Mildred Pierce (1945)

Dit is nou echt DRAMA!!!!!

TOPFILM!!!!

Crawford op haar best in een film die enorm boeit, op een prachtige manier door flashbacks verteld! 4 sterren

Fabelachtig geregisseerde film met louter top acteerprestaties. Crawford excelleert in een film die het maximum aantal sterren verdient (minpunt: dienstmeid Lottie die op een wel zeer racistische wijze wordt geportretteerd). Voor het overige louter complimenten voor Mildred Pearce waarvoor Curtiz de regie deed en wel zo goed dat de kijker van de ene naar de andere scene danst. Enkele opmerkingen / scenes:
-zelden is er in de filmgeschiedenis zo'n mooie moeder-dochter relatie neergezet
-scene in het begin van de film op het politiebureau waar Crawford zit te wachten op haar verhoor en wordt geconfronteeerd met allemaal hinderlijke geluiden, van de hinderlijke kloktikken tot het hard dichtslaan van een krant (Sergio Leone moet hier met veel plezier naar gekeken en van geleerd hebben).
-IJzersterke dialogen (vooral tussen Mildred en Wally, maar ook in de scenes met Ida)
-Prachtig hoe Crawford een drankje neemt, een vies gezicht trekt en extra soda er bij doet
-In zekere zin een 'film noir' met in deze film Veda Pierce, de dochter als fatale vrouw
-Prachtig hoe Wally een grapje maakt, constateert dat het niet aanslaat en het gesprek weer oppikt
-etc. etc. etc.
Buitengewone klasse.

Prachtige, stijlvolle film met een schitterende tour-de-force performance van Joan Crawford. De film begint als noir, verschuift de focus vervolgens compleet naar een meer conventioneel (maar absoluut interessant) drama over een vrouw die zichzelf kapot werkt om haar mooie maar verwaande, aan grootheidswaazin lijdende dochter nog maar meer te kunnen verwennen, om later weer terug te keren naar de noir-stijl. Ik twijfel tussen 4 en 4,5*. Ik geef voorlopig 4*, maar voor verhoging vatbaar.

Lelijke poster. De Fransen kunnen dat beter: Link..

imdb-topic:

.

Joan Crawford is wel erg geweldig hier. Twijfel nog een beetje tussen een 3,5 en 4 maar houd het voorlopig maar op het eerste.

Toch wel iets teveel ouderwets drama naar mijn smaak, maar dan wel erg goed gedaan.

Opmerkelijk sterke vrouwenrollen ook weer. De dames zijn hardwerkende, zelfbewuste, nietsonziende whiskydrinkers en de kerels domme sukkels die achterbaks geld proberen los te peuren. Zo worden ze niet meer gemaakt. .

Mildred Pierce: "Noir van de maand" op Film-Noir forum: Klik.

Wow, overmorgen op de BBC. Recorder al geprogrammeerd!

Boven verwachting; prima kwaliteit ook; vond de mannelijke acteurs wat zwak. maar ja, de meesten vochten toen nog in WO-II. Maar toch, overall een IMDB 8,0/10.

Mildred Crawford: the family woman

Het noir-genre is een relatief begrip in 'Mildred Pierce', want in de eerste plaats is dit toch een donker en ambigue melodrama. De vlekkeloze mise-en-scene, het spel met schaduw en licht, de 'moordende' femmes fatales, de overkoepelende vertelinstantie (bijna één lange, onderbroken flashback), de bijtende dialogen en de sinistere thema's.
Genoeg elementen om van een volwaardige film-noir te kunnen spreken, maar Curtiz besteedt dermate veel aandacht aan het beeld van de ambitieuze vrouw en haar streven naar familiaal geluk, dat het melodrama nagenoeg pertinent de bovenhand neemt.
Denkende dat 'Mildred Pierce' een noir pur sang zou worden, is er achteraf dan ook sprake van een zekere ontgoocheling. Een tweede kijkbeurt lijkt naderhand noodzakelijk om deze prent volledig op zijn waarde te kunnen schatten.

Een fabuleuze Crawford kan alvast niets verweten worden. Met zichtbare flair vertolkt ze zowel een moeder met moordende looks, als een moeder met een oneindige bezorgdheid om haar kroost. Wanneer haar rok echter te hoog reikt en haar verleidelijke knieën zichtbaar worden, zal ze zich maar al te snel ontdoen van haar sensuele buitenkant, om zo haar eigenlijke doelstellingen duidelijk te maken.
De mannen in 'Mildred Pierce' fungeren daarbij slechts als hulpmiddelen, als loutere tussenschakels in de weg die Mildred en haar dochter steevast wensen af te leggen. Maar vermits Mildred haar dochter niet eeuwig onder haar hoede kan houden, zal ze gaandeweg ondervinden dat het web van intriges en bedrog alsmaar groter wordt.
Vanuit onverwachte hoek biedt een 'onschuldige' schouder alsnog enige emotionele steun, maar het wrange en ambiguë karakter van het geheel blijft als een sluimerende mist aanwezig.

Niettemin zijn het niet de acteerprestaties en de verzorgde enscenering die 'Mildred Pierce' tot fascinerende cinema maken, maar wel de typerende relaties die worden uitgetekend en uitgelegd.
Wanneer ook blijkt dat deze prent zou wortelen in het persoonlijke leven van Crawford, geeft dit het gegeven bovendien een extra, meer beladen dimensie. Vanuit deze dimensie biedt 'Mildred Pierce' dan ook een blik achter de schermen van de schijnbare wereld van glamour en succes.

4*

Michael 'Casablanca' Curtiz levert wederom een topproductie af.

Gebaseerd op het boek van James M. Cain - ook de schrijver van Double Indemnity - geeft de film een schitterend portret van een verknipte moeder/dochter relatie tegen de achtergrond van een klassieke "whodunnit".

Vrijwel alles klopt aan deze film; vlekkeloze regie, prachtige mise-en-scene, bijtende dialogen, en natuurlijk de acteerprestaties.

Niet alleen Joan Crawford maar zeker ook Ann Blyth als de gif spuwende dochter Veda. Mooi om te zien dat Crawford, die niet bekend stond om haar collegialiteit, hier Blyth heel veel ruimte geeft om alles uit de rol van Veda te halen.

Ook nog speciale vermelding voor Zachary Scott in de rol van Monte Beragon. Als charmante maar vileine parasiet is hij een typisch geval van 'the man you love to hate'.

Toch de meeste credits voor regisseur Michael Curtiz, die alweer laat zien wat een ongelofelijke vakman hij is.

Fraaie variant op het 'femme fatale' idee door de femme fatale tegenover haar moeder te zetten. Ge-wel-di-ge rol van Crawford, die ondanks dat er weinig mis is met de rest van de cast, hier toch echt de show steelt. Net iets minder scherp dan Casablanca, maar het scheelt niet eens veel. Mildred Pierce is bijna even goed. Het was een tijdje geleden dat ik Hollywoodclassics heb gekeken, maar door deze film heb ik daar weer helemaal zin in.


4.0*

Mooie film, het moordplotje is eigenlijk niet eens niet nodig. Curtiz schetst een prachtig portret van een hardwerkende, zelfstandige vrouw die haar dochter tevreden probeert te houden en omringt wordt door mannelijke profiteurs. En dit is dan gemaakt in 1945, een tijd waarin het toch vooral een mannenwereld was. Krachtige rol van Crawford, die de film draagt.

4*

Eddie Muller interviewt Ann Blyth over co-star Joan Crawford: link.

prachtige topfilm!

4,5*

Erg sterk Drama.

Kwam eens een keer op TCM en ik dacht dat het gewoon een ordinaire oude drama film was, maar dat was het dus niet. Erg sterke, zwartgallige film. Precies zoals een Drama film hoort te zijn. 4,5 voor deze film en natuurlijk voor Joan Crawford die deze film draagt als een echte diva.

Erg fijne film dit met een fantastische rol van Joan Crawford!


Het blijft altijd fijn om vrouwen te zien schitteren in een film-noir. In Mildred Pierce doet Joan Crawford dat op fantastische wijze. Ze zet Mildred neer als een sterke vrouw, met een geweldig doorzettingsvermogen, die echter gedurende de film steeds een stukje meer onzeker lijkt te worden. Ze kan bikkelhard zijn, maar ook superbezorgd om haar kinderen, waarvan haar oudste dochter Veda duidelijk haar oogappeltje is. Ook die rol wordt erg goed gespeeld door Ann Blyth, die haar neerzet als iemand voor wie geld het allerbelangrijkst is en die duidelijk de femme fatale is in deze film. Dan is er zelfs nog een derde vrouw in deze film die erg sterk speelt. Dat is Eve Arden, die de vriendin van Mildred speelt en af en toe geweldig gevatte oneliners eruit gooit.

Hoewel de mannen, Zachary Scott en Bruce Bennett, duidelijk wat ondersneeuwen t.o.v. de vrouwen, doen zij het toch ook niet slecht. Toch spelen zij een ietwat ondergeschikte rol in deze film, want het is vooral de moeder-dochter relatie, die uitermate boeiend is en op uiterst geslaagde wijze wordt uitgewerkt. Mildred heeft duidelijk een zwak voor haar dochter en die weet daar gretig misbruik van te maken. Het is niet moeilijk om te raden dat Veda de uiteindelijke moord gepleegd heeft. Daar draait de film mijns inziens ook niet zozeer om. Het is meer een terugblik op het uiterst boeiend leven van Mildred.

Wat ik ook wel interessant vond was een gebeurtenis halverwege de film. De jongste dochter van Mildred is ziek en overlijdt. Mildred lijkt dan al zo onder invloed van Veda, dat ze minder verdrietig lijkt, dan een “normaal” iemand zou zijn om het verlies van een dochter. Het komt verder nergens ter sprake, maar ik had het idee dat Veda toen als zo geniepig was dat ze haar zusje zomaar vergiftigd zou kunnen hebben. Op die manier bleef ze als enige over en zou dus nog meer geld van mama krijgen, i.p.v. het later te moeten delen. ik weet het, het is misschien een nogal vergezochte theorie, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het best wel eens zou kunnen. Het maakt de film achteraf gezien alleen nog maar fascinerender.

Regisseur Michael Curtiz zorgt verder voor een fijne regie, waarbij zonnige en donkere scènes elkaar moeiteloos lijken af te wisselen. Verder bevat de film degelijke muziek en scherpe dialogen, die bijdragen aan het sterke acteerwerk van de cast. De sfeer van de film is echt geweldig en Curtiz bewijst hiermee een topregisseur te zijn, al kon hij na Casablanca sowieso al nooit meer stuk bij mij.

4,5*

Het was een grappig toeval dat de eerste film die ik zag na The Exorcist Mildred Pierce was. Nu zullen veel mensen terecht niet meteen een link tussen beide films leggen, maar omdat ik ze zo snel achter elkaar zag viel mij het gewoon op dat ze allebei gaan over een moeder die zich zorgen maakt over haar kwaadaardige dochter. Bij The Exorcist schreef ik dat het perspectief van de moeder ervoor zorgde dat de horror goed werkte, maar Mildred Pierce bewijst dat grotere horror mogelijk is voor een ouder. Als ik mocht kiezen zou ik liever een bezeten Regan als dochter hebben dan Veda Pierce. Bij Regan kun je tenminste nog de demoon de schuld geven. Veda is de demoon. Zelden zo'n afkeer gevoeld voor een karakter dan Veda.

Dat maakt Mildred Pierce natuurlijk ook zo'n effectieve film. De moeizame moeder-dochterrelatie (ja, 'moeizame' is hier een eufemisme) vormt de ziel. Mildred won makkelijk mijn sympathie als hardwerkende, ambitieuze, onafhankelijke moeder in een omgeving die dat niet helemaal stimuleerd. Om het een feministische film te noemen is overdreven, maar vrouwen zo sterk als Mildred die niet afhankelijk zijn van een man en die ook niet de schurk van de film zijn kom je weinig tegen in klassiek Hollywood. De enige juiste schurk kan dan ook een vrouw zijn met een nog sterkere wil. En daar is Veda. Laat iemand haar alsjeblieft neerschieten. Mildreds onbreekbare moederliefde voor Veda bevat het ware drama van het verhaal en Mildreds achilleshiel.

Dit is een uitstekend melodrama, met gemak een van de beste uit dat genre. Het melodrama werkt omdat het geloofwaardig wordt gehouden en er nooit over-the-top gegaan wordt, zowel niet in situaties als in acteerwerk. Joan Crawford is briljant, maar dat is de hele cast, inclusief duivel Ann Blyth, Eve Arden (briljant in een feitelijk onbeduidende bijrol) en ja, ook de mannen die heel goed weten dat ze slappelingen spelen. Het werkt ook als film noir, maar daar ligt de focus niet. Het boek waarop de film gebaseerd is bevat die noirelementen kennelijk ook niet en de moord waarmee de film start zou als ik het goed heb ook niet in het boek zitten. Toch zijn de donkere openingsscènes waarin de moord plaatsvind en Wally er op vrij geestige wijze ingeluist wordt bijzonder sfeervol gefilmd. Of Curtiz nou een auteur is of niet, hij weet altijd bijzonder mooi zijn films te belichten en het valt me ook op dat hij graag ruime kamers gebruikt. Mildred Pierce is dan ook een mooie film om naar te kijken. Daarnaast wordt het vlot gebracht en zijn het script en de dialogen uitmuntend. Wat kan een mens nog meer willen?

Michael Curtiz' beste werk na Casablanca. Ik mag Todd Haynes wel, maar ik vraag me af hoe hij dit wil overtreffen.

4*, nee wacht: maak daar 4,5* van. Al een tijdje niet meer zo'n perfecte film gezien en me eigenlijk ook al een tijdje niet meer zo ontzettend vermaakt met een Hollywoodklassieker.

Er is hier terecht al met allerlei soorten van lof gestrooid betreffende de film, maar Bruce Bennett (alias Herman Brix) die een uitstekend karakter acteur was, krijgt van mij een welverdiende "eervolle vermelding" voor de manier waarop hij op ingetogen wijze de rol van Bert Pierce vertolkt.

Mijn vader zei na het zien van deze film:"dit soort films maken ze helaas niet meer"..en hij had gelijk!

Crawford verdiende terecht een oscar voor haar geweldige vertolking van Mildred.

Crawford maakte met deze film haar comeback.

Haar laatste films bij haar filmmaatschappij MGM waren geflopt en dus vertrok ze (voor veel minder dan ze bij MGM verdiende) naar Warner Bros waar ze een hele nieuwe,uiterst succesvolle carriere begon.

Ann Blyth maakt deze film haar debuut en ze kon goed opschieten met Crawford...de actrices waren vriendinnen tot Crawford's dood in 1977.

Blyth speelt hier een ongelooflijk kreng..Opvallend is het,dat ze na deze film eigenlijk alleen nog maar te zien was als romantische heldin in een groot aantal (succesvolle) filmmusicals.

Eve Arden heeft ook een goede rol,onvergetelijk is haar :""Personally, I'm convinced that alligators have the right idea. They eat their young."

Een van de allerbeste films uit de jaren 40.

Topfilm!

Zou het dan hier aan hebben gelegen dat Mildred Pierce voor mij, zeker gezien de overige loftuitingen, een (lichte) teleurstelling bleek te zijn? Het moordplot verdwijnt al snel uit beeld om plaats te maken voor het uitwerken een (in meerdere opzichten) moeizame moeder - dochter verhouding, waarvan de laatste misschien de duivel zelve is maar de eerste me nog vaker irriteerde. Voor een hardwerkende en zelfbewuste vrouw laat Mildred er zich wel erg vaak in luizen, overigens ook door de mannen die ten tonele verschijnen.

Ik was blij dat dit melodrama soms plaats maakte voor wat charmante dialogen (tussen Mildred en Wally, bijvoorbeeld) of snedige oneliners (de op het oog onbeduidende maar erg sterke bijrol van Ida is hier al eerder genoemd) want bij tijd en wijle is Mildred Pierce toch wel zware kost. Maar ik zal de tip van een tweede kijkbeurt in mijn achterhoofd houden.

Voorlopig 3*.

Knap gemaakt familiedrama met een indrukwekkende hoofdrol van Joan Crawford. Ook de bijrollen van de debuterende Ann Blyth tot de sarcastische Eve Arden (in een type Eve Arden-rol) zijn prima verzorgd.

De film doet af en toe onwillekeurig denken aan het levensverhaal van Crawford (zie Mommie Dearest).

Hollywood op z’n best.

Staat als een huis hoor dit drama, waar een flink staaltje 'woman-power' uit de jaren '40 aan te pas komt. De film wordt volledig in beslag genomen door een sterk acterende Joan Crawford, die de vastberaden zakenvrouw Mildred Pierce speelt. Ze heeft echter een zwak heeft voor haar verwende dochter. Deze rol wordt door Ann Blyth ook al zo voortreffelijk gespeeld. Oef, wat een ontzettend kreng is zij! Een aantal scenes tussen die twee knallen dan ook echt van het scherm .

De film zelf is in film-noir-stijl gefilmd, heel stijlvol al die schaduwen. Verder heeft het niet zo veel weg van een filmnoir vond ik, al doet de opzet daaraan wel denken: een lange toeloop naar een moord wordt door middel van flashbacks verteld, maar het blijft betrekkelijk eenvoudig allemaal. Mildred Pierce moet het vooral hebben van Joan Crawford zelf. Wat een performance geeft ze hier weg dus .

Deze sfeervolle klassieke melodramatische soap/filmnoir thriller/vrouwenfilm werd verteld in flashback en had mooie zwart-wit beelden (met donkere schaduwpartijen, klotsende golven en tranen die glinsterden in het maanlicht). De cast speelde overtuigend met Joan Crawford in topvorm. Ook de muziek was prachtig.

Criterion

Het valt niet mee om (quasi-)single mom te zijn in de jaren '40. Helemaal niet als je oudste dochter een verwend, verwaand nest is, die alles wil en krijgt wat haar hartje begeert. Mildred is duidelijk beter in overleven en werken dan in opvoeden. De film begint nog als een noir: er wordt een moord gepleegd, Mildred laat het lijk liggen, en na een mislukte zelfmoordpoging haalt Mildred Pierce een kennis in huis om de onderzoekswateren te vertroebelen. Maar al snel gaat het over het wel en wee van Mildred: een sterke vrouw, maar ook in eerste instantie getrouwd met een lapzwans, en ook met de kinderen is het niet bepaald altijd koek en ei. En net als het goed lijkt te gaan met een goedlopende eigen zaak en een leuke nieuwe man, gaat het weer de soep in. De nieuwe man blijkt ook een gat in de hand te hebben, net als dochterlief die daarnaast continu een secreet blijkt door moeders nieuwe liefde te verleiden, stiekem met iemand anders te trouwen, en ondertussen al moeders zuurverdiende geld uit te geven aan onzinnigheden.

Maar ik merk dat ik nu teveel in de plotdetails ga. Dit illustreert misschien een beetje mijn probleem met deze film. Het punt wat ik hier probeer te maken is dat er weliswaar wat noirelementen zijn, maar dat het toch vooral een portret is van het turbulente leven van een sterke maar soms ook nogal naieve vrouw (een indrukwekkende Joan Crawford) - en al dit persoonlijke wel en wee van Mildred kon me toch niet de hele film bekoren. Het ging me toch wat teveel de GTST-kant op - ik hoopte toch op meer misdaad en minder relatieperikelen. Het is verder bijzonder goed gemaakt, en het acteerwerk van met name moeder en dochter was erg sterk, maar toch was dit soapige familiedrama niet de film waar ik op gehoopt had.

Een film die me niet echt wist te pakken. Tegen mijn verwachting in is dit vooral een melodrama met film noir-trekjes. Het acteerwerk is behoorlijk theatraal, en ook al is dat wel gebruikelijk voor films uit die tijd, wat Mildred Pierce in mijn geval tegen heeft is dat de personages ontzettend dik aangezet worden. Hierdoor kon ik niet in de film komen omdat de personages behoorlijk onrealistisch aandoen, helemaal voor de tijd waarin deze film zich afspeelt. Ik denk dat weinig ouders zich destijds als Mildred gedroegen en dit gedrag van hun kinderen accepteerden. Ander minpunt is de ronduit racistische wijze waarop het dienstmeisje wordt neergezet, vooral wanneer ze voor het eerst in de film verschijnt.

Wat de cinematografie betreft, en het acteerwerk, daar valt niets over te klagen, beide zijn erg sterk. Vandaar dat ik nog op 3* uitkom.

In Mildred Pierce is Joan Crawford op het top van haar kunnen en is de regie, de cameravoering, de belichting, de setdesign en de kleding perfect afgesteld. Mildred Pierce begint met een schok: een man wordt met zes pistoolschoten neergeschoten en het enige woord dat hij nog kan uitbrengen voor zijn dood is “Mildred”. Alles wijst erop dat Mildred Pierce [Joan Crawford] de moord heeft gepleegd en wanneer de politie haar onderwerpt aan een ondervraging, vertelt ze haar levensverhaal. Dat verhaal is er ééntje van rags-to-riches, waarbij Mildred zich, mede onder druk van haar verwende en veeleisende oudste dochter Vera [Ann Blyth] door een combinatie van keihard werken, organisatorisch talent en de zakelijke vernuftigheid van haar partner Wally Fay [Jack Carson], opwerkt tot een rijke en succesvolle zakenvrouw.

Hoewel ze dit alles voor haar kinderen doet, komt ze keer op keer in aanvaring met Vera. Het absolute hoogtepunt is hun ruzie op de trap waarbij Mildred een cheque verscheurd. Die confrontatie toont Crawford in absolute topvorm en elke keer als ik ‘m zie moet ik een paar keer terugspoelen om nog eens te genieten van werkelijk geniaal acteerwerk. Blyth, Carson, Zachary Scott [als het slachtoffer] en vooral Eva Arden als een wereldwijze vrouw met een vlijmscherpe tong, zijn ook voortreffelijk maar dit is de Joan Crawford-show. Ze is volstrekt overtuigend als de schortdragende huisvrouw die aanvankelijk niets liever doet dan zorgen voor haar gezin, ze overtuigt evenzo als beginnend serveerster en als succesvolle vrouw. Een absolute droomrol, maar er zijn er maar héél weinig die zo’n rol geloofwaardig weten te maken. Ze wordt daarbij wel perfect geholpen door de kleding van Milo Anderson, die steeds uitstekend is afgesteld op de fase van haar carrière waarin ze zich op dat moment bevindt. De belichting roept herinneringen op aan de allerbeste film-noirs en alles is prachtig in beeld gebracht door Ernest Haller. Een subliem verhaal waar zelfs de beste soap-schrijvers een puntje kunnen zuigen, maar uiteindelijk moet je hier gewoon lekker voor gaan zitten, je niet uit het veld laten slaan door die kinderlijke Butterfly McQueen als de familiebediende, en volop genieten van Miss Joan in absolute topvorm.

Ergerlijk clichématig in z'n personagetypering, veel te traag in z'n narratief en weinig overtuigend in z'n vormgeving, met daarboven op nog eens irriterend aanwezige muziek. Niks voor mij dit.