Coeur Fidèle (1923)

Het is zonde dat de film zo stoffig opent met belegen aandoende beelden van de haven, het water en het café. Buiten enkele heerlijke close-ups wordt hier cinematografisch te weinig gedaan om de verplichte opmaat naar de relatieperikelen interessant te houden. Als dan de (geroemde) kermissequentie begint weet je opeens weer dat je naar een belangrijke film aan het kijken bent. Meesterlijke hypermontage met swingende cameraplaatsing. Dit niveau wordt gelukkig doorgetrokken via vele visuele trucjes en sfeervolle buitenbeelden. Dat shot in het trappenhuis bij de trapleuning is bijvoorbeeld echt fantastisch, iets wat je later nog in veel films zal zien. De pianoscore van Maxence Cyrin vormt daarnaast een perfecte begeleiding en schijnt vooral in de langere takes. Verder wel enkele kleine ergernissen tegengekomen (de make-up van Jean, de knullige momenten in bijvoorbeeld het niet zien of horen van iemand, of hoe dat gemankeerde buurmeisje zich door Petit Paul op straat laat herkennen), maar verder erg tevreden dat ik zo'n sterke oude film heb gezien.

Dit is de filmstijl - "poëtisch realisme" noemt men het doorgaans - die bijvoorbeeld een Jean Gabin in de Franse film naar de top zal catipulteren : de eenvoudige, arme maar edelmoedige werkman, opboksend tegen macht en onrecht, een onbereikbare liefde belevend.

"Coeur fidèle" is een heel mooie film, tragisch en melodramatisch en met een pak filmische hoogstandjes en dat geldt niet alleen voor de kermisscènes (met ook de ponskaarten en de muziektekstbladen in beeld), maar ook deze in het café, langs de havenkade, de armoedig huisvesting met de trappen en de ontroerende verschijning van zus Marie Epstein als kreupele (haar enige filmrol, denk ik), de roddelburen, het gevecht (erg realistisch) en in zijn geheel veel oog voor detail.

Minpuntje is misschien bij momenten de erg trage actie en reactie van de hoofdpersonages (vooral van Jean).

Kopie die ik zag was inzake beeldkwaliteit zeer goed. Verbazend toch dat het kan.