Shen Nu (1934)

Hele mooie stomme film en tevens veruit de oudste Chinese film, die ik zag.

Hoewel de “talkies” in 1934 inmiddels al helemaal in waren, werd er blijkbaar af en toe nog een stomme film gemaakt. Het verhaal daarentegen is juist verrassend scherp en sterk en enige zoetsappigheid hoef je hier dan ook absoluut niet te verwachten. Het acteerwerk is sterk, vooral Lingyu Ruan blinkt hier echt uit. Aziaten acteren vaak een stukje ingetogener dan westerlingen en dat past hier heel goed. Verder zijn de beelden helder, is het camerawerk mooi en verzorgd en wordt het verhaal ook niet verstoord door teveel stukjes tekst tussendoor.

Weinig op aan te merken dus. Boeiende cinema, dat 80 jaar later nog gemakkelijk overeind blijft, zoals het de betere films betaamd.

4,0*

Best te doen.

In Coronatijd worden er nogal wat verzamelingen van gratis films gemaakt en verspreid, dus toen er een hoop Chinese klassiekers gebundeld werden leek me dat wel interessant om een kleine inhaalbeweging te maken. Ik mag dan veel films uit China kijken, de klassieke kant van het land blijft mij veelal onbekend (allicht omdat ik me voor klassiekers in het algemeen door Westerse bronnen laat leiden).

Ook hier viel het me meteen op hoe sereen deze film eigenlijk is. Westerse klassiekers zijn vaak nogal druk, deze is een stuk ingetogener. Het blijft een stijl die mij veel beter ligt, zeker bij dramas. Ook de soundtrack beviel me wel, al vermoed ik dat het wel om een recentere compositie gaat. Altijd een beetje lastig vind ik, maar het paste in ieder geval erg goed bij de film.

Enkel het drama zelf vond ik wat tam. Redelijk typisch sociaal geëngageerde toestanden die iets te vlak verteld worden. Daardoor wordt het na een tijdje toch wat saai en duurt de film ook te lang. De stijl mag dan best oké zijn, op dat niveau dat het een film echt kan dragen is het voor mij gewoon niet.

Maar verder wel een positieve verrassing, misschien dat ik er binnenkort nog wel een paar meepik.

2.5*

China was vijf jaar achter, want het zat nog in het stomme tijdperk terwijl ze in Hollywood al talkies maakten. Toch is dit een heuse klassieker. De titel betekent letterlijk godin, maar is ook een eufemisme voor prostituee. Honderdduizend vrouwen beoefenden dit beroep in Shanghai.

De gracieuze Ruan Lingyu speelt een vrouw met een dubbelleven. Overdag voedt ze haar zoontje op, maar om negen uur 's avonds neemt ze, uitgedost met een cheongsam en grote oorbellen, een riksja naar het centrum om als straatmadeliefje klanten te lokken. De actrice zegt veel met haar lichaamstaal. Als ze de trap bestijgt, zie je dat ze moe is. In close-up laat ze een waaier aan emoties zien.

Schurk van dienst is haar pooier, een bullebak met een deukhoed en blingbling. Nevenpersonages variëren van roddeltantes tot een leraar die begrip toont. Ook het jongetje speelt z'n rol goed.

Tijdens de tussentitels wordt een oud reliëf getoond van een vrouw die haar kind zoogt. De schoolpoort en de tralies symboliseren de scheiding tussen de gevallen vrouw en de burgerlijke maatschappij. Een mooi beeld is wanneer ze haar kindje zit te wiegen terwijl de slinger van de pendule een gelijkaardige beweging maakt. Het is een pleidooi voor sociale tolerantie. Het zoontje krijgt ondanks z'n afkomst een kans op een betere toekomst. Toch wringt het dat de vrouw zelf geen genade krijgt. Dit gedurfde drama verveelt geen moment .