I Come with the Rain (2009)

Kan beide erg waarderen dus vond de soundtrack dan ook een van de sterkste kanten van de film. Sowieso waren de scènes waarin soundtrack en beeld centraal stond het mooist, ook al gebeurde daar vrijwel niets. Sfeervol is de film dan ook zeker, daar zorgen de mooie fotografie en de locaties wel voor.

Toch kon ik hier niet echt aandacht bij houden. Vond het hoofdpersonage allesbehalve interessant en de plotwendingen deden me helemaal niets. Zat ook nauwelijks een spanningsboog in. Verder wel enkele indrukwekkende of bizarre scènes maar overall was het toch net niet.

2.5*

Een film waar ik heel erg lang naar uitgekeken heb en toch ook wel heel erg veel van verwacht had. Ik zag afgelopen zomer in Tokyo dat hij daar draaide, en ik had er echt spijt van dat ik er toen niet heen was geweest.
Later las ik een pagina terug dat de user "skeluz" de film ook daar had bekeken, en toen kreeg ik nog meer spijt. Achteraf was dat allemaal niet nodig geweest, omdat ik het nu toch maar als een gematigd filmpje beschouw, veel van m'n hoge verwachtingen kwamen niet uit.

Met name het verhaal vond ik erg vreemd in elkaar zitten, allemaal veel te toevallig. En slechte plotwendingen. De soundtrack past er zoals al een aantal keer gezegd is niet goed bij, liever had ik iets van ambient gehad. Toen ik er achterkwam dat Shawn Yue ook een rol had, in gebrekkig Engels, werd het nog minder. Echt een hekel aan die vent. (m.u.v. Shamo)
Alle verwijzingen naar het Christendom, Shitao als een soort van Jezus figuur / Messias , op zo'n film zat ik helemaal niet te wachten. Verder vond ik die rol van die Chinese kunstenaar totaal overbodig.

Maar er zaten ook pluspunten aan. Josh Hartnett acteerde top, Byung-Hun Lee is ook altijd erg fijn om te zien acteren en de shots van Hongkong in combinatie met het kleurgebruik bevielen me ook erg. De andere kunstenaar/serial killer daarentegen vond ik wel een pluspunt. Zijn kunst was interessant, om naar te kijken in ieder geval, het hele idee er achter sprak me wat minder aan.

Toch maar 3*

PS: Ik vervang Tran Nu Yên Khê, even voor Takuya Kimura (Shitao)

Met alle parallellen die er getrokken worden, zie ik de vergelijking vooral met Exotica (1994). Zelfde soort structuur, zelfde aandacht voor de soundtrack, zelfde aandacht voor de beelden. Groot verschil is wel dat die ik film goed gelukt vind, en deze niet.

Het verhaal ligt me helemaal niet - de aap die na een uurtje of zo uit de mouw komt had ik niet aan zien komen, maar komt als het een teleurstellende wending van het verhaal. En wat van het begin af eerst nog een thriller lijkt verwordt dan in een niet al te helder spel met christelijke symboliek.

Jammer - en niet mijn ding. Er wordt ook teveel bijgehaald, waardoor het verhaal nogal ingewikkeld en onduidelijk wordt - ook omdat die aap pas na een uurtje komt, waardoor je alles wat daarvoor komt op een andere manier gaat zien. Daarmee zou je eigenlijk zeker een stuk of drie kijkbeurten nodig hebben om het verhaal echt goed te kunnen beoordelen - maar, het onderwerp en de vragen die het oproept boeien me te weinig dat ik die moeite erin ga steken.

Het onderwerp zal denk ik ook wel de reden zijn waarom de film weinig aandacht krijgt - de christelijke symboliek zal wel op een of andere manier wat te hard schuren met het Amerikaanse puritanisme.

Op zich jammer, want er wordt echt wel heel goed geacteerd, en de beelden zijn echt prachtig.

Het wordt overigens wel dringend tijd dat de filmindustrie weer eens wat anders verzint dan de 'profilers' of hoe de CSI-agentjes anders mogen heten. Dat hele concept is ondertussen wel volslagen afgezaagd en uitgekauwd.

Wow! Deze film word wel heel erg ongewaardeerd hier. Ik zie dat echt niet want de film is wat mij betreft helemaal gelukt en je kan het eigenlijk al niet eens meer een Hollywood film noemen. Ok, het thema is hier en daar nogal aan de bekende kant, maar toch wel heel vakkundig en fraai opgebouwt. Ook snap ik de "rip-off" naar Mann niet: oh er komen hoge flatgebouwen in voor: Collateral. Er komt een cabriolet in voor: Miami Vice.

Josh Hartnett speelt hierin ook gewoon weer erg goed als een gekwelde inspecteur genaamt Kline. We zien aan het begin ook wat er met hem is gebeurd (met die seriemoordenaar dus) maar hoe dat afloopt krijgen we dus in het midden van de film te zien. Maar dat even terzijde. Kline word door een mysterieuze man naar de Filipijnen doorverwezen om diegene zijn vermiste zoon op te sporen. Het bevatte mooie plaatjes en ook een indrukwekkende speurtocht die uiteindelijk van de oerwoud van de Filipijnen naar Hong Kong bracht. En opzich vond ik dit toch wel een perfecte gekozen locatie waarin je af en toe wel eens door een HK-politie/gangster-film waand. Daar maken we ook kennis met Klines Chinese partner, die toch met zijn humor en zijn fraaie manier van aanpak wel een beetje de show stal. Ook de Chinese maffia komt hierin te pas en het gaat er nog wel eens lekker extreem geweldadig aan toe. Bij die scene waarin een ganglid in plastick gewikkeld werd en dat er met een klauwhamer op hem werd ingeslagen moest ik gelijk al aan Old Boy denken. Moeten we nog verder? Een zwerver die met zijn dooie hond gefolterd, die kunstwerken van die seriemoordenaar. Sado-masochisme en natuurlijk die kruiziging-scene. Ook veel verwijzingen naar de bijbal. Ook de soundtracks van oa Radiohead en Goodspeed waren erg mooi.

En natuurlijk kwamen er ook nog een paar mooie actiescenes in te pas en was het ook erg indrukwekkend om te zien dat Kline op vele momenten helemaal gek aan het worden was door de missie zelf en zijn trauma.

Maar verder een zeer gelukte film waar zo'n beetje van alles inzit. Beetje actie, coole locaties, leuke acteus en ook extreem geweld. Zeker geen tegenvaller. Gewoon prachtige film.

4,0*

De voortekenen waren al niet gunstig, een trailer die niet meteen enthousiast maakte, berichten over Tran die er afstand van nam, producenten die de film verknald zouden hebben, geen competitie in een belangrijk festival en ook dat de film enorm lang op de plank heeft gelegen is meestal geen goed teken.

Echt wel Tran-beelden en bij vlagen zeer mooi, maar toch grotendeels mislukt. Hevig en erg opzichtig leunend op christelijke symboliek en verwijzingen, een weinig overtuigende Hartnett een internationale cast die voelt als een bijeengeraapt zootje. De montage is niet erg Tran-achtig, scenes die zich meer op sfeer richten lijken op willekeurige momenten afgekapt. En de film mist vooral in het begin ritme. Het eerste kwartier gaat zo snel dat er wel minstens een half uur uit lijkt geknipt. En ook de kritiek op de soundtrack deel ik, de Radiohead en vooral A Silver Mt. Zion-nummers (het is erg een liedjessoundtrack en nauwelijks een score) zijn raar geplaatst en passen slecht bij de film.

Blijft over een door een goede cameraman en getalenteerde regisseur gemaakte, volkomen ontsporende film. Volgens mij ligt het niet alleen aan de producenten, want in het verhaalidee gaat ook al wel het een ander mis.

Ik hou het op 2.0*

Het enige goede van de film is de muziek van Radiohead, zonde dat deze flutfilm eronder geplakt is.

Het gaat al mis op de hoes; "nieuwe cultfilm" staat er, dat bepalen we zelf wel.

Ik heb het toch bijna 3 kwartier volgehouden, ook al wist Josh Hartnett geen moment te boeien.

De betere Tran.

Een carriere in opwaartse richting wat mij betreft. Niet zo goed als Norwegian Wood, maar absoluut vol potentie. Een weirde mix van landen en invloeden, die typische Vietnamese vibe van z'n vorige films is er niet, maar daar staat wel wat tegenover.

I Come With The Rain is vooral qua structuur redelijk uitdagend. Twee verhalen die eerder losjes samenhangen, Tran die zowel in tijd als ruimte doorheen de verhalen dartelt. Soms snel, soms met meer focus op één van de twee segmenten. Het is allemaal een beetje wild en random, maar dat heeft best z'n charme.

Leuke acteurs ook. Hartnett heeft wel een neusje voor apartere films en valt hier best te pruimen. Shawn Yue is altijd goed, Kimura en Lee zijn ook absoluut niet van de minste. En uiteraard is Tran's femme ook weer aanwezig, al duurde het even voor ik haar herkende. Toch een hele andere rol.

Visueel best oké, al is het nergens echt fantastisch. De soundtrack had ik nog het meestse problemen mee. Ik weet dat Tran een Radiohead fan is, ik deel die passie in ieder geval niet. Muziek is wat zeurderig bij momenten, het had best allemaal iets subtieler gemogen, maar het feit dat ik de muziek helemaal niks vind heeft daar ook wel z'n aandeel in.

Apart filmpje, heeft eigenlijk alles om alsnog uit te groeien tot een cultsuccesje, maar blijkbaar is het toch wat te obscuur voor de meeste mensen. Er is ook weinig drive om de film alsnog op te pikken, amper te vinden en Tran zelf is ook niet meer de arthouse-lieveling die hij ooit was.

Dikke 3.5*