Il Dolce Corpo di Deborah (1968)

Moordmysterie waar bitter weinig in gebeurt, maar toch erg plezierig om te volgen is vanwege de onvervalste 60's charme waarmee het gemaakt is: kleurrijke decors, een extatische soundtrack van Orlandi en sensueel cameragebruik. Ook de interactie tussen de twee hoofdpersonages is sterk en enigmatisch. Nergens opzienbarend of echt eigenzinnig, maar zeker genietbaar voor genre-liefhebbers.

Mysterieuze misdaadfilm met wat horrorelementen en eigenzinnige invalshoeken. Het verhaal blijft ondanks heel wat plottwisten naar het einde toe voldoende boeiend. Uiteindelijk wanneer alle geheimen worden prijs gegeven, lijkt het zelfs een eenvoudig verhaaltje waar macht en geld primeert. Natuurlijk is het heel toevallig dat Marcel en Deborah beide dezelfde opzet hebben, maar bij het slot kun je wel alle plannetjes plaatsen. Hier en daar de nodige ongeloofwaardigheden wel in acht nemen. De chemie tussen Marcel ( Jean Sorel ) en de mooie Deborah ( Carroll Baker ) is sterk aanwezig. Maar ook de stijlvolle Suzanne ( Evelyn Stewart ) en Philip ( Luigi Pistilli ) zijn op dreef. En natuurlijk Robert ( George Hilton ) niet vergeten. Opvallend is de mooie aanwezige soundtrack van Nora Orlandi. Ook de sfeervolle decors en cameragebruik zijn pluspunten. 7/10

Een giallo waarover nogal eens een welles-nietesspelletje heerst of het nu wel of niet als giallo mag beschouwd worden. Maakt me eigenlijk niets uit. Voor mij was het een boeiende psychologische thriller. Erg fashionable naar de normen van eind sixties en prachtige natuurlandschappen van Zwitserland en Frankrijk als decor. In de finale wordt duidelijk dat het plotmatig al of niet bewust een variant is op de Franse misdaadklassieker Les Diaboliques (1955). Daarmee is alles gezegd, maar vermindert daarom niet de impact van de film. Alleen kan niet staande worden gehouden dat het gaat om een heel originele film. Eentje voor liefhebbers van mystery en gestileerde stuff.