El Olivo (2016)

Aardige film, wel naiïf en het verhaal is, hoewel sluitend, niet helemaal volmaakt, maar wel treffend. Qua acteerwerk wil het aan het begin niet overtuigen maar de acteurs groeien uiteindelijk wel in hun rollen. Het thema past duidelijk binnen de andere films van Bollaín, die allemaal een sociaal onderwerp als uitgangspunt hebben. In El Olivo staat een 2000-jaar oude olijfboom centraal, de scriptschrijver Paul Laverty kwam schijnbaar op het idee toen hij zag hoe zulke eeuwenoude olijfbomen in Spanje tot versieringselement van verkeersrotondes worden teruggebracht. Daarmee heeft hij natuurlijk wel een punt, als je erbij bedenkt dat zo'n boom door vele landbouwers eeuwenlang is verzorgd en geoogst is het nogal cru als zijn eindbestemming een rotonde op een drukke verkeersweg is geworden.

Bollaín grijpt de kans om de economische crisis en ook corruptie erbij te halen, waardoor de olijfboom uit deze film niet op een Spaanse rotonde maar bij een Duitse energiefirma belandt. Dat verhaal voelt een beetje geforceerd aan, maar de andere verhaallijn, over familie, en een soort van bijna blinde doorzettingsvermogen wat daaruit voortvloeit, sprak mij wel aan. Wat de economische crisis in Spanje betreft gaat mijn voorkeur uit naar een film als Food & Shelter (2015) die dat thema beter aanpakt.

Naiïf, maar bijzonder. Ruim 3*.

Met gevoel voor humor gemaakte tragikomedie annex road movie over familierelaties, solidariteit en eerbied voor de natuur en het verleden. Een warme en charmante film, waarin een lach en een traan dicht bij elkaar liggen. Het acteren van de mij onbekende Anna Castillo is een aangename verrassing.

Meegepikt op ARTE.

Ik vond het niet veel. Die Alma vond ik toch erg irritant, met haar iedereen tot ergernis en frustratie drijvende olijfboomfetisjisme. Als het de bedoeling was dat de kijker enige sympathie voor haar zou krijgen, dan vind ik het eerder mislukt. Dat ze steeds al scheldend de anderen voor stront uitmaakt draagt ook niet bepaald bij tot een positief en familiaal imago. De meeste andere personages lieten me redelijk koud en de roadmovie brengt ook al niet teveel leuke situaties voort. Ik zet binnenkort nog maar eens een film als Hasta La Vista weer op.

De film heeft wel een punt dat we als mens de behoefte hebben om aan onze roots vast te houden en hetgeen onze afkomst belichaamt. Sommige zaken op deze wereld worden een deel van ons. Die weghalen komt bijna neer op plundering. Ik keer zelf nog nu en dan eens terug naar het dorp waar ik ben opgegroeid om de plekken te bezoeken waar ik dertig a veertig jaar terug rondhangde en speelde.. Dit soort zaken zijn menselijk. Maar hier is de aanpak flets en zonder smaak.

Wat mij betreft een mooie film, maar het boeide mij niet van begin af aan. Pas als ze op reis gaan, vind ik de film interessanter worden. Ik voelde Alma's gedrevenheid omtrent de boom niet gelijk. Daarvoor moest ik langer kijken. Toen kon ik het steeds beter begrijpen. Vooral de nostalgie vind ik erg invoelbaar. Het acteerwerk vind ik goed en het beeld is helder en scherp. Een 7. 3,5*

Fijne film overAlma en haar familiebanden met een sterke hoofdrolspeler waarmee ik ook in zee,zou zijn gegaan. Ook de rest van de cast doet het leuk. Het drama wordt aangenaam in balans gehouden. Het leven in het dorp, op de boerderij ik vind het mooi gedaan. Filmwerk is ook in orde, ja best genoten hiervan.