Zwart Water (2010)

Matig.

Nederhorror is toch wel iets dat ik graag wil blijven kijken. Al zit er zelden iets tussen waar ik nou van denk dat ik iets goeds heb gezien. Deze Zwart Water brengt daar ook amper verandering in. Sterker nog, helemaal geen verandering.

Om een aantal positieve punten te noemen, het huis is goed gekozen en goed in beeld gebracht. De cameraman had echt wel talent, en weet de donkere hoekjes vooral in het begin sfeervol te filmen. De film kent daarom ook wel een paar effectievere / redelijk spannende scenes.

Maar dan, het acteerwerk. Respect naar Atsma, want hij is zowaar de enige die het goed doet. Hij krijgt een vreselijk script en voert dit keurig uit. Ook die Slegers probeerde weleens wat. Dat kind (Stokkel) is niet om aan te zien, ik vergeef haar een deel vanwege de leeftijd maar kom op. Er de hele tijd bijlopen als een dode geit schiet ook niet op. En Minis, in Moordwijven, die ik nog slechter vind dan dit, doet ze het beter.

Ik ben gewoon klaar met dat ongeloofwaardige gedrag wat horror karakters elke keer neerzetten. Opnieuw hier aan de orde. Gewoon een beetje verpest, want vooral het begin was goed gedaan en toen zat ik nog tegen een voldoende aan.

P.S. Dat spookmeisje, had een prachtige en duidelijke stem, maar past niet in een horrorfilm. Klinkt meer als een uitlegstem.

Zorgvuldig gemaakt, met een goed oog (en oor) voor decor, sfeer en geluidsband, en met aardige vertolkingen van de twee ouders; bovendien is de uiteindelijke clou best verrassend, want terwijl de motivatie van Karen vrij duidelijk leek wordt er op het einde toch iets onthuld dat ik niet aan zag komen. Helaas biedt de rest van de film weinig nieuws qua setting en spook, en bovendien kan Isabelle Stokkel als Lisa wel goed ingekeerd kijken, maar eigenlijk doet ze de hele film door ook niets ánders dan dat, waardoor het lijkt alsof ze al vóór de verhuizing in een eigen universum leeft. Dat werkt een zekere monotonie in de hand en haalt de angel toch wel een beetje uit de film.

Een maand nadat haar moeder is overleden krijgt Christine [Hadewych Minis] pas bericht van haar dood en van het feit ze nu eigenaar is van een statig landhuis in Vlaanderen. Echtgenoot Paul [Barry Atsma] ziet dit als een uitgelezen kans om hun persoonlijke en professionele leven een positieve wending te geven en dus verhuizen Christine en Paul met hun dochter Lisa [Isabelle Stokkel] naar België. Wanneer Lisa aangeeft dat er vreemde dingen gebeuren en dat er een mysterieus meisje door het huis loopt, nemen haar ouders dit aanvankelijk niet serieus. Uiteraard blijkt er wel degelijk wat aan de hand te zijn en dat houdt verband met een lang verborgen familiegeheim. Er is niets origineels aan het verhaal maar Van Strien weet een beklemmende sfeer te scheppen met hulp van de onheilspellende cameravoering van Guido van Gennip, uitstekende geluidseffecten (onder leiding van Aline Bruijn) en een dito score van Han Otten. Stokkel houdt zich op indrukwekkende wijze staande en Minis weet je in ieder geval één keer flink de stuipen op het lijf te jagen.

Best een aardige horrorfilm uit Nederland met een interessant gegeven over de haat tussen tweelingzussen in het verleden waarbij de dochter van één van de zussen de geest van de ander tweelingzus ontmoet. Stapje per stapje komt de kijker dichter bij het gruwelijk geheim dat uiteindelijk een zeer verrassende clou bezit die je niet ziet aankomen. 6/10