San Taam (2007)

Ik moet toegeven dat ik hier mijn twijfels over had. Ik heb dan ook helemaal niets met standaard Hong Kong misdaadfilms. Gelukkig is Mad Detective alles behalve standaard. Het feit dat de hoofdpersoon Bun de meerder persoonlijkheden van mensen kan zien en zo moorden kan oplossen, is zeer origineel gevonden. Hetzelfde geldt voor de visuele uitwerking van dit plotonderdeel.

Sowieso is het visueel een prachtige film en ook qua acteerwerk zit het wel goed. Ching Wan Lau is erg goed als de Mad Detective, je blijft twijfelen of de man niet gewoon gek is.

Dit is mijn eerste To sinds ik PTU zag (waar ik weinig tot niets aan vond) en hij is zeker geslaagd. Toch blijft deze film een enorme vreemde eend in de catalogus van Masters of Cinema, die zich voornamelijk richt op het werk van Ozu, Antonioni en Rosselini.

4*

Boe! Boe Moviemeter boe!

To is één van de meest geniale regisseurs momenteen aan het werk in HK.

Mad Detective is niks minder dan geniaal. Erg sterk geacteerd, geweldig uitgangspunt, prachtig in beeld gebracht en met een lekker eigenwijze soundtrack. Eén van de weinige films waarbij ik nog eens het idee kreeg naar iets origineels te kijken.

Blijkbaar wacht men liever op een Amerikaanse geaborteerd overblijfsel waar alle pit uit is gehaald, men doet maar. Geweldige film die jammer genoeg blijkbaar niet in staat is z'n publiek te vinden.

4.5* en een uitgebreide review.

Mooie stijlvol geschoten misdaadfilm met een eigen karakter. Je moet je hoofd er wel goed bijhouden, waardoor de film soms wat moeilijk te volgen is. In tegenstelling tot de meeste misdaadfilms worden de puzzelstukjes je hier niet altijd duidelijk voor je neus geschoteld. Misschien bij herziening een iets hogere beoordeling.

Het knappe aan Mad Detective (tenzij je zulke mindgames wil spelen) is dat je constant, met de informatie die krijgt, probeert het geheel te construeren. En daarna weer moet bijstellen.

Eerst vond ik het jammer dat de lijn tussen illusie en werkelijkheid niet vager is gehouden. Maar nu de film een beetje is bezonken, begrijp ik die keuze.
Het ging er niet zo zeer om de kijker aan het lijntje te houden of Bun een fantast is of niet.
Het reflecteert vooral de keuze van Ho. Doordat we hem kunnen 'zien' krijgen we in een klap een beeld van wat zo'n persoonlijkheid betekent: eigenbelang en overlevingsdrang.
Hetzelfde wat Chi Wah vast ook tot zijn keuzes heeft doen leiden. Al was hij in eerste instantie zelf corrupt.

M.a.w., Mad Detective vertelt niet alleen het 'fantastiche' verhaal over het oplossen van een politiezaak, door middel van een 'plotmechanisme'. Datzelfde 'mechanisme' is gelijk de sleutel om de 'metaforische' reis van Ho te doorgronden. Alles ervoor is 'spielerij' voor onze gewenning om te 'zien'.

Leuk concept, soms een tikkeltje rommelig in de uitwerking. Ching Wan Lau doet het prima als Bun. De spiegelscène waarin de zeven "inner-personalities" nog eens naar voren komen is erg tof.

3.5*

Johnnie To wilde duidelijk eens een originele draai geven aan een film die te kampen had met het fenomeen schizofrenie. Geweldig hoe de mad detective meer lijkt te zien dan andere mensen en alle 7 persoonlijkheden van de verdachte hem tot op de koop toe wat lijken te sarren door een relaxt deuntje te fluiten.

Boeiend concept waar genoeg rendement uit gehaald wordt door in het midden te laten of Bun nou helemaal geflipt is of dat hij een gave bezit en door voldoende tijd te reserveren voor de onorthodoxe onderzoekmethoden van Bun, vooral gelachen toen hij zich in een doos van de trap naar beneden liet storten of zich liet begraven of voor het gemak even vergat om een ander weer uit de grond te halen.

De uiteindelijk verrassende climax in de vorm van een stijlvol in beeld gebrachte shoot-out zorgt ervoor dat het geheel nog wel even na weet te zinderen. Je mag als kijker soms niet doorhebben hoe de vork nou precies in de steel zit, dat deert geenszins omdat de film genoeg ingrediënten bevat die gedurende de rit meer dan de moeite waard zijn en op een positieve manier aandacht opeisen. De film steunt dus niet louter op een geniaal slotstuk. 4*

Iets minder sfeervol dan Man Jeuk, de enige andere To die ik zag, maar verder wederom geweldig vermaak. Met opvallende muziek, goed spel en een paar scènes die in hun eentje de film naar een hoger niveau tillen. Vooral de scène waarin de zeven "inner personalities" van Ko Chi Wai worden geïntroduceerd (als ze allen aan het fluiten zijn) is geweldig. Deed me ook denken aan enkele zakkenrolmomenten uit Man Jeuk. Op de een andere manier erg kenmerkende To-scènes, al is dat op basis van slechts twee films misschien wat vroeg om te zeggen.

Ook de climax mag er wezen en de film is dan ook voordat je het weet voorbij. Tof dat er nog regisseurs zijn die een leuk uitgangspunt in anderhalf uur weten uit te werken.

En met schizofrenie heeft dit natuurlijk niets te maken.

Na Sparrow had ik erg veel zin in meer van To. Ook dit filmpje is weer bijzonder fijn vanwege het camerawerk, waarvan wel gezegd moet worden dat het soms een beetje donker is. Maar oh wat valt het licht soms mooi. De innerlijke persoonlijkheden mogen wellicht niet geheel origineel zijn, de uitwerking was wat mij betreft perfect.

Ik moest wel een beetje denken aan Reservoir Dogs met het oor en de schietpartij op het einde, al is het hier allemaal net wat beter.

Uiteindelijk een tikkeltje minder dan Sparrow, waar de sfeer wat fijner was, maar de aandrang om meer films van To te gaan kijken is zeker niet minder geworden. 4*.

Mijn tweede To pas sinds het matige PTU dat gelukkig geen maatstaf is voor zijn andere werk. Deze Mad Detective steekt namelijk erg goed in elkaar en wist me tot het einde te boeien. Door de gave van Bun blijf je namelijk voortdurend puzzelen omdat je zelf het mysterie op wil lossen.

De gave van Bun is een bijzondere en deed me aanvankelijk denken aan 'L', het meesterbrein uit Death Note. Het kwartje viel nog niet meteen bij de scenes op de wc, maar snel daarna werd het duidelijker. Het was wel geniaal om te zien hoe Bun hele situaties reconstrueert. Goed vertolkt door Ching Wan Lau die duidelijk niet helemaal spoort. De karakteristieke hoofdband maakt het geflipte personage af.

Visueel ook erg mooi. Bun's gave wordt leuk in beeld gebracht, maar in de nachtbeelden wordt ook flink gespeeld met licht en schaduw. Na een aantal theorieën over het einde te hebben gelezen denk ik wel dat ik het snap. Een bevestiging dat alles goed in elkaar steekt en best een verrassende uitkomst. Bij een herziening hoop ik echt alles te kunnen plaatsen, maar een bovengemiddelde misdaad/thriller is dit zeker.

Prima omschrijving van Reinbo. Ik raakte de draad op het einde kwijt en wist niet meer hoe het precies zat (eigenlijk nog steeds niet echt). Wel een aantal sterke scènes, maar het "Mad"-element had van mij wel meer uitgebuit mogen worden. Sterk uitgangspunt, mooie scènes, maar als geheel toch te mager om een topper te zijn. In het bijzonder de scène in het restaurant met zijn 'vrouw'. Vanaf daar begon de pret echt.

Ik denk dat een vlottere re-make een boel goed zou doen (en dat hoeft niet eens een Westerse re-make te zijn).

Wel een interessante stijl en ik ben benieuwd of hij meer dan dit soort films heeft gemaakt en zoja, welke men mij dan aan zou raden. Ik las hier ergens al Man Jeuk (2008).

Weer een straffe film van To. Naast de stijlvolle aanpak heeft hij hier ook nog eens de beschikking over een behendig plotje dat de aandacht opeist. Tijdens de opening is het meteen al drie keer raak en Buns vaardigheden worden geleidelijk ontvouwd. Zodra de zeven persoonlijkheden van Chi-Wai zich op straat en in het toilet openbaren, is de hand van To onmiskenbaar. Ludiek, absurd en hardhandig.

Buns fratsen zorgen ervoor dat het onderzoek weinig om het lijf heeft, maar hoe doorzichtiger dat wordt, hoe meer de focus op Ho komt te liggen. En dat wordt verdienstelijk uitgespeeld in de climax. Toch is het de film van Ching Wan Lau, die naast gek ook enkele aandoenlijke trekjes heeft. Zeker in het bos en buiten het daglicht ziet het er weer schitterend uit en die finale, die is zelfs drop-dead gorgeous.

Een beetje maffe mengeling van misdaad, drama en mysterie waarvan dat laatste zo nu en dan zorgt voor atypische humor (zeven keer hetzelfde willen eten . Hoewel mysterie een groot woord is; waar het meer om draait (en wat de film tegelijkertijd anders maakt dan andere) is de verlegging van de focus van iemand die lijdt aan MPS naar iemand die dat bij anderen ziet.

Op visueel vlak is het op momenten genieten van de touch van To zoals de scènes in het toilet, de spiegels, etc. maar het tipt niet aan pakweg Fuk Sau of Fong Juk en pakkend of memorabel vind ik de film niet. Misschien iets te (v)luchtig allemaal. Alhoewel niet memorabel, daarmee doe ik de sterke scène waarin ze met z'n 'vieren' bij het restaurant zitten tekort.

PS in de allerlaatste seconden raakte ik het spoor bijster; verwisselde Ho nou twee keer alle guns bij de lijken (die ik niet meer uit elkaar kon houden)?

Wat is To toch steady. Weer een heerlijke film. Fijn ook hoe hij telkens weer met compleet iets anders komt.

Mad Detective is echt zo'n film waar je van te voren niet al te veel over moet weten. Je kunt je het beste laten verrassen. Het is een erg eigenzinnige film. Het verhaal is erg goed en er wordt goed gebruik gemaakt van de gave die Bun heeft. Zorgt toch voor enkele erg leuke momenten. De film heeft een heerlijke dosis humor en zoals me wel vaker opvalt in To's films is dat zijn stijl vaak een beetje de spaghetti western kant op gaat. Zo ook hier op momenten, wat af en toe ook terug te horen is in de heerlijke muziek. De film heeft genoeg in zich om over de gehele speelduur te blijven boeien en kent een ontzettend sterk einde.

Lau speelt hier erg goed. Een rol die hem op het lijf geschreven is. On houdt zich goed staande naast hem. Lam doet het ook erg goed. Interessante rol.

Visueel is het ook nog eens erg fijn. Vooral de laatste scene met die spiegels ziet er erg mooi uit. Dat geld ook voor de regen scene.

Verder moet je je dus gewoon laten verrassen. Zo kun je het beste van Mad Detective genieten.

Mad Detective / Sun Taam uit 2007 wordt over het algemeen gezien als één van de hoogtepunten in het oeuvre van de uit Hong Kong afkomstige regisseur Johnnie To. Gisteren de film eindelijk gezien en, alhoewel ik er pas een tiental van To heb mogen aanschouwen, kan ik daar (tot nu toe) een heel eind in meegaan.

Het verhaal over Bun (Lau Ching-Wan), een briljante politie inspecteur die mentale problemen heeft die uiteindelijk tot zijn ontslag leiden, en vervolgens jaren later door de leider van een moordonderzoek (Andy On) opnieuw bij een zaak gehaald wordt, blinkt uit in originaliteit en zit erg goed in elkaar. Bun heeft een soort van bovennatuurlijke gave dat hij de innerlijke en ware persoonlijkheid van een mens kan zien. Als de camera vanuit Bun's oogpunt draait is de kijker daar ook getuige van terwijl hij vanuit de optiek van een ander karakter weer het normale uiterlijk te zien krijgt. Dat zorgt in het begin misschien even voor wat verwarring maar als je eenmaal in het verhaal meegaat blijkt het allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Naast originaliteit blinkt het scenario van co-regisseur Wai Ka-fai en Au Kin-yee (zo ongeveer het vaste team van To) ook uit in compactheid. Mad Detective duurt nog (net) geen anderhalf uur. Verder betekenen de erg mooie en sfeervolle beelden en de voortreffelijke rol van Lau Ching-Wan (die ik eigenlijk altijd, heb nu zo'n tien films met hem gezien, geweldig vind) een grote meerwaarde voor de film. Overigens levert ook Andy On een prima prestatie.

Al deze ingrediënten zorgen bij elkaar voor een uiterst boeiende kijkervaring, die wellicht pas na meerdere kijkbeurten op zijn volle waarde geschat kan worden maar dan heb je uiteindelijk ook een prachtige film die zich echt onderscheid in het genre.