Nun va Goldoon (1996)

Aardig uitgangspunt lijkt me.

Laat ik het maar in de groep gooien: Makhmalbaf is ‘my man’ gewoon niet. Heb net nog even gelezen wat men er zoal over schreef en ik ga er niet in mee. Het is zo geniaal bedacht (ach...geen slecht idee inderdaad) dat de uitvoering wel achter moet blijven en dat ook ruimschoots doet. Want ik vond het goed beschouwd stomvervelend. Leuk meta-bedacht idee verzandt in meta-gedoe met een handvol flauwiteiten en eindeloos herhaalde zetten. Magistraal als twee gecaste tieners vanuit het niets opeens in hun rol vallen? Ik registreer het, ik begrijp het en het doet me werkelijk helemaal niets. Het is allemaal nogal hulpeloos en (veel te) te geïmproviseerd gebracht, hetgeen – met een beetje cultuurkloof erbij - exotisme in de hand werkt. Dat is mijn tegenwicht.

Leuk idee inderdaad, maar de uitwerking is ook niet slecht. Sterker nog; het levert gewoon een bij vlagen erg leuke film op.

Vooral de eerste helft is erg goed. De regisseur en de politieman komen elkaar weer tegen, er volgt een conversatie en al snel gaan ze aan de slag met de voorbereidingen voor het maken van de film. Die voorbereidingen zijn leuk. Vooral het casten van de jongere versies van elkaar levert een aantal leuke momenten op. Ook wordt er volop over de cinema en acteurs gekletst. Zo komen ze in een wapenwinkel, waarvan de eigenaar helemaal fan is van Kirk Douglas en hier ook diverse anekdotes over vertelt.

De tweede helft, waarbij de film echt geschoten wordt is net iets minder boeiend. Het leuke aan alles is dat het allemaal erg losjes en natuurlijk overkomt. Verder zit er ook wel enige vorm van melancholie in. De politieman ziet waar hij twintig jaar geleden in het leven stond en is toch enigszins teleurgesteld over waar hij nu staat. A Moment of Innocence is in ieder geval een vrij unieke filmervaring. Qua stijl lijkt het enigszins op het werk van Jean-Luc Godard, maar qua inhoud en toon is het duidelijk anders.

3,5*