• 143.852 films
  • 7.114 series
  • 21.632 seizoenen
  • 486.546 acteurs
  • 286.920 gebruikers
  • 8.251.992 stemmen
Avatar
 
banner banner

Nihon no Yoru to Kiri (1960)

Drama | 107 minuten
3,14 11 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 107 minuten

Alternatieve titel: Night and Fog in Japan

Oorsprong: Japan

Geregisseerd door: Nagisa Ôshima

Met onder meer: Miyuki Kuwano, Fumio Watanabe en Masahiko Tsugawa

IMDb beoordeling: 6,9 (699)

Oorspronkelijke taal: Japans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Nihon no Yoru to Kiri

"Arthouse"

Een stel, dat elkaar heeft leren kennen tijdens de demonstraties tegen de Amerikaans-Japanse veiligheidsverbond in 1960, besluit te trouwen en een bruiloft te houden. Al snel ontaardt de trouwerij in hevige discussies tussen de verschillende facties van de studenten-beweging.

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18894 berichten
  • 12731 stemmen

De kunstmatige stijl van de groep op de bruiloft en flashbacks is geforceerd en staat elk ritme en vloeiende verhaallijn (en daarmee inleving etc) in de weg. Jammer. Oshima's andere (links-geëngageerde politieke) werk uit de Jaren 60 is mne beter bevallen. Wellicht was dit een té persoonlijke periode en had hij wat weinig afstand.


avatar van starbright boy

starbright boy (moderator films)

  • 20215 berichten
  • 3867 stemmen

Wat Mochizuki aanhaalt is inderdaad duidelijk de zwakke plek van de film, maar ik reken het Night And Fog In Japan wat minder zwaar aan. Mede door mooi camarawerk, een bij vlagen interessante en vaak subtiele psychologie en vooral de sterke aan Animal Farm herinnerende eindscene.

Maar als geheel duidelijk taaier en veel minder universeel dan de twee andere films die Oshima in 1960 maakte (wie doet dat trouwens nog, buiten Miike, met drie films in één jaar komen?).

3.0*


avatar van beavis

beavis

  • 6521 berichten
  • 12100 stemmen

Inderdaad een taaie film om door te komen. Helemaal een afrader voor mensen die niet veel van deze geschiedenis af weten of daar geen binding mee hebben.

Voor degene die dat wél hebben, is dit een intrigerend stukje geschiedenis en een film die al heel vroeg dezelfde punten (op dezelfde manier) aansnijdt als deze Wakamatsu film uit 2007 Jitsuroku Rengô Sekigun: Asama Sansô e no Michi (2007)

Ook op cinematisch niveau is Oshima één van de vroegste vernieuwers uit de post-WO2 generatie. Gezien de titel en het links-politieke onderwerp van deze film is er een duidelijke invloed van (de op dat moment nog maar nauwelijks begonnen) Resnais en Godard die ook later terug te vinden is bij Wakamatsu, Kiju, Terayama, Kuroki en vele andere Japanse experimentele / new wave cineasten, maar aangezien hij in 1960 al met verslagenheid terug kan kijken op de beweging, loopt hij op een bepaalde manier ook voor op zijn Franse collega's (en andere verwante geesten zoals Fassbinder) die nog een jaar of 8 nodig hebben voor de boel in Europa ontploft. Een belangrijk persoonlijk document dus, zowel binnen de Japanse cinema als de gehele.


avatar van -fal

-fal

  • 2028 berichten
  • 2175 stemmen

beavis schreef:

Voor degene die dat wél hebben, is dit een intrigerend stukje geschiedenis en een film die al heel vroeg dezelfde punten (op dezelfde manier) aansnijdt als deze Wakamatsu film uit 2007 Jitsuroku Rengô Sekigun: Asama Sansô e no Michi (2007)

Op dezelfde manier? I beg to differ. De Wakamatsu is lineair en de kern van die film speelt zich veel later af. Hij vliegt met getallen door het begin van de jaren '60 heen zonder veel diepte, terwijl Oshima twee groepen links (de jongeren begin '60 en de ouderen uit de jaren '50) met elkaar confronteert en daarmee een pessimistische analyse van begin '60 geeft. Daarom snap ik ook niet waarom hierboven over "te persoonlijke" film gesproken wordt.

Oshima speelt met allerlei parameters van film op een manier waar Wakamatsu niet bij in de buurt komt. Niet voor niets dat Desser (die niet bij iedere wiebeling van de camera "new-age" roept) Nihon no Yoru to Kiri als "echte" startpunt van de Japanse N-W ziet.

Verder wel eens dat de film eigenlijk veel en wel behoorlijk specifieke voorkennis vereist om helemaal te kunnen volgen.


avatar van beavis

beavis

  • 6521 berichten
  • 12100 stemmen

persoonlijk in de zin dat het duidelijk is dat Oshima zeer persoonlijk bij dit onderwerp betrokken was; en daarom misschien ook minder consessies doet aan een vloeiende dramatiek omdat hij het belangrijk vind wat zijn karakters te zeggen hebben. Dat wou ik ook min of meer aangeven met "op dezelfde manier". Ook Wakamatsu vertelde een verhaal dat hij zeer graag wou vertellen door persoonlijke betrokkenheid en ook hij laat zijn karakters stevige discussies houden, ook al staat dit een conventioneel drama in de weg...

het zijn verder zeker twee verschillende films, vandaar ook mijn sterk verschillende waardering, maar in elkaars verlengde versterken ze elkaar ook


avatar van -fal

-fal

  • 2028 berichten
  • 2175 stemmen

Ik zie die persoonlijke betrokkenheid met de gebeurtenissen als oorzaak voor een probleem met de film gewoon niet. De Wakamatsu voelt een beetje als een verontschuldiging, decennia later, terwijl de linkse Oshima al in 1960, in ieder geval deels, links van buiten bekijken kan met een scherpere analytische blik dan Wakamatsu, die in dat opzicht tamelijk vlak blijft.

Ik doel verder ook niet op het verhaaltje, maar op de vorm waarin Oshima allerlei filmconventies radicaal op de schop neemt en daarmee bewust distantie schept. "Vloeiende dramatiek" is niet mislukt, maar wordt niet eens gezocht. Wakamatsu is veel conventioneler, al deed diens film me, als kijker nú, meer dan die van de intellectueel Oshima.