Rules of Engagement (2000)

De film begint veelbelovend: je denkt als kijker echt dat Childers schuldig is en gestraft moet worden. In het tweede gedeelte van de film wordt het echter wel erg duidelijk dat je "voor Childers moet zijn", wat een beetje jammer was. Ondanks dat is het zeker wel een goede film, het incident in Jemen is erg hectisch en aangrijpend, en de rechtzaak spannend. Al vind ik wel dat de rechtzaak wat verder uitgewerkt had mogen worden. De film duurt al ruim 2 uur, maar dat had van mij best wat langer gemogen. Ik geef 'm 3 sterren.

William Friedkin was met zijn 2e en 3e film op slag mijn favoriete regisseur. the french connection was een van de beste spionagethrillers die ik ooit zag en the exorcist de beste horrorfilm en nog steeds een van mijn favoriete films.

Toen ging ik meer films van hem zien en ik kan alleen concluderen dat hij het genoemde niveau in de verste verte niet meer heeft gehaald.

rules of engagement begon ongelofelijk sterk. de scene in Vietnam was best aangrijpend en duidelijk werd dat dit een belangrijke opening was die later in de film nog belangrijk werd.

bijna direct volgde de ijzersterke scene in Jemen. actueel, aangrijpend en geloofwaardig.

dit was de uitgebreide inleiding voor de kern van de film; de rechtszaak.

ik kom er niet om heen om hem te vergelijken met a few good men. de kracht van a few good men is dat je als de kijker even ontwetend bent als de jury. pas naarmate het verhaal vordert begin je in te zien voor wie je sympathie moet hebben en hoe de vork in de steel zit.

rules of engagement kiest duidelijk een ander pad. ik twijfel of Friedkin hier goed aan deed. je weet ogenblikkelijk voor wie je moet zijn en het plot komt dood te liggen. er wordt eigenlijk alleen nog maar naar de uitspraak toegewerkt. pluspunt vond ik wel dat je gemengde gevoelens kan hebben over de actie van Childers. er wordt niet door je strot geramd voor wie je moet zijn. ook is de film kritisch naar de Amerikaanse staat (of althans hoe die staat afgebeeld wordt in de film).

het eerste uur vond ik bijzonder goed en zit ik op 4 sterren (ruim). Het tweede uur op amper 2 sterren.

Tommy Lee Jones vond ik niet slecht. ben geen fan van hem, maar hij houdt zich staande. Samuel L. Jackson zorgt zoals vaker voor een meerwaarde.

de bijrollen waren goed. leuk was de rol van Kingsley.

alles bij elkaar opgeteld rond ik naar boven af; 3,5 sterren.

Met ster de walgelijkste film die ik heb gezien, komt waarschijnlijk omdat ik er meestal met een boog omheen loop en dat bij deze niet gelukt is. Heldhaftige kolonel slaat rumoerige menigte neer, maakt er een bloedbad van, maar gelukkig was het terecht, want die menigte had ook wapens en moest dus neergeknald worden. Ik kan mij voorstellen dat in zo'n geval geweld soms nodig is (niet dus, maar ik snap wel dat het soms wordt gebruikt), maar ik ga echt niet zitten juichen en supporteren voor zo'n smerige officier die dat op zijn geweten heeft. Ik bedoel, stel dat de Chinezen een dergelijke film maken over het drama op het Tien-an-menh plein, de wereld is toch te klein dan? En terecht! (en hou uw commentaar maar bij, ik weet ook wel dat die vergelijking absoluut overdreven is, maar ik haal ze niet weg, kunnen jullie je nog een beetje ergeren )

Ehm, voor de rest is de film eigenlijk ook saai en ongeinspireerd ingeblikt, goede acteurs, dat wel, maar ik kan echt niet anders dan hier 0.5 op geven.

Ik schaam me voor het bericht hierboven. Had hem gezien toen ik 13 was en ook alleen maar schieten, schieten, schieten wou. Maar nu is mijn filmsmaakt wel veranderd. Vond hem na herziening toch een erg mooie film waarin goed in word geacteerd en een mooie boeiende verhaallijn en meeslepende sfeer. Toch zit je van het begin tot het eind geboeit te kijken.

Verhoging naar 4*

Lang niet slecht.

Maar ook niet overweldigend. Beetje standaard allemaal. Begin in Vietnam mag er zeker wezen, de broeierige situatie nadien in Jemen wordt mooi weergegeven. Nadien wordt het allemaal wat slapjes en zo kabbelt de film verder naar het einde. Niet echt een spectaculair oid: ik had tenminste nog verwacht dat die ambassadeur (gespeeld door Kingley) nog op z'n stappen zou terugkeren, maar niet dus.

Acteerprestaties waren okee, en acteurs als TL Jones en SL Jackson kunnen altijd wat meer. Ook Guy Pearce vond ik goed acteren.

Alleen jammer dus van dat standaard einde.

Waste the motherfuckers! Het had zomaar een kreet jegens de makers kunnen zijn na het (her)zien van deze. Pas bij de intrede van Biggs kon ik me deze weer enigszins herinneren en tegen die tijd is ook wel duidelijk waarom. Een wel heel goedkoop opgezet verhaal, doorspekt met talloze momenten die uiteindelijk uitmonden in beschamend effectbejag. Die close ups (we gaan nú kijken hoe het personage zich voelt) zijn bijvoorbeeld echt niet te harden.

Het oppervlakkige drama dat Jones meezeult is ook veel te dun om serieus te nemen. Het maakt zo'n vechtpartijtje met Jackson natuurlijk volkomen belachelijk, maar ook de rest is zo doorzichtig dat het de hele rechtszaak tot een voorspelbaar en daarmee totaal oninteressant gegeven degradeert. En dat niet alleen, het wordt zelfs even walgelijk wanneer blijkt waarom er een éénbenig meisje in de film rondhuppelt. Een stuitende signatuur die het volhoudt tot in het slot.

De film is een mix geworden van oorlogsfilm en een rechtbankfilm en het werkte wel. De cast bestond uit een heleboel bekenden, maar de opvallendste was toch wel Samuel L. Jackson die eens heel sereen speelde.

Voor de rest vond 'k het een goeie film die me wel aansprak en ondanks dat hij een grote twee uur duurde, me eigenlijk niet verveelde.

Vond het dus de moeite om eens te bekijken.

Een film met twee gezichten. Vond het eerste uur een enorm hoog gehalte van pattriotisme bevatten. Arabieren afschilderen als terroristen, wat hieronder terecht aangegeven wordt trouwens, en Amerikanen bestempelen als helden die koste wat kost hun eigen hachje, lees: vlag, moeten redden.

Het eerste uur was voor mij een aardige afknapper. Ik herinner me deze film vooral om de rechtszaak, ik wist dus dat het beste deel nog moest komen.

Aan de andere kant is het tweede gedeelte van de film uitstekend en trekt de rechtszitting de film weer helemaal recht. Zeer interessant om te volgen en meeslepend, mede door het uitstekende acteerwerk van T.L. Jones. Wanneer hij een pleidooi aan het houden was merkte ik dat ik met ingehouden adem zat te kijken en luisteren. Guy Pearce vind ik soms wat aan overacting doen, maar over het algemeen vult hij z'n rol prima in.

Jackson is zoals altijd zeer overtuigend, al had ik in m'n herinnering staan dat hij meer screentime had.

Ik verlaag de film met een halfje, mede door het tenenkrommende en overdreven eerste uur. Tenenkrommend omdat er wel heel zwart-wit gedacht wordt door de Amerikaanse filmmakers en overdreven vanwege de actie, die soms over the top is. Denk dan aan het zeer overdreven neervallen van gewonden/doden en de uiteenlopende reacties van mensen.

Maar met drie sterren, een voldoende dus, is deze film zeker de moeite waard om eens te zien en zelfs om te herzien, vooral dankzij het prima laatste uur!

Jammer dat het script niet sterk is, in grote lijnen is het verhaal interessant en de cast is uitstekend. Storend is dan wel als een aantal zaken erg onlogisch is, zoals het gebrek aan getuigen en die mannen op het dak, zeker degene die schoot moet die geweren gezien hebben. Ook de rol van de ambassadeur is vreemd; hij liegt omdat HIJ anders de schuld zou krijgen. Hoe kan hij uberhaupt de schuld hiervan krijgen, zeker met alle getuigen.
De scene waarin Jones en Jackson met elkaar op de vuist gaan slaat helemaal nergens op en als uiteindelijk de tekst in beeld komt dat alle 'slechterikken' alsnog gepakt zijn, o.a. voor het vernietigen van bewijs, komt dat als bliksem bij heldere hemel: daar geeft de film totaal geen aanleiding voor namelijk..

Deze prachtige film eens opnieuw bekeken, en blijf bij mijn eerste mening, prima film... met dat ene minpuntje

Briljante film met uitmunde acteerprestaties van Samuel L. Jackson, maar vooral Tommy Lee Jones die hier de beste rol uit zijn carriere speelt. De tijd vloog voorbij bij het bekijken van deze prent. Sterke emoties wisselden elkaar in een rotvaart af, vooral van ontroering, afkeer en ongeloof. Ik lees hierboven dat het script niet sterk is, wel als dit geen sterk script is welk script is dan wel sterk vraag ik mij af. Die film doet mij denken aan The Insider waar ook het individu schijnbaar machteloos staat tegen het systeem, maar dan wel met de nodige portie actie. Ik hoop dat dit een waargebeurd verhaal is al was het maar om er toch nog een beetje in te geloven dat recht uiteindelijk zegeviert. 5 sterren en eigenlijk een serieuze kandidaat voor mijn persoonlijke top 10, al weet ik niet welke andere film ik dan wel zou moeten verwijderen. Na gisteren Wonder Boys te hebben gezien, kwam deze film precies op het juiste moment.

Spannend.

De introductie van waar het uiteindelijk om gaat is wat aan de langdradige kant, maar wel enigszins essentieel om het geheel in een kader te zetten. En het blijft tot het laatste moment spannend of en hoe dat aan het einde van het liedje terugkomt. In de tussentijd rammelt het script wel wat al teveel, maar daar staat tegenover dat Samuel L. en Tommy Lee ongekend sterk spelen - een van de weinige films waarin SLJ niet overacteert of in zijn Pulp Fiction typetje terugvalt. En TLJ is eigenlijk altijd goed.

De ontknoping dan uiteindelijk is toch ergens wat teleurstellend - er blijft een 'ja maar' knagen. Wellicht is dat ook een sterk punt in de film, want het geeft fraai het dualisme van dit soort dingen aan.

De ervaring van de inmiddels overleden regisseur William Friedkin is rond het jaar 2000 flink verstevigd en dat blijkt uit het eindresultaat van Rules of Engagement. Het is een erg professioneel uitgevoerde en kundig gedirigeerde oorlogsrechtbankfilm die eigenlijk steeds de meest logische keuzes maakt. Dat maakt het uiteindelijke verloop echter wat minder speciaal, zeker omdat deze film zich daarmee amper weet te onderscheiden van soortgenoten. Met name de iets te geforceerde personages en plotwendingen voelen misplaatst aan. Zo zag ik persoonlijk weinig meerwaarde in het oproepen van de Jemenitische dokter of de Vietnamese soldaat. Eerder een voorspelbare zet voor het creëren van een gewichtigere situatie. Het had me sterker geleken als alles werd bediscussieerd vanuit Amerikaans perspectief, want dan kan je pas echt harde kritiek uitdelen of nuance creëren. Daarnaast is de uiteindelijke rechtbankzitting niet erg spannend of intrigerend, waarschijnlijk vanwege de overheersende eerste helft. Friedkin regisseert de aanval op de Jemenitische ambassade werkelijk uitstekend en de directe oorlogsbeelden vormen daarmee de hoogtepunten van Rules of Engagement. Ik vind het knap en bewonderenswaardig van Friedkin dat hij zo'n moeilijk onderwerp op de hak wilde nemen, maar de uiteindelijke tweede helft kon me te weinig bekoren voor een bovengemiddeld eindcijfer.

"Yes they had weapons! You think there's a script for fighting a war without pissing somebody off? Follow the rules and nobody gets hurt? Yes, innocent people probably died. Innocent people always die but I did not exceed my orders."

De mensen die mij een beetje volgen hier weten wel dat ik niet per definitie een grote fan ben van rechtbankdrama's. Toen ik deze film voorbij zag komen op Prime (hij is er echt pas net opgezet) had het enigszins wel mijn aandacht gewekt, ik meende deze film ooit op DVD te hebben gehad, maar ik herinnerde me er echt werkelijk niks van. Deze rechtbankdrama kon mijn overigens wel bekoren, hoewel ik (zoals ik al zei) niet zo'n onwijs fan ben van deze films, pakte het verhaal omtrent de zitting mij wel erg. En gelukkig, maar dan ook gelukkig, speelt deze film niet constant in die rechtbank af, en was het maar een klein onderdeel van deze film.

Het duo Tommy en Samuel lag me wel, daar kon ik oprecht wel van genieten. De oorlog- scene's zijn hard en oprecht interessant, die maken deze film wel volledig af. Het verhaal vond ik persoonlijk heel interessant, het einde vond ik dan weer onbevredigend. Het lijkt wel alsof de tijd en het geld op was, waardoor ze er opeens met een rotgang door heen gingen en de film eigenlijk nogal afgeraffeld beëindigd werd. Echt heel erg zonde.

Maar over het algemeen prima vermaakt en een aardig leuk film avondje gehad. Zoals ik al zei, het verhaal interesseerde mij opzich wel, en dan is het ook makkelijker om naar een film te kijken uiteraard. Leuk voor een doordeweekse avond, niet te lastig en vrij snel klaar.

Voor het einde van de film hebben onze oosterburen een mooie uitdrukking: zum kotzen. Vreselijke chauvinistische film derhalve. Niet slecht overigens, goed geacteerd, maar wanneer de bad guy wint, tja...