Jiang Shan Mei Ren (2008)

Tegenvaller.

Jammer, want Ching staat normaal wel garant voor leuke films en aardig spektakel. Spektakel was er hier amper, de veldslagen zijn er eigenlijk helemaal niet, buiten één scene met wat wagentjes.

Romantiek is er des te meer. Enorm (!) duffe intermezzos in de bossen die een ridicuul en alles behalve geslaagd liefdesverhaaltje vormen. Helpt ook niet dat Chen echt voor geen meter acteert en ook Donnie Yen compleet verloren loopt in deze film. Pijnlijk om te aanschouwen.

Verhaaltje gaat ook supervluchtig, muziek is bij momenten niet om aan te horen en alles komt nogal kitscherig over. Dit lijkt op een zeer vluchtige poging om mee te liften op het succes van een hypeje.

Enkel visueel af en toe nog aardig, maar daar houdt het dan zo'n beetje mee op. Hoop dat Ching zich snel herpakt en terug kan keren naar z'n oude vorm.

2.0*

Redelijke film. Evengoed als Curse of the Golden Flower. Het duurde niet erg lang, wat een minpunt voor 't diepte van 't verhaal is en een pluspunt voor rekening houden met traagheid en onzinnige scènes.

Soundtrack was redelijk, het laat je beetje leven in 't eeuwenoude Chinese leven. Karakters waren typisch. Zo heb je de rollen van de Koninklijke familie (in dit geval een prinses), een keiharde generaal en een teruggetrokkene. Niet veel bijzonders.

Verhaal was ook niet al te goed. Het gaat maar om de strijd over de kroon en een bijverhaal wat met liefde en romantiek te maken heeft.

Gevechten vond ik best goed op beeld gebracht. Ook iets wat je verwacht in een film waar het om de Chinese Dynastie gaat; lekker onrealistisch en veel bloed. Naast de gevechten waren de wapens en costumen ook net afgewerkt. Wat ik erg mooi vond was toch de gevechts-harnas van de prinses.

Wat erg mooi op beeld gebracht wordt vind ik toch, zoals vele andere Chinese films, de landschappen. Erg mooi op beeld, van stad, tot woestijn en bos. Dit bevat veel schoonheid die de natuur aan te bieden heeft.

Toch kunnen zulke films niet een hele hoge score bij mij behalen (een 3,0 voor Curse of the Golden Flower, 3,5 voor The House of the Flying Daggers en een 3,5 voor [i]Crouching Tiger, Hidden Dragon, bijv.). Mijn eindbeoordeling blijft toch bij een gemiddelde van 3 sterren, er zijn films die totaal mijn smaak kunnen zijn. Maar ik houd het bij dat een film over de eeuwenoude China/Japan geen top-10 of een 4,5 en hogere cijfer behaalt

Best een mislukte film.

Waar het vooral de fout in gaat is de speelduur. De film pretendeert episch en groots zijn, daar gaat het ook falikant de mist in. Veel te veel onzin, slechte dialogen, bombastische muziek(wat ik normaal niet erg vindt bij een episch avontuur, alleen dat is deze film niet) en het verhaal vliegt er echt in sneltreinvaart doorheen. Tijd voor enige diepgang is er niet en ook het liefdesverhaaltje is uitermate geforceerd en bevat ook geen enkele chemie tussen de 2 personages.

Behoorlijk jammer, had op deze manier geen enkele empathie met de personages. Als de regisseur gewoon de tijd zou nemen om een verhaal te vertellen had dit veel beter uitgepakt. Nu krijg je een chaos zonder enige lijn, wat de prachtige beelden van de Chinese natuur en de mooie gevechten toch behoorlijk teniet doet.

Met moeite de film uit kunnen kijken.

1,5*

Beetje jammer.

Want ik hoopte hier toch echt op iets episch, en dat probeerde de film ook te zijn. Alleen faalt daar jammer genoeg in.

Eigenlijk van alles een beetje te weinig. Het liefdesplotje en het plotje van de broer-zus relatie tussen de empress en Donnie Yen worden allebei nogal vluchtig behandeld en missen uitdieping. Mocht wat meer focus zijn en/of wat meer en krachtiger aan bod komen.

De gevechten zijn ook wat schamel als je op de genre-aanduiding afgaat. Wat er aan gevechten in zit is dan weer wel fijn om te zien. Vooral waar ze in het bos belaagd worden tegen het einde aan en even later waar Donnie Yen nog even losgaat trekken de film nog wat omhoog. Al doet dat laatstgenoemde stuk me wel heel erg aan een kopie van een stuk uit een andere film denken, kan alleen niet plaatsen welke (misschien bangrajan? nah, ik weet het niet).

Muziek bij vlagen erg goed, alleen mist ondersteuning van de film zelf.

2,5*

Ik vond een goede actiefilm....

Perfect en prima acteerwerk...

Mooi romantisch...

Prima vechtscenes...

Dit is mijn echte genrefilm....

4 sterren!

Chinese combi van romantiek (1e helft) en actie (2e helft). Vechtscenes matig, decors ook matig. De filmmuziek is echt irritant en veelvuldig op de voorgrond aanwezig waar dat niet zou moeten. Krappe voldoende.

Aangename film, maar nergens een echte topper. De film is vooral een wat knullig liefdesverhaal, gesetteld in een epische actiefilm. Maar die actie komt niet echt uit de verf. Met een naam als Donnie Yen op de affiche kan je dat nochtans verwachten. Hij doet wel mee, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De aandacht gaat vooral naar Kelly Chen en Leon Lai, die hun best doen maar geen grote acteurs zijn. Gelukkig oogt de film wel mooi en de scènes in de boomhut zijn nog wel de moeite. Slecht is de film ook weer niet en ik heb er best van genoten. Maar een klassieker zal het nooit worden.

Denk dat het grootste probleem van deze film is, dat het probeert zowel groots historische, als ook een romantisch epos te zijn. Alsof men enkel ging voor scoren in de bioscoop (of had het vasteland hier veel meer mee te maken?) Dit werkte dus niet! In het oude China, is er weer eens, zoals zo vaak, verdeeldheid. Als keizer Yen dodelijk gewond raakt op het slagveld en sterft, breekt er onrust uit in het rijk, want erfgenaam en prinses Yen neemt zijn plaats in, een verrader binnen haar eigen gelederen zorgt ervoor dat ze "verdwijnt". Dit verhaal is vrij rechttoe rechtaan en lijkt alleen een middel te zijn om ofwel romantiek of om gevechten te tonen. Beide zorgen nooit voor enige opwinding. En dan helpt zo'n opdringerige score ook averrechts. Donnie Yen wordt hier ook een beetje verspild met slechts één gevechtssequentie waarin hij het opneemt tegen een heel leger. Kelly Chen deed het redelijk in haar eerste martial arts-film, maar is niet heel sterk. De film wordt uiteindelijk overschaduwd door oppervlakkige verhaal en een ongelukkige dosis cheesyness.