Pappa Is Weg en Ik Wilde Nog Wat Vragen (2007)

Egodocument is ook wel de juiste bewoording van dit prijswinnend eindexamen-project.

Zeer herkenbaar, zwijgende families door het oorlogsverleden (alhoewel het hier vele gradaties erger is). Marijn Frank is nogal in de war, en probeert alles te begrijpen. Door gesprekjes met haar moeder, de nieuwe vrouw van haar vader, haar ooms en tante, en haar grootmoeder die ze nooit van haar leven heeft gezien. Ze komt dan met een opmerkelijke conclusie, waarin ze haar vader wel heel erg idealiseert, en de rest van de familie 'te kakken zet'. Persoonlijke kijk van de jongedame, de kijker komt toch met andere conclusies: 'Meisje, meisje toch, wat ben je een verknipte persoonlijkheid'. Het is te hopen dat deze bespiegeling van haarzelf ook tot haar doordringt. Niet verwonderlijk dat de familieleden bij de aftiteling een soort van rectificatie mochten plaatsen dat zij zichzelf niet herkenden in de beelden die Marijn Frank heeft geschetst. Communiceren en interpreteren, het blijft moeilijk.

Jammer dat de chronologie nogal verwarrend is, dan is pappa dood, dan nog springlevend, dan weer dood, dan bijna dood. En dat er veel minuten verloren gaan aan het opzetten van de camera en het wegsturen van haar poes was behoorlijk amateuristisch.

Aardig debuut, nieuwste project "mijn gesprekken met mijn psycholoog"?

De conclusie van dit meisje is volledig gebasseerd op haar gevoelswereld, en niet op het feit of het wel of niet een project beter zou maken. Daar kan je als kijker wel of niet in meekomen, maar het blijft een kijkje in het gevoelsleven van een mens.

Deze documentaire is natuurlijk ook een momentopname. Haar vader ligt op sterven en sterft dus uiteindelijk en rond die tijd is zij gaan filmen, waardoor je dus wat geemotioneerde en misschien niet geheel rationele vertellingen van haar kant ziet. Maar ze zijn wel puur en van dat moment.

Er zaten inderdaad wat overbodige scene's in. De kat irriteerde mij niet eens zo erg want hij is onderdeel van haar dagelijks leven, maar een stapel dvd's die omvallen of een Marijn die haar make-up aan het bijwerken is in camera, voegen volgens mij niks toe aan het geheel.

Ik vond de docu heel puur, mooi om zo'n heftig momentopname uit het leven van iemand mee te maken. Misschien ben ik wat bevooroordeeld omdat dit ook een isue uit mijn leven is, waardoor ik misschien niet helemaal opjectief kan kijken, maar ik vond het indrukwekkend.

Ik was niet zo heel erg onder de indruk. Ligt er ook vooral aan de opzet van deze documentaire. Op het moment dat je jezelf centraal zet en je de camera op jezelf richt, dan moet er ergens bij Marijn Frank toch het bewust zijn kruipen, dat dit belangrijk materiaal voor de docu gaat zijn. Zodoende is het niet meer te traceren of dit haar echte gevoelens tijdens deze periode waren of dat haar 'eigen' scenes een soort toneelstukje zijn.

Als portret van de familie van haar vader is het ook niet zo geslaagd, omdat ze daarvoor eigenlijk de verkeerde vragen stelt. Alles is eigenlijk gericht op wat haar belangrijk is en wat zij graag wil horen, maar als portret komt het dat niet ten goede.

Wat overblijft is een kort filmpje, dat eigenlijk kant noch wal raakt en een enkel interessant moment na, nooit echt van de grond komt. 2,5*

Niet onaardig, maar helaas werkt het maar bij vlagen. Het geheel ontbeert ook enige structuur, waardoor op emotioneel vlak mee gaan met Merijn zo goed als onmogelijk is. En dat terwijl het onderwerp zich er wel goed voor zou kunnen lenen. Had wat mij betreft ook nog wel wat langer mogen zijn. De geïnterviewden hadden veel meer willen en kunnen vertellen, als hier de tijd voor zou zijn.