermee in beeld gebracht, de nakende geweldspiraal wordt evengoed steeds weer geïntroduceerd. De Unheimische sfeer door claustrofobische beelden en een desoriënterende soundtrack vormt dan ook de basis én het pronkstuk van deze film.

Het meest interessante en unieke hieraan vond ik het volgende; hoewel Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil thematisch handelt over bloedwraak, wordt er aanvankelijk geen geweld in beeld gebracht. Gelijklopend met het steeds wilder wordende audiovisuele aspect van de film openbaart dit geweld mondjesmaat zijn ware bloederige gezicht. Naarmate de film vordert wordt dit geweld dan ook steeds explicieter getoond, om uiteindelijk te escaleren tot een waanzinnige en beklijvende eindsequentie, die niemand ongemoeid zal laten.

Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil heeft geen origineel verhaal, noch een subtiele boodschap, maar is wel én bovenal een waanzinnige filmervaring. Dit is onversneden cinema die de kijker meeneemt op een medogenloze rit.

Hulde, vijf sterren & een top10 plek;
5*

Op de helft van de film schotelt de vader van Jamil zijn zoon varkensvlees voor. "Ik eet dit niet", zegt Jamil. "Waarom niet?", vraagt zijn vader. "Omdat varkensvlees eten een zonde is", is het antwoord. Vervolgens vergelijkt Jamils vader de zonde van het eten van varkensvlees met andere zonden die Jamil begaan heeft, waaronder moord, en zet hij vraagtekens bij de manier waarop Jamil tegen zonden aankijkt. Deze scène is zo sterk en goed gevonden dat de rest van de film bijna overbodig wordt. Dat religie of ideologie vaak nogal selectief uitgevoerd wordt, zoals het uitkomt, wordt hier prachtig vertoond.

De rest van de film is een goed gemaakte en geacteerde dramathriller die vooral goed spannend is, maar ook wat voorspelbaar en te voor de hand liggend. Na die varkensvleescène is het bijzonder jammer dat er een lange dialoog volgt tussen Jamil en zijn vader over moraliteit, wat dan gewoon overbodig wordt, omdat dit net al kort en bondig behandelt was. Ook wordt er zo lang doorgegaan over hoe belangrijk het wel niet is dat Jamils zoontje goed opgroeit dat er geen twijfel over bestaat dat die het einde niet gaat halen. Het ligt er wat te dik bovenop. Sowieso vond ik dat er te weinig aan de fantasie van de kijker werd over gelaten. De personages stellen constant vragen rond moraliteit en de film neemt een bijzonder duidelijk standpunt in rond thema's als eerwraak, religieus fanatisme en bende-oorlogen. Het wordt er met de paplepel ingegoten. Niets van dit alles komt bij mij als een verrassing aan en ik had dan ook liever een wat meer objectieve aanpak gezien. Door de actualiteit van de film was het wellicht nodig om de boodschap er wat dikker bovenop te leggen. De actualiteit is nog niet verloren gegaan, maar toch kan ik niet onder het gevoel uitkomen dat het allemaal wat simplistisch is. Niettemin blijft er een spannend drama over, maar er had een betere film in gezeten.
3,5*

Sterke misdaad-drama van Deense bodem, al worden er weinig Deense woorden gezegd. Het is namelijk een drama over de Islamitische misdaad. Film die vooral over moraal en wraak gaat en daaruit vloeien sterke dialogen en scenes. Ook is de film lekker broeierig. Einde zag ik een beetje aankomen, wellicht heeft de film hier en daar wat inspiratie opgedaan uit andere films. Goede rollen van Jamil, zijn vader en my favourite The Egyptian.

Weer een erg sterke film uit Denemarken, waar Denen dit keer totaal niet aan de orde komen, maar een grote Arabische gemeenschap levend in Kopenhagen. Deens is zelden te horen, en je vergeet af en toe dat de film plaats vind in Kopenhagen. Het is weer een bikkelharde en rauwe film en dan ook nog wel zo realistisch mogelijk (mede ook dankzij het manier van filmen) We maken kennis met, zoals gezegd, verschillende Arabische families die bloedwraak op elkaar uitoefenen, het geloof kent dus ook zo zijn maffia's en maken elkaar op die manier kapot. Het draait allemaal om Jamil die er ook partij van is, maar ondertussen ook nog een kind heeft waar zijn vader meer voor zorgt omdat hijzelf met al dat gedoe bezig is. Die varkensvlees-scene (zoals hierboven gespoilerd) vond ik daarmee ook een van de sterkste scenes uit de film, het is immers wel de waarheid over Jamil. Jamil is ook iemand die niet van ophouden weet en voor je het weet word alles onherroepelijk van kwaad tot erger. Met een fataal einde als gevolg.

Maar zoals gezegd: een verrassende film en dat al vooral omdat het zowat aanvoelt als een Arabische film. De gekte is vaak mee te voelen en het word met het kwartier ook steeds extremer. Het camerawerk vond ik ook erg knap, dat ook zo gedaan is zodat het net lijkt alsof je het zelf meemaakt, of alsof het soms een found footage is.

Zeker geslaagde urban film.

4,0*

Een film die zich in de marge van grootstad Kopenhagen afspeelt en waarin nauwelijks tot geen Deens wordt gesproken. We krijgen een inkijk op een islamitische gemeenschap waarbij de spanningen hoog oplopen. Familie-eer, maar vooral ook religieuze conflicten staan centraal, soennieten versus sjiieten, tussen gelovigen en ongelovigen. Over het begaan van zonden en hoe daar naar gekeken wordt, dit allemaal in het belang van het "juiste".

Inderdaad een prima scène daar tussen vader en zoon waarmee hij zijn zoon naar zichzelf leert kijken. Verblind door het eigen ideaal en haat verliest hij zichzelf. Geen doetjes alvast. Rauw en broeierig voorgesteld, camera vaak dicht op de huid. Cinematografisch goed, prima en naturel geacteerd ook. Film die naar de gebeurtenissen toe er net dat tikkeltje te veel aan breit, soms is less more.