Born Yesterday (1950)

Heerlijke komedie, met inderdaad een sterke Judy Holliday. Dat dit soort films niet meer gemaakt worden is spijtig, maar gelukkig worden ze regelmatig nog vertoont op TV!

Ook Broderick Crawford als de schreeuwerige Harry Brock is op dreef!

3,5*

Een zeer standaard film. Een typische Hollywood film die totaal niet kan verrassen. Alles is zeer voorspelbaar en de acteurs zijn simpelweg zwak te noemen. Overacting wordt hier veelvuldig gedaan en bevalt mij totaal niet. Ik ben blij dat Cukor vier jaar later met een echt meesterwerk kwam (A Star is Born), want voor de rest is zijn oeuvre vrij saai en eenzijdig te noemen.

Born Yesterday staat vooral overeind door de rol van Judy Holliday. Ze is grappig en overtuigend, ondanks dat zze een irritant stemmetje moet opzetten. Ze brengt levendigheid in een verder wat ongeïnspireerde film. Het was gebaseerd op een befaamd theaterstuk en Cukor kwam op het idee om de acteurs eerst de rollen wat op het toneel te laten spelen, zodat zowel hijzelf als de acteurs in het juiste gevoel voor de film konden komen. Een bizarre en ongelukkige keuze achteraf, want op die manier voorkom je natuurlijk niet dat het minder op theater lijkt. Helaas voelt Born Yesterday vaak meer aan als een toneelstuk dan als een film, vooral ook omdat zo'n 75% in hetzelfde hotel afspelen. Er zit gelukkig goede humor in, zonder ooit maar in de buurt te komen van de beste komedies. Het verhaal is ook enorm voorspelbaar, waarbij Holliday ervoor moet zorgen dat het toch boeiend wordt. Crawford is oké, maar weet zijn personage in tegenstelling tot Holliday niet echt boven zijn karikatuur uit te laten groeien. Holden is zeer overtuigend, maar heeft de saaiste rol. Uiteindelijk is Born Yesterday niet echt een essentiële klassieker. Verre van vervelend om naar te kijken, maar dergelijke films werden indertijd beter gemaakt.

3*

Een absolute topper dankzij de geweldige vertolking van de veel te jong gestorven Judy Holliday, een natuurtalent en een van de allerbeste comédiennes die in Hollywood heeft rondgelopen. Helaas voor ons als filmliefhebber had deze buitengewone actrice een voorkeur voor het toneel, waardoor zij maar spaarzaam in films te zien is.

Aardig om te weten is dat, toen de super-intelligente Judy Holliday (IQ 172 !!) moest verschijnen voor de senaatscommissie voor on-Amerikaanse activiteiten, zij weer helemaal in de rol van Billie Dawn kroop, de overdonderde leden van de commissie sprakeloos achterlatend.

Bekend is haar uitspraak dat je erg slim moet zijn om op overtuigende wijze een dom blondje te kunnen spelen.

À propos, let op de verrassende, spectaculaire verlaging van haar piepstem als ze tegen het einde van de film beveelt om de deur open te doen: "Do what I told you." Prachtig.

Aardige film over een steenrijke zakenman die de hulp van een journalist inschakelt om zijn verloofde wat manieren bij te brengen. De personages zijn wat dik aangezet, maar dit wordt goedgemaakt door de cast die goed op elkaar zijn ingespeeld (waarbij Judy Holliday de show steelt). Het verloop is wat voorspelbaar en de romance die ontstaat had wat beter onderbouwd mogen worden.

Judy Holliday is wel grappig maar de switch van verwend kind ( in het begin) naar onschuldig dom en tenslotte gevat lief slim vrouwtje is behoorlijk wat teveel van het goede .

Crawford's karakter is helaas veel te dik aangezet en het geschreeuw is in het begin nog wel grappig maar wordt op den duur toch steeds vervelender om aan te zien .

Het leek wel of de makers zijn karakter op een zo negatief mogelijke manier wilden neerzetten maar het is zo extreem dat je je al heel snel afvraagt waarom ze bij mekaar zijn .

Holden's karakter is verder nogal kleurloos en het sprookje dat zij op hem valt is niet echt geloofwaardig .

Over slimheid gesproken : zelfs ik weet dat de VS geen democratie is maar een republiek .

Last night I went to bed and started to think. I couldn't fall asleep for ten minutes!

Judy Holliday is zonder twijfel de grootste attractie van deze film, die een beetje op hetzelfde idee drijft als het latere My Fair Lady. Ik zag haar onlangs ook in een andere film van Cukor (Adam's Rib) waar ze me minder opviel. Ze speelt eigenlijk een beetje de rol van Jean Hagen in die film, al vult ze de rol van het domme blondje op haar eigen manier in. Haar hele manier van communiceren met Brock was behoorlijk grappig, alleen al hoe ze tegen elkaar schreeuwen ("BILLIE! WHAT!?") En ook de al genoemde kaartscène was geweldig, vooral ook omdat die net wat langer duurt dan je zou verwachten.

Helaas is vooral het eerste uur leuk, daarna verzandt het een beetje in die typische moraal van American Greatness en tegen het einde werd het allemaal wat minder scherp. Naast Holliday speelt ook Crawford goed al is zijn rol wel eendimensionaal en begon zijn botte geschreeuw op een gegeven moment op de zenuwen te werken. Holden is een degelijke acteur maar hij kon maar weinig maken van de saaiige Paul. Leuk bijrolletje wel van Frank Otto als het trouwe hulpje van Brock.

Toch al met al een van de betere Cukor's die ik zag (de teller staat nu op 10).