Cape Fear (1991)

hele freaky film, absurd gefilm op sommige momenten en de niro speelt zelfs zijn rol soms iets te overtuigend waardoor het naar mijn mening een horror is niet omdat je denkt "pas op daar is de moordenaar! ren! ren toch mens!" maar meer omdat het idee dat je dit mee maakt je gewoon misselijk maakt.

De theme song is trouwens ook ziekelijk zo brilliant, gewoon een vrolijke optocht midden in de stad mooi zonnetje, niks aan de hand. Maar met het zieke melodietje eronder wekt die hele (gewoonlijk super vrolijke) scene een doodsenge angstaanjagende sfeer op (alsof je in een spookstad bent met een massamoordenaar achter je aan maar je weet niet waar hij is)

af en toe wat lastig om te kijken vanwege zn aparte stijl, ook ging het accentje van de niro op mn zenuwen werken halverwege de film, maar omdat hij me toch een behoorlijke tijd zal bij blijven en gezien ik niet echt een fan van dit genre ben maar hem toch goed vond geef ik hem 4*.

Ja vond ik ook. Je kan het zelf ook opzoeken op IMDB, maar dat thema is een bewerking van het origineel uit 1962. Componist was Bernard Herrmann die meer van die klassieke enge sounds bedacht.

(Psycho theme, Twisted Nerve gebruikt in Kill Bill bv.)

Die muziek herinnert je er steeds aan dat niets Cady tegen lijkt te houden. Zelfs de camera niet...prachtig shot waarin hij recht op de camera afloopt en er bijna dwars doorheenloopt.

Ik kan er niet bij dat je deze film afschrijft als 'leuke, spannende film' en 'beetje standaard'. Wat Scorsese hier doet is van een inderdaad standaard basisgegeven een schitterende film maken, vol symboliek (zoals Bowden die zijn handen in onschuld wast op het einde). Deze film is bovendien zo enorm erotisch geladen, vind ik echt knap. En gewoon de sympathie die je opbrengt voor Cady, hij lijkt een geschifte moordenaar maar eigenlijk supporter je toch wel de hele film voor hem, omdat hij het sympathiekste personage is in de clash tussen hem en Bowden.

Dat zijn geen wereldschokkende dingen, maar tel daar dan nog de interessante negatief-beelden bij op, en de prachtige manier waarop de op zich irritante muziek wordt gebruikt (bijna een parodie op de thrillermuziek in de jaren '50 en '60, de soundtrack bereikt al vanaf de eerste scenes climaxen die in Psycho niet zouden misstaan, terwijl er op dat moment nog absoluut niets is aan het gebeuren) en dan vind ik het toch een film die niet misstaat in het oeuvre van Scorsese. Wat mij wel heeft gestoord is de ontknoping (niet het feit dat Cady als een soort Christusfiguur verdrinkt, maar gewoon heel dat gedoe op die losgeslagen boot, dat vond ik er toch een beetje over) en het personage van Leigh, de vrouw van Bowden (die was ook nogal ergerlijk geacteerd en zo) Maar voor de rest heb ik geen woord van kritiek hierop, echt niet.

sympathie voor Cady? ik weet niet waar je het over hebt Cady is de engste gast die ik in jaren op het witte doek heb gezien....vies eng goor spooky mannetje, al je haren gaan overeind staan als je hem ziet en je weet "he is trouble"....kvraag me af hoe jij sympathie voor hem kon hebben heb je misschien een gevaarlijke alter ego freud?

eens met davidov. trouwens een van de beste rollen van de Niro ooit (in niet eens een van zijn betere films).

Het was de bedoeling dat je op een gegeven moment mee zou voelen met Cady en symphatie voor hem zou krijgen, dit is ook precies wat Scorsese bij de 'making of' zegt op de DVD. Vreemd dat jij dat gevoel niet had davidov.

Als Cady in de boot de familie verteld hoe moeilijk hij het had in de gevangenis en al die jaren die verloren zijn gegaan kom je erachter dat hij zeker geen beest is, hij is een mens van vlees en bloed wiens leven verpest is door een advocaat.

Ik leefde in ieder geval behoorlijk mee met Cady.

Wat mij vooral is bijgebleven (help! ik heb hem gisteravond gezien en spreek al over wat me is 'bijgebleven') is die scene in het theater op de school van Dany. Daar zegt Cady gigantisch zinnige dingen, net als aan de telefoon de avond ervoor. Hij doet dat natuurlijk om haar te beinvloeden, maar dat werkte zo goed dat ik echt wel met hem meevoelde. Haar ouders zijn gewoon zo verschrikkelijk! Slecht huwelijk, irritante vader die zogezegd linkse standpunten heeft (over wapenbezit en zo) maar Dany toch uitscheldt als ze betrapt word op het roken van weed... En Cady is voor haar een uitweg uit dit saaie bestaan, hij wilt (zegt hij toch...) haar hieruit verlossen en begeleiden naar de volwassenheid, bovendien is hij gigantisch belezen. Dat alles maakt natuurlijk veel indruk op het jonge meisje, maar ik had zelf ook de indruk dat hij inderdaad degene was die haar leven aangenamer kon maken. (o ironie!)

Natuurlijk loopt het iets anders, en dat had ik ook wel verwacht, maar ik vond Cady wel sympathieker dan Bowden, zonder twijfel.

Een van de beste rollen van oppergod De Niro. Zijn rol van psychopaat Cady is om van te smullen. Ik was serieus bang voor de ondergetatoeeerde man. Oscarwaardige prestatie. Helaas ging het beeldje naar die derderangs acteur die een kannibalistische professor (of iets dergelijks) speelde in, hoe heet ie nou, Silence of the Lambs. Maar ach, daar leer je mee leven

Hopkins was zo mogelijk nog genialer dan de Niro hier.

Zonder twijfel.

Oeh...da's een lastige, want twee compleet verschillende types van angst waarop wordt ingespeeld.

De Niro's karakter is wat meer van de fysieke angst dan Hopkins' karakter waardoor Hopkins waarschijnlijk enger is.

Ondanks dat heb ik De Niro wel eens beter zien spelen.

Zonder twijfel, maar ik heb de indruk dat De Niro meer verdienste heeft aan deze rol dan Hopkins aan die van hem. Begrijp me niet verkeerd, Hopkins doet dat goed, maar uiteindelijk is het gewoon zijn uitstraling die voor de angst zorgt in Silence of the Lambs. En dat werkt meer dan goed genoeg, zonder twijfel, maar voor een Oscar zou ik toch eerder de De Niro van deze film belonen, diens rol is veel gevarieerder, en hij acteert intenser. Maar beiden zijn perfect in hun rol, dus deze discussie is niet aan de orde...

hij heeft wel veel betere films gemaakt. of hij ook veel beter heeft geacteerd in die betere of andere films dan hier? moeilijk. hooguit een paar gelijke spelen (raging bull, taxi driver--> allebei wel veel betere films), maar echt betere acteerprestaties? moeilijk.

Hij heeft zeker in betere films gespeeld, maar de rol van Cady behoort toch zeker in de top 5 van De Niro. Persoonlijk vond ik hem in Awakenings ook fantastisch. Niet met elkaar te vergelijken, maar toch het vermelden waard.

Godfather 2, uitstkende film. en Fantsatsisch geacteerd.

Finding nemo, hillarisch, ontzettend gelachen?

haha, maar daar speelt robert natuurlijk niet in berry de eerste.

Nu snap ik het ook. Help, ik ben echt dom.

Het was zeker geen slechte film, maar ook geen topper. De film komt wat langzaam op gang. Wel creepy hoe De Niro zit te stalken. De film is gefilmd zoals vaak vóór de jaren 70 gedaan werd. aparte close-ups. Dit en ook de kledij van vooral Nolte geeft een beeld dat de film zich in die jaren zou kunnen afspelen, terwijl andere dingen weer aangeven dat het de negentiger jaren zijn. De climax op de boot vond ik te nep. Duidelijk te zien dat het in een studio is opgenomen. Een grappige film, maar niet voor mijn collectie.

Waarschijnlijk de scene dat Cady een hap uit de wang van die dame neemt hilarisch!

Dit is zeker een goede film. Hartstikke jammer van het einde. Dat was toch wel iets te 'Bruckheimer'

Ik vond dit een leuke film, heb hem ook in mijn collectie.

Ik vind dat ie mooi is opgebouwd. In het begin weet je al dat die Max Cady niet vergevingsgezind is en dat het echt gaat eindigen in een climax, het hangt de hele tijd in de lucht, het wordt naar het einde toe steeds spannender. Alleen dat gedoe op die boot hadden ze beter kunnen doen. Hij gaat wel op een goede manier "ten onder" Ook wel jammer aan het personage van Max Cady vind ik dat je niet echt sympathie voor hem krijgt.

En ik vind juliette lewis niet alleen leuk is om naar te kijken, maar ze heeft ook een mooie stem.

3.5 of 4.. 3.5 of 4... 4! sterren

Ik denk dat je wel een beetje gestoord moet zijn om Sympahtie voor Cady op te brengen. Als Scorsese het zo had gebracht dat je wel sympahtie voor Cady zou krijgen, deed dat inbreuk aan het personage Cady.

In elk geval bedankt Maar als ik moet kiezen tussen een geschifte wrede gangster of een saaie kapitalist die ook nog een smeerlap blijkt te zijn, dan kies ik (in een film dan toch) voor de gangster. Zeker als blijkt dat HIJ wel enig cultureel niveau heeft.

Zit ook wat in Freud... Bowden is ook niet heilig en is bestwel een sufkut. ik vind het niet leuk dat ie ook niet helemaal aardig doet tegen moeder en dochterlief...

dus als jij kan kiezen tussen een saaie kapitalist wiens fouten bij veel mensen voorkomen of iemand die een vrouw bijna dood slaat, om haar vriendje te pakken kies jij voor die laatste? erg vreemd.

In de film kies ik ook voor Cady.

Dit komt omdat ik Cady echt een enorm goed, sterk en interessant personage vind. Ik ben ook best een beetje sadistisch.

Ik heb hem dus net nog weer gezien en even goed op de twee karakters gelet, Cady en Bowden.

Cady is bij alles wat hij doet in de film consequent, hij heeft 14 jaar lang over allerlei dingen nagedacht, hij wil wraak en kan het helemaal voor zichzelf verantwoorden en in zekere zin heeft hij gelijk, bowden heeft hem erbij genaaid, hij moet boeten, dat zal hij weten ook! Plus, je weet ook niet precies waarom hij in de gevangenis gekomen is, behalve van wat bowden verteld en tsja, meneertje bowden....

Bowden is echter helemaal niet consquent voor hemzelf, hij is niet eerlijk, hij doet domme dingen, hij weet van zichzelf dat hij fouten maakt, maar geeft ze niet toe (dat is ernstig...)

Het loopt echter wel heel bevredigend af, ik heb goede hoop dat bowden echt veranderd is, hij is ook bijbel gaan lezen, en Cady.. tsja, hij doet allerlei dingen die niet zo netjes zijn om zijn doel te bereiken dus tsja..... hij moet dan maar dood, maar zijn sporen zijn voor eeuwig achtergelaten in de familie bowden en in Cape Fear.