Smirennaya Zhizn (1997)

Heel mooi. Een van de allerfraaiste kanten van Sokurov is intimiteit. En deze film is een verslag van een intieme waarneming. Een tijdje doorbrengen bij een vrouw in een afgelegen Japans huis met een serene rust die je niet moet doorbreken, een ritme dat niet verstoord moet worden.

Een ander bijzonder punt aan Sokurov is vaak de geluidsband, zo ook hier. De stilte zit tussen allerlei al dan niet benadrukte omgevings- en andere geluiden die vreemd genoeg de rust van de film benadrukken. Uniek

4.0*

Rust?

Wat mij in die gedichten juist frappeerde, was juist, dat tussen de bloemetjes, de vogels en de jaargetijden door, in de woorden over haar man en dochter eerder wanhoop, teleurstelling en eenzaamheid klonken.

De dagelijkse routine van deze vrouw, die een indruk maakt van een steeds weer uitgevoerde ceremonie of een zorgvuldig ritueel, lijkt daarmee eerder een dam, een schuilplaats tegen de vertwijfeling, dan een toonbeeld van sereniteit en onverstoorbaarheid.

Misschien is dat, wat mensen existentieel altijd en overal doen: men bouwt zich een huis, als toevlucht.

Sokurov laat ons dat 'huis' zien, van buiten en van binnen, maar de sfeer van nabijheid en intimiteit - het is haast impertinent, zoals de camera bij wijlen zo dicht op de huid zit - krijgt een extra dimensie als de vrouw zelf de deur van haar verborgen kamer voor hem opendoet.

Hoe 'documentair' is dit, vraag ik me af.

Maar ik heb het idee dat als dit voluit gepresenteerd was als fictie, het dan veel minder indrukwekkend was geweest.