Ocean's Eleven (1960)

Leuk om ook eens gezien te hebben, al moet wel meteen gesteld worden dat het origineel toch een tikkeltje beter is. Vooral het tergend trage begin speelt deze film parten. Waar de introductie in de remake vlot en kernachtig gebeurd ben je hier zo'n drie kwartier aan het luisteren naar oeverloze dialoog die je prima missen kan.

Ook was de kraak zelf wat aan de trage kant, maar toch best inventief. Geestiger einde ook dan het origineel...

3*

Ocean's Eleven is niet zo goed als de remake, hoewel dit best zou komen doordat ik die eerder zag, maar is toch een aardige film. Een lekker sfeertje heeft het zeker en de vele bekende namen (incl cameo's) zijn ook een plus. Alleen qua personages kunnen ze niet allen vermaken.

Het begin moet wat op gang komen door het lage tempo, de weinige ontwikkelingen en de vele dialogen. Daarna wordt Ocean's Eleven wel iets interessanter en aangenamer om naar te kijken, maar meer dan dat wordt het nooit.

Een groot fan van de remake van Ocean's Eleven ben ik niet en het is interessant om te zien dat het origineel eigenlijk gewoon dezelfde zwaktes heeft. Dat wil zeggen dat het als komedie niet grappig genoeg is en als inbraakfilm een chronisch gebrek aan spanning heeft. Het draait toch allemaal compleet om star power, dus om sterren die doen waardoor ze sterren geworden zijn. Dat kan leuk zijn als je een Howard Hawks als regisseur hebt die de eigenaardigheden van de acteurs eruit weet te vissen en die met de eigenaardigheden van de andere acteurs laat botsen, maar Lewis Milestone lijkt hier niet helemaal in zijn element te zijn als regisseur (ik denk dat hij sowieso meer het type was voor rauwe films).

Soderbergh had bij zijn remake nog geluk dat alle acteurs die hij gebruikte een ander persona hadden, maar het origineel heeft het probleem dat iedereen verdomt veel op elkaar lijkt. Niet alleen zijn een aantal qua uiterlijk nauwelijks te onderscheiden, maar qua karater zijn alle elf de leden van de dit misdaadteam compleet inwisselbaar, met uitzondering van Josh, gespeeld door Sammy Davis, Jr. Ik mag Dean Martin en Frank Sinatra graag zien in andere films, maar gek genoeg lijken ze hier helemaal geen meerwaarde te hebben in een cast vol klonen. Wat je krijgt is een film waarin iedereen koel en kalm is (behalve Akim Tamiroff in een irritante bijrol) en dat levert een koele en kalme kijkervaring op die best prettig en vermakelijk is, maar nauwelijks beklijft. Tenzij Cesar Romero in beeld is, een acteur die constant de show steelt als de tegenstander van het elftal. Zonder hem zou het een bijna apatische film geworden zijn.

2,5*

Aardige film waarin een aantal vrienden uit de oorlog bij elkaar kom in Las Vegas om een aantal casino's te beroven. Een prima opzet en ook een leuke cast. De eerste helft bestaat alleen maar uit inleiding, en de tweede helft is dan ook een stuk onderhoudender. Spannend wordt het zeker niet, maar het einde is wel leuk gevonden.

Doe toch maar de remake.

Soderbergh zette vooral in op sfeer en uitstraling, deze film richt zich veel meer op het verhaaltje. En jammer genoeg heeft dat aardig wat tijd nodig om op gang te komen. Het samenbrengen van de groep duurt zo'n beetje een volledig uur, zeker een half uur te lang voor een simpele heist film als deze. Toegegeven, 11 personages is ook wel veel, maar de meesten blijven toch anonieme gezichten.

Wel leuk om de gehele Ratpack aan het werk te zien. Sinatra is alleen wat droogjes, Martin is leuker en ook David Jr. zet een grappig rolletje neer. De heist is redelijk maar niet echt spannend, het verdere verloop hangt er ook iets teveel aan vast gekleefd. Einde is nog best grappig, al vind ik het einde van de remake leuker. Daar zijn de dieven ook écht goed, hier zijn het eigenlijk maar prutsers.

Twee uur is veel te lang voor deze film, die overhead zit dan vooral in het eerste uur en een einde dat een paar stappen te lang doorgaat. Op z'n best loopt de film gelukkig wel vlotjes, met dank aan de acteurs.

1.5*

Een mooie gelegenheid voor Sinatra om al zijn vrienden plus wat bewonderde mede-acteurs eens om zich heen te verzamelen: hij wilde ze graag allemaal in een film, maar dan niet in een reprise van hun stage-shows maar in een écht verhaal, en daar was de plot van deze film uitermate geschikt voor. Het gevolg is dan wel weer dat er zóveel tijd wordt uitgetrokken voor de niet-functionele introducties van de personages dat zelfs de Rat-Pack-star-struck audiences hier toch wel genoeg van zouden moeten krijgen – en dat terwijl de meeste personages nog niet eens echte diepte hebben meegekregen (met de Texaan Louis Jackson als dieptepunt: zijn Southern drawl is zo ongeveer zijn hele karaktertekening). Als de klus dan vanaf de uitleg door Sinatra en Lawford eenmaal op gang komt wordt de film een stuk leuker, en bovendien verdwijnen vanaf dat moment mèt het lage tempo ook de irritante slow-burn-frustratie van Akim Tamiroff en de "grappige" (en overduidelijk ingedubde) nepstemmetjes van Sinatra uit de film, hetgeen de vaart en het plezier bijzonder ten goede komt. Sammy Davis krijgt de meeste kans om te schitteren (mede vanwege zijn fraaie Eee-o-eleven), en ook Richard Conte's tragische personage valt op, maar zoals The One Ring al opmerkt is het Cesar Romero die met zijn postuur en uitbundigheid de show steelt en elke scène waarin hij voorkomt domineert, hoewel ook zíjn personage die prachtige ironische twist niet kan voorzien. En ik betwijfel of veel moderne kijkers de moeite willen nemen, maar bij een tweede keer kijken vallen (mijzelf althans) de oneffenheidjes minder op en de kwaliteiten juist méér, zoals de fraaie fotografie, de professionele (zij het ietwat lome) regie en het gemak waarmee de acteurs hun rollen neerzetten – voor de belangrijkste performers waren de lokaties natuurlijk sowieso al hun tweede thuis.

Het typische jaren 50 60 sfeertje is wat deze film wel leuk maakt al komt het allemaal wel traag op gang

en is er verder niet echt veel spanning te bespeuren .

de eindscene is een van de leukere ietswat onverwachtte plotwendingen die de film heeft .

Conclusie : de remake is spannender maar deze originele versie heeft ook zo zijn charmes .

Frank Sinatra & Dean Martin zorgen vaak voor een sfeervolle film en ook in Ocean's Eleven vielen ze zeker niet tegen! De rest van de cast is ook wel aardig alleen weet het verhaaltje niet altijd even veel te boeien en nemen ze wel een hele lange aanloop hier naartoe.

De dialogen zijn soms best goed maar soms ook wat minder interessant. Gelukkig is de 2de helft beter en zodra we de sfeervolle scenes zien in Las Vegas samen met een zingende Dean Martin is het toch wel weer ouderwets genieten.

Ik denk dat de film het best had kunnen doen met een half uurtje minder, maar het is ook zeker geen vervelend tijdverdrijf.

3*

Aardig.

Een vergelijking met de remake ligt voor de hand, maar de verschillen zijn behoorlijk groot. De humor is hier veel minder tongue in cheek en meer - tsja, hoe noem je dat? - komedie. De vaak niet zo leuke ouwe jongens krentenbrood humor, die Griekse bedenker van de heist met z’n karikatuur. De drijvende kracht van hoe de heist nu eigenlijk minutieus in elkaar steekt ontbreekt in dit origineel. In plaats daarvan gaat het veel meer over de personages zelf.

Maar er zijn ook overeenkomsten. Ten eerste: voor een film uit 1960 is het een opvallend vlotte film met relatief snelle cuts en mooi gefilmd. Niet zo smooth als de remake, maar wel een stuk vlotter dan tijdgenoten. En ten tweede de relatief grote ondersteunende rol van de muziek. In de remake is het erg belangrijk om de coolheid van de operatie en de personages te belichten. Hier gaat het in eerste instantie om een podium om de Rat Pack hun liedjes te pluggen. Maar het zijn wel coole liedjes, en de rest van de soundtrack heeft ook zeker wat cools.

Mijn voorkeur gaat uit naar de remake. Het acteerwerk in het origineel vind ik niet erg sterk (en dan met name Dean Martin), het plot zit niet zo genieus in elkaar (voorbeeld: het losse draadje met de echtgenote en maîtresse van Ocean), het abrupte einde- ik vind het gewoon van een lager niveau. Maar toch best aardig, en ik sluit niet uit dat ik ‘m nog wel eens wil zien.

De Expendables versie van de charmeurs uit Old Hollywood. De remake is een middelmatige film, maar het origineel is al niet veel beter. Anno 1960 zal het wel meer impact gehad hebben om deze cast samen te brengen. Maar zoveel jaar later schiet daar weinig van over. Het eerste dik half uur is gewoon saai. Er mocht gerust in geknipt worden. Het is hier en daar wel mooi qua setting, maar de spanning blijft uit en de humor is maar pover. Bovendien moeten Dean Martin en Sammy Davis Jr nog snel een liedje brengen. Dat moest niet echt. De enige verfrissing was een cameo van Shirley MacLaine.

Neen dit was het niet echt. Een toffe clou maar dat compenseert niet dat de film langdradig en - voor een gangster komedie - niet bijster geestig is. Spannend is het ook al niet. Omdat het een grootschalige heist is op 5 locaties valt men in herhaling. Wel tof om the rat pack aan het werk gezien te hebben in wat voor hen toch een iconische film is. Echter veel Las Vegas bling bling maar geen substantie. Een beetje verspilling van het aanwezige talent spijtig genoeg.

Wat baalde ik twee jaar terug toen ik best wel blij was deze versie te vinden bij de kringloop om bij controle tot de ontdekking te komen dat de hoes dus de jaren '60 versie was maar er een schijfje in zat met het de smoelen van Pitt en Clooney. Een bizar toeval waar de vorige eigenaar waarschijnlijk beide versies had en deze omgewisseld had. Maar onlangs lukte het toch de 'ratpack' versie tegen te komen met dit keer wel de goede schijf, en daar was ik best nieuwsgierig naar aangezien ik verre van fan ben van de Soderbergh films die ik flauw, saai en in fasen botweg lelijk vind. Dus kom maar op met deze versie...

En natuurlijk is er geen film zonder slechte punten en dus heeft deze Ocean's versie dat ook. Zo is de aanloop best lang waarin de veteranen weer met elkaar in contact komen, duurt het tot de 55ste minuut voor er uberhaubt een plan op tafel ligt en is de toon vooral de beginfase aan de flauwe kant. Maar veel daarvan ben ik toch bereid door de vingers te kijken omdat de film uit de jaren '60 komt. Maar wanneer het plan dan eindelijk daar is en besproken wordt, plus de planning en men bezig is, krijgt de film toch absoluut een andere en vlotte dynamiek over zich te midden van deze groep sterke acteurs in het kleurrijke Vegas.

Als er dan toch een minpunt is die in het voordeel van de Soderbergh versies is dan betreft het wel dat de kraak wel erg snel en simpel is en er in de 2001 versie meer tijd voor genomen, het wordt iets meer opgebouwd om het zo maar te zeggen. Ocean's '60 richt zich daarna vooral op de nasleep, heeft hier en daar ook nog wel een licht ernstig momentje en verrast met een grappige en ontknoping. Opvallend overigens een ultra kort rolletje van Shirley Maclean als het dronken meisje, tevens de aandacht voor de All American 82ste Airborne divisie en eens een keer niet dat gegeil op de 101ste terwijl de 82ste minstens zo belangrijk was, fraai natuurlijk ook het tijdsbeeld met de auto's, aankleding, kledij en decors en zonder enige twijfel de cast hoewel ik niet zo heel erg fan ben van Sinatra als acteur.

En zo blijkt deze Ocean's verre van een superfilm te zijn met de nodige gebreken, toch verslaat het met gemak de 2001 versie op basis van sfeer, het tijdsbeeld en de gunfactor die de film heeft vanwege zijn leeftijd, bovendien past de ongedwongen sfeer en de humor beter in deze film.