Under Fire (1983)

Onderhoudend en realistisch oorlogsdrama met een sterke cast. Nolte excellereert. Goed.

Geweldige film! Goede effecten, Goed Geacteerd, Heel erg goede muziek en schitterende locaties. Heb hem samen met mijn Opa, die al sinds 1992 ieder jaar naar Nicaragua gaat en daar een aantal boerencoöperaties en scholen helpt, gekeken. Mijn Opa kende bijna iedere locatie, hij heeft dus letterlijk gelopen waar deze film zich afspeelt. Mooie en heel erg Goede film!

Matig, en in ieder geval onder het niveau van meerdere films (voorbeeld "Missing") die werden gemaakt, ook in die tijd, met staatsgrepen en daarmee gepaard geweld en chaos, in Centraal- en Zuidamerikaanse Staten of in Afrika, als onderwerp.

Dit lijkt meer op een avonturenfilm, zonder meer, met toch wel enkele foutjes in het script.

Uitstekende film over een oorlogsfotograaf die van oorlog naar oorlog reist. De film laat goed zien hoe moeilijk het is om als journalist een neutrale positie te houden in een burgeroorlog. Ondanks dat de film in Mexico is opgenomen (en niet in Nicaragua, waar het verhaal zich afspeelt), oogt de film realistisch. Ook de driehoeksverhouding is goed in het verhaal verworven en komt mede dankzij de goede cast prima over.

Moeilijk een kant kiezen was geen sprake van, de hele wereld was op de hand van de sandinisten, Somoza was dan ook een bijna groteske schurk uit een dynastie van schurken. Toch blijken de woorden van Trintignant op het eind profetisch: de sandinisten onder Ortega bleken uiteindelijk meer van hetzelfde maar met een socialistisch sausje. Carlos Fonseca (op wie “Rafaël” geïnspireerd lijkt) moet zich omdraaien in zijn graf.

Over de film: een spannende en best realistische kijk op de burgeroorlog van ‘79, fictief maar met duidelijke verwijzingen naar de moord op Bill Stewart. Na die moord liet de regering Carter Somoza vallen al zou hun rol nog lang niet uitgespeeld zijn met de contra’s. Goed spel van de drie hoofdpersonen en mooie plaatjes, afgewisseld met het nodige (niet al te expliciete) oorlogsgeweld. Opvallend cynische kijk op de rol van de VS, belichaamd door de amorele, opportunistische huurling gespeeld door Harris- het waren immers de tijden dat het communisme als een rood gevaar in Latijns Amerika tierde en overal werden dubieuze dictators door de gringo’s gesteund om dat te beteugelen.

Locaties overigens in Mexico maar een heel Nicaraguaanse vibe, León leek op het echte León, Idem voor Managua en het noordelijk gebied: dergelijke krijtrotsen kom je daar ook tegen. Puik werk van de locatiescouts dus. Ook zien de figuranten er als Nicaraguanen uit en praten ze ook als Nicas, Amerikaanse films hebben de neiging voor alle Spaanssprekende rollen Mexicanen te casten maar hier is daar dus geen sprake van.

Er zijn eigenlijk best veel films over oorlogsjournalisten.

De meesten gaan over het soort voor de hand liggende valse romantiek wat daar bij hoort. Maar een klein deel laat ook iets zien van het onderliggende conflict, en overbrugt daarmee de afstand naar de oervader van de oorlogsverslaglegging, Ernest Hemingway. Zo'n film is dit, al is het wel wat op het randje met het romantische submotiefje en de haast ongepaste running gag van Ed Harris als militair adviseur kuch CIA kuch huurling.

Het verhaal is ook wel wat aan de opgeleukte kant, toch ligt er wel een kern van waarheid onder. Dingen gaan zo, wat je wil bereiken is niet altijd wat er uit komt, en het is een illusie om onafhankelijk en onpartijdig te kunnen zijn in dit soort conflict. En even duidelijk is dat een journalist nooit veilig is - ook nooit geweest, denk ik eerlijk gezegd. Hemingway was tenslotte gewoon soldaat in de meeste conflicten waar hij verslag van deed, in WW2 bestond het oorlogsrecht zoals we dat nu denken te hebben nog nauwelijks, en in alle conflicten sindsdien wordt het vrolijk genegeerd door minimaal één van de twee partijen die aan het vechten zijn.

Als film is het absoluut vakwerk en er is een top cast bezig - en zelfs daar springt Nolte dan nog met speels gemak boven uit. Wat hij doet overtuigt, het klopt gewoon allemaal. Net zoals de immer vrolijke Harris klopt met zijn verwerpelijke karakter. Jammer dat Hackman niet echt uit de verf lijkt te komen, al is dat ook wel een beetje een gevolg van zijn rol als latende partij in het driehoeksmotiefje.

Maar er is nog wel wat meer, want er is ook nog zo'n ouwe rotte Gitanes-rokende Fransman die met zijn continentale cynisme alles recht weet te praten. En hoe naar ook, hij heeft daar wel een punt mee, hoewel dat natuurlijk nooit een reden mag zijn om je idealen los te laten.