Loan Shark (1952)

Van alle Film Noirs uit de, door VCI uitgebrachte, Forgotten Noir serie die ik heb gezien is dit de enige die (qua camerawerk) een echte noir kan worden genoemd. Veel schaduwen en donkere stegen.

Het thema is weer anders dan de meeste noirs en op het eerste gezicht niet al te boeiend.

Gelukkig is George Raft er, een acteur die al in meerdere (A)-noirs heeft gespeeld, die het verhaal in de buurt van andere/betere noirs weet te werken.

Hij speelt een ex-gevangene die, na de moord op zijn zwager, besluit om een bende loan sharks op te rollen. Daarvoor moet hij eerst undercover in de banden-fabriek waar zijn zwager werkte, waarna hij ook aan de slag kan bij de sharks.

Deze film leunt op Raft, die gewoon goed is. Sowieso rust de film voornamelijk op de mannelijke acteurs en hebben de vrouwen alleen rollen als verontruste zus of liefje.

De bad-guys (toch ook een belangrijk onderdeel van een goede noir) zijn niet al te bad en ik mis charismatische koppen.

Bij elkaar is dit een lekkere noir, die makkelijk wegkijkt. Ben erg blij met deze serie Forgotten Noirs, want de prijs / kwaliteit verhouding is perfect (6 films van goede kwaliteit voor minder dan 20 euro).

3,5*

Deze B-film leunt zwaar op de geloofwaardigheid van 'A-ster' George Raft, maar George Raft is een houten klaas. Zelfs als hij loopt ziet hij er houterig uit.

De vorige Raft-vehikel die ik zag, Red Light, bevatte ook al segmenten waarin we Raft zien lopen. Het nut ervan? Ik vermoed dat George een beetje narcistisch is.

Het boek City of Nets: A Portrait of Hollywood in the 1940's bevat een aantal geinige anektodes met Raft als lijdend voorwerp. Zo was hij als jeugdvriend van een aantal maffiosi verantwoordelijk voor hun imago. Door gangsters te portretteren in films gaf hij hen een voorbeeld om te volgen.

Het Amerikaanse volk had natuurlijk geen idee hoe gangsters zich gedroegen. Ze kwamen er niet mee in aanraking of konden het niet navertellen. Je zou kunnen zeggen dat na de romantisering van de cowboy, Hollywood nu de gangsters een gezicht gaf.

Raft maakte zich vooral druk over de perceptie van de kijker op zijn imago en weigerde rollen die dat 'ondermijnden' (lees: doodgaan aan het eind). Humphrey Bogart nam een aantal van deze restjes en de rest is geschiedenis.

Dus komt Raft met zijn imago terecht bij een B-film als Loan Shark waar hij eigenlijk op de automatische piloot gaat. Vooral de beginscenes waarin het conflict wordt gepresenteerd, laten Raft als decorstuk toekijken hoe de supporting cast de film injecteren met levenstof. Raft lift op dat moment maar mee. (We geloven hem meteen)

Maar ironisch wordt het tijdens een knokscene. George Raft is een bikkel, dus laat hij zich niet in elkaar slaan. Alleen zien we George meppen in de close-up, maar zodra we uitzoomen zien we een fittere stand-in klappen opvangen en judoworpen doen. Als George het gevecht wint, zegt hij iets in de trant van 'dat de baas de volgende keer maar zelf moet komen'. Foei, Georgie, jij durft.

Loan Shark is vermakelijke onzin en het is jammer dat de tegenspelers weinig tegengas bieden zodra Raft opeens in het middelpunt komt te staan. Afgesproken?

Ik sluit me aan bij ToNe. Zeer matige noir met George Raft als het grootste probleem. Zelfs Dorothy Hart kan met al haar talent enige walging tijdens het zoenen met George niet helemaal wegdrukken. Zelden zo weinig chemie gezien tussen de acteurs in een film. Wat een Hark zeg die Raft.

Ik begrijp ook niet zo goed waarom nu net deze film het Forgotten Noir label krijgt. Het camerawerk is niet bijzonder en zelfs met de bijzondere locaties: waserette, bandenfabriek, theater.. weten ze niets leuks te doen.