Eden Log (2007)

Het kan altijd slechter..

Maar nooit veel slechter dan Eden Log. Er wordt vaak aangehaald dat deze film niet voor iedereen bedoeld is en laat ik nu net bij het publiek horen die dit wanproduct absoluut niks vind. Ik snap de over het algemeen positieve kritieken hier op MM dan ook echt niet. Deze productie mag zich van mij meteen tot een van de meest slaapverwekkende vertoningen ooit rekenen en het enige waar ik deze film dankbaar voor kan zijn is het bijna vroegtijdige intreden van mijn nachtrust..

Waar te beginnen met de nadelen? Er valt de hele film geen klap te zien, het acteren is huilen met de pet op, het verhaal is een grote wirwar van wazigheid die het einde enigszins verduidelijkt maar je nog steeds met meer vragen dan antwoorden achterlaat, de effecten zijn jammerlijk en het verloop van de film is zo traag dat je gewenst had dat je met je vriendin op de bank Gooische vrouwen aan het kijken was..dat ik zojuist genoemde als alternatief aankaart zegt genoeg over de kwaliteit van Eden log..Dat ik films zelden met 0,5* beoordeel nog meer, en dat dit misbaksel met stipt een plekje in mijn persoonlijke flop 10 heeft verkregen mag de overtreffende trap genoemd worden.

0,5*

Me eens aan deze gewaagd en 'k heb er een beetje een dubbel gevoel bij. 'k zal misschien met het goeie beginnen:

Visueel vond 'k de film erg sterk. De film speelt zich grotendeels onder de grond af en hierdoor is de film grotendeels zwart-wit met grijstinten, vergelijkbaar met de filmposter.

Dus visueel was hij dik in orde, maar de cast vond 'k een stuk minder, vooral als ze moesten spreken. Hun Engels was zo geforceerd, het leek wel een B-film (gelukkig waren er niet zo veel dialogen ). Ook kreeg 'k niet echt een band met het hoofdpersonage, het scheelde me niet echt wat er allemaal met hem gebeurde. Voor de rest zagen de wezens er nog goed uit.

Het verhaal is mysterieus, maar wel langzaam eer je wat te weten komt.

Visueel vond 'k de film echt top, maar de rest vond 'k wat middelmatig.

Ik ben genaaid: op de achterkant van de Blu-ray staat dat de film in zowel Frans als Engels is opgenomen en dat er zodoende twee versies van zijn. Welke versie je zelf hebt, kom je pas achter zodra je de disc er in gooit en de eerste dialogen gesproken worden. Weer de Engelse versie dus, al moet ik toegeven dat hij ook weer niet compleet vervelend is. Echter, ik had het allerliefste gewoon de Franse taal gehoord omdat ik behoorlijk zeker weet dat deze voor een stuk meer realisme zorgt, nu lijkt het echt bij vlagen te duidelijk alsof er gedubd is.

Eden Log blijft echter wel een prachtige film waarvan ik nog steeds niet begrijp dat hij zo'n lage score hier krijgt. Dat hij niet voor iedereen is begrijp ik volkomen, maar is de film dan ook maar een moment anders gepromoot dan een kunstzinnige low-budget film met een minimaal aantal dialogen en experimenteel camerawerk? Aan de hand hiervan zou je het gros van het publiek in ieder geval al moeten afschrikken, al lees ik hier ook terug dat een aantal mensen dachten dat ze een horrorfilm te pakken hadden, iets wat toch echt niet het geval is.

Eden Log is een heerlijk claustrofobische en verwarrende film die slechts op het einde op dubbelzinnige wijze iets vrijgeeft van het daadwerkelijke verhaal. Hierbinnen een persoonlijke tweestrijd centraal in een duistere en vijandige omgeving. Waar andere duistere films altijd een lamp op de achtergrond hebben om een schijnduister te creeeren, is de film hier donker als het daadwerkelijk donker is. Ondersteund door een sterke soundtrack en enkele angstaanjagende omgevingen, zet de film zo een sterke sfeer neer waarbinnen het voor de kijker meespeuren is naar water precies aan de hand is. Experimenteel en absoluut niet voor iedereen, maar fantastisch gefilmd. Bij de herziening deed de film dan ook precies wat ik hoopte: meer verwondering bij mij als kijker laten ontluiken, terwijl mijn fascinatie over wat het verhaal precies inhoudt gewoon gebleven is.

Ik had moeten weten dat dit niet voor mij zou zijn. Maar ik las verwijzingen naar Darren Aronofsky en Luc Besson. Helaas werd het een mix van Gamer, 2001: a space odyssey en een klein deel The Cube, dat alles met een saus van Jean-Pierre Jeunet.

Ik geef toe dat dit niet per se een slechte film is. Als regiedebuut kan dit tellen met een goeie sfeer. De beelden en de muziek zorgen daar goed voor. Maar die sfeer is niet helemaal mijn ding, te agressief en te cyberpunk. En om het echt te laten vergelijken met andere films die mij wel aanspraken, zat er te weinig verhaal in. Dit is nu eenmaal een sfeerfilm en daar moet je van houden.

Eden log zal ongetwijfeld zijn publiek hebben, maar zal evengoed een hoop mensen afschrikken. Hiervan kan ik niet echt genieten en rest mij enkel een vorm van waardering voor enkele creatieve ideeën die ik zag.

Beetje vreemd dat ik deze film nu pas zie, gezien de mensen die eenzelfde filmsmaak hebben als ik massaal deze film hoog beoordelen. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik hierop geen uitzondering ben.

Wat een bijzonder sfeervolle film is dit. Ik heb namen als Tsukamoto voorbij zien komen, ik moest zelf nog het meeste denken aan Zoetrope, wellicht ook door de soundtrack. Deze film is dan visueel rustiger, qua sfeer vond ik het behoorlijk in de buurt komen. Dat het visueel rustiger is, deed overigens totaal niet af dat het contrastijke zwart-wit met af en toe een vleugje kleur werkelijk fenomenaal was.

De film lijkt vooral gericht op ervaren, niet zozeer op nadenken. In dat opzicht is het verhaaltje vooral een kapstok voor de sfeer. Dat het verhaal verre van inhoudsloos is, had ik ook niet verwacht. In meerdere opzichten dus erg sterk. 4,5*.

Erg tegenvallend. De film oogt goedkoop, het acteerwerk is bijna amateuristisch en de premisse (die trouwens niet erg origineel is) wordt niet ingelost omdat het blijft hangen op eenzelfde punt. Visueel vond ik het eigenlijk niet zo bijzonder, hooguit wel aardig. Ook van de sfeer blijft eigenlijk al snel weinig over. Film duurt ook gewoon wat te lang. Haze is gewaagder, Cube boeiender en the Descent stijlvoller. 2 sterren.

Gedesoriënteerd strompelt een man (Tobiac) door onderaardse gangen van een gigantisch labyrinth. Zonder herinnering en zich moeizaam voortbewegend probeert hij een weg naar buiten te vinden, terwijl hij ondertussen informatie verzamelt over zijn situatie en over de wereld waarin hij leeft.

Er gebeurt niet veel. Voorzichtig begeeft Tobiac zich van de ene kamer naar de ander kamer en van de ene gang naar de andere gang. Hij ontmoet af en toe iemand die een leemte in zijn geheugen opvult. Er staat af en toe een videoscherm aan met daarop warrige beelden met onbegrijpelijk commentaar eronder. Er lopen schimmige creaturen rond. Mutanten, zo blijkt. En een plant speelt een grote rol. Al die brokjes informatie en meer komen bij Tobiac binnen. En om nu te zeggen dat het begrip groeit, is onwaar. Als kijker begrijp je net als Tobiac niet veel en verkeer je in een permanente staat van wazige verwarring.

De film heeft geen groot budget om mee te werken. Hier en daar is dat zichtbaar. Aan de attributen, aan de graphics. Toch zien de creaturen die in de gangen huizen er prima uit. Hetzelfde geldt voor de setting. Misschien zelfs wel goed dat er weinig budget voorhanden was. Met meer geld waren setting en effecten natuurlijk veel gelikter en bombastischer geweest, terwijl de kleurloosheid en de bescheidenheid van beide nu juist zorg dragen voor die duistere en deprimerende sfeer die in elk facet van de film zo pakkend is te vinden. De juiste sfeer voor indringende scènes die het onbehagen, het onvermogen en de verwarring van Tobiac zo treffend weergeven. Meer was ongetwijfeld minder effectief geweest.

Het is voorstelbaar dat er kijkers zijn die de film saai en moeilijk vatbaar vinden. Voor beide kwalificaties valt iets te zeggen. De film is geen luchtig en transparant bouwsel en er gebeurt inderdaad niet veel. Geen vette acties. Geen grootse aanvallen van mutanten. Geen vlammende love story. Geen afgehakte ledematen. Niets van dat al. Heel spannend is het op dat vlak inderdaad niet. Saai is de film echter ook niet. De gang van de gedesoriënteerde Tobiac en zijn pogingen om iets van zichzelf en de wereld te begrijpen, prikkelen de nieuwsgierigheid.

Toch overviel me dat langdradige gevoel toch. Ik vond het op den duur wat veel van hetzelfde. Weer een gang. Weer een kamer. Weer een kleurloos maar heel sfeervol shot. Weer een videoschem. Weer een nieuwe moeizame étappe door het labyrinth. Ik begon er soms lichtelijk van te zuchten. ik vond het stiekem toch wat traag en saai en ik merkte dat Tobiac's inzichten me steeds minder konden boeien en dat ik hoopte dat de weg uit het labyrinth snel gevonden zou worden.

En zo geschiedde.

Origineel en best interessant, Je wordt wakker in een labyrint, klimt uit de modder en verder zoek je het zelf maar uit. Eveneens de kijker, die mag mee raden naar het langzaam ontrafelende plot. Samen met de audiovisuele kant, waar de film het vooral van moet hebben, is dit duidelijk geen film die voor iedereen is weggelegd. Complete chaos, dat is de eerste indruk die je krijgt. Gangen en kamers in een vale kleuren en verlicht door stroboscoopachtig effecten. Dat alles geeft een prima claustrofobische sfeer. Echter de reis door de verschillende gangen en verdiepingen van het labyrint is niet afwisselend genoeg en worden naar tijdje eentonig. Gelukkig springt er zo nu en dan nog een gemuteerd monster in beeld. Hoewel dit pas de debuutfilm van Franck Vestiel is, hij leerde de kneepjes van het vak kennen bij films als ‘Ils’ en ‘Dante 01′ weet hij zonder groot budget er wel een aardige film van te maken. Dat veel van de toch wel spaarzame actie verloren gaat in de te donkere gangen en het ook op horrorgebied te mager is, zijn hem dan ook vergeven.

Tegenvaller.

Laat ik dan maar eens beginnen met te zeggen dat het visueel zeker indrukwekkend is. Maar deze film laat voornamelijk aan mij zien dat je er niet alleen maar komt met een knappe visuele omgeving. Er moet ook wat te zien zijn, en dat onbreekt hier.

Deze film voelt al snel lang aan. Na 15 minuten vond ik het al wat saai worden. En dan moet je het vooral met de mooie omgeving doen om het allemaal interessant te blijven vinden. Dit lukt wel even, maar niet de hele film lang. En het duurt ook te lang voordat er echt weer iets interessants gebeurd.

Een vaag verhaal is zeker aan de orde, maar dat hoort er eigenlijk gewoon een beetje bij. Het is niet voor niets een mystery, alleen een mystery die nooit volledig interessant weet te worden. Ik wilde het graag spannend en indrukwekkend vinden, maar mijn aandacht verslapte constant door de herhalende tochten door de volgende vreemde kamer.

Ik vond het camerawerk ook vaak niet sterk genoeg. Regisseurs als Noe kunnen hier goed mee overweg en ik denk ook dat zijn energiekere bewegingen meer gepast waren hier. Nu heb je vooral een camera die een persoon volgt maar er nooit voor kan zorgen dat de omgeving wat intenser, grauwer en enger wordt.

Qua spanning valt het ook wat tegen. Je zou zeggen dat met die mutanten er wel redelijk dreiging moet zijn, maar de dreiging is er eigenlijk al uit zodra je er eentje ziet. De film is op dat gebied wat tam. Nu hoeven er ook geen kilo's schrikeffecten bovenop, dat had de film ook weer geen goed gedaan.

Wel een interessante ontknoping. Zeer interessant gegeven, alleen jammer dat we er maar 10 minuten iets van meekrijgen. De slotfase is dan weer erg sterk en ook iets epischer zo te zien. De film heeft voor de rest een beetje een videogame gevoel, alleen eentje die wat naar een horrorgame neigt, maar nooit spannend weet te worden.

Sterkere elementen zijn de visuele omgevingen en sterke soundtrack. Maar het verhaal en de loop ervan in de eerste 80 minuten weten nooit echt interessant of spannend te worden, en daarom was het maar een moeizame zit. Maar een heel laag cijfer kan ik het niet geven, daarvoor zag het er te goed uit.