Pappa Is Weg en Ik Wilde Nog Wat Vragen (2007)

Egodocument is ook wel de juiste bewoording van dit prijswinnend eindexamen-project.

Zeer herkenbaar, zwijgende families door het oorlogsverleden (alhoewel het hier vele gradaties erger is). Marijn Frank is nogal in de war, en probeert alles te begrijpen. Door gesprekjes met haar moeder, de nieuwe vrouw van haar vader, haar ooms en tante, en haar grootmoeder die ze nooit van haar leven heeft gezien. Ze komt dan met een opmerkelijke conclusie, waarin ze haar vader wel heel erg idealiseert, en de rest van de familie 'te kakken zet'. Persoonlijke kijk van de jongedame, de kijker komt toch met andere conclusies: 'Meisje, meisje toch, wat ben je een verknipte persoonlijkheid'. Het is te hopen dat deze bespiegeling van haarzelf ook tot haar doordringt. Niet verwonderlijk dat de familieleden bij de aftiteling een soort van rectificatie mochten plaatsen dat zij zichzelf niet herkenden in de beelden die Marijn Frank heeft geschetst. Communiceren en interpreteren, het blijft moeilijk.

Jammer dat de chronologie nogal verwarrend is, dan is pappa dood, dan nog springlevend, dan weer dood, dan bijna dood. En dat er veel minuten verloren gaan aan het opzetten van de camera en het wegsturen van haar poes was behoorlijk amateuristisch.

Aardig debuut, nieuwste project "mijn gesprekken met mijn psycholoog"?

Ik ben het helemaal niet eens met de zienswijze van Mug. Het is niet meer dan logisch dat Marijn in de war is en de conclusie die ze trekt is misschien niet objectief, maar wel logisch voor iemand die op zo'n jonge leeftijd net haar vader heeft verloren. De film gaat over Marijns gevoelens en dan wil ik als kijker weten welke conclusies zij daaruit trekt.

Ik vond het de documentaire erg aangrijpend, Marijn geeft zichzelf bloot aan de kijker. Op de momenten dat ze voor de camera verschijnt om haar gevoelens op dat moment met de kijker te delen vond ik zeer gewaagd en dapper. Daarbij irriteerde ik me niet aan de wat rommelige regie, hierdoor werd het gevoel van dat het een persoonlijk document was mijns inziens zelfs versterkt.

Volgens Mug mag Marijn naar een psycholoog, van mij mag ze meer van deze prachtige documentaires blijven maken. Je hebt maar één vader, dus ik hoop dat ze met iets anders moois komt.

De conclusies die ze trekt komen voort uit een emotionele huilbui. Niks reflecterends of bezinnends. Een wat soberdere of berustendere conclusie zou dit project stukken beter gemaakt hebben. Nu zag ik gewoon een naief kind, blijkbaar lijkt ze dan toch op haar pappa (over wie we maar weinig leren kennen) wat ze zo graag wilde? Omdat het persoonlijk is, is het niet meteen goed (of gewaagd/dapper). Reality tv, en ook hier zien we alleen de smeuiige dingen. Dat het gaat om directe familie, is dan ook de enige beslissing geweest volgens mij voor de patstelling bij de aftiteling.

Ik zou niet generaliseren naar de kijker, maar naar je eigen visie op het 'meisje'. Gaat erg ver wat je zegt..

Hoe vaak moet het niet gezegd worden dat als ik (bijv.) iets zeg - zonder de bewoordingen van ik vind / ik ben van mening dat - dat te maken heeft met subjectiviteit, dat er vanzelfsprekend een eigen mening wordt verkondigd door de persoon wiens naam je links ziet staan van desbetreffend persoon. Ik generaliseer niet, ook al gebruik ik de phrase "de kijker". Ik presenteer geen droog, onweerlegbaar feit. Je mag best spelen met taal, ipv immer de suffe woorden als 'ik vind'.

Nou Mug, onthoud bij deze wijze woorden nu ook maar eens dat dit geldt voor iedereen.

De conclusie van dit meisje is volledig gebasseerd op haar gevoelswereld, en niet op het feit of het wel of niet een project beter zou maken. Daar kan je als kijker wel of niet in meekomen, maar het blijft een kijkje in het gevoelsleven van een mens.

Deze documentaire is natuurlijk ook een momentopname. Haar vader ligt op sterven en sterft dus uiteindelijk en rond die tijd is zij gaan filmen, waardoor je dus wat geemotioneerde en misschien niet geheel rationele vertellingen van haar kant ziet. Maar ze zijn wel puur en van dat moment.

Er zaten inderdaad wat overbodige scene's in. De kat irriteerde mij niet eens zo erg want hij is onderdeel van haar dagelijks leven, maar een stapel dvd's die omvallen of een Marijn die haar make-up aan het bijwerken is in camera, voegen volgens mij niks toe aan het geheel.

Ik vond de docu heel puur, mooi om zo'n heftig momentopname uit het leven van iemand mee te maken. Misschien ben ik wat bevooroordeeld omdat dit ook een isue uit mijn leven is, waardoor ik misschien niet helemaal opjectief kan kijken, maar ik vond het indrukwekkend.

Damn! Wilde deze zo graag zien maar ben het gewoon totaal vergeten

Gewoon nog on-line te bekijken.

Helder, had ik kunnen weten..............doe het zelf ook

Ik was niet zo heel erg onder de indruk. Ligt er ook vooral aan de opzet van deze documentaire. Op het moment dat je jezelf centraal zet en je de camera op jezelf richt, dan moet er ergens bij Marijn Frank toch het bewust zijn kruipen, dat dit belangrijk materiaal voor de docu gaat zijn. Zodoende is het niet meer te traceren of dit haar echte gevoelens tijdens deze periode waren of dat haar 'eigen' scenes een soort toneelstukje zijn.

Als portret van de familie van haar vader is het ook niet zo geslaagd, omdat ze daarvoor eigenlijk de verkeerde vragen stelt. Alles is eigenlijk gericht op wat haar belangrijk is en wat zij graag wil horen, maar als portret komt het dat niet ten goede.

Wat overblijft is een kort filmpje, dat eigenlijk kant noch wal raakt en een enkel interessant moment na, nooit echt van de grond komt. 2,5*

Niet onaardig, maar helaas werkt het maar bij vlagen. Het geheel ontbeert ook enige structuur, waardoor op emotioneel vlak mee gaan met Merijn zo goed als onmogelijk is. En dat terwijl het onderwerp zich er wel goed voor zou kunnen lenen. Had wat mij betreft ook nog wel wat langer mogen zijn. De geïnterviewden hadden veel meer willen en kunnen vertellen, als hier de tijd voor zou zijn.

Marijn is tegenwoordig redacteur bij de Keuringsdienst van Waarde.

Intieme documentaire over een dochter die de dood van haar vader probeert te verwerken. Aanvankelijk heb ik zoiets van, wat moet ik daarmee. Het is veel te persoonlijk. Maar het is wel mooi gedaan en mooi opgebouwd en je krijgt ook sympathie met alle betrokkenen. Het naschrift vond ik wel schokkend en eigenlijk een belediging voor de maakster. Dat heeft ze niet verdiend met deze film. Maar goed het zijn dan ook allemaal mensen met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, dat werd wel duidelijk, en dat kan dus ook een goede verklaring zijn voor dit naschrift.