The Green Slime (1968)

The Green Slime are coming!

Om de een of andere reden ben ik best wel fan van dit soort B-monsterfilms. Ik heb nog nooit echt een goede film in het genre gezien maar ik liet me altijd wel vangen. Een tijd geleden had ik me gewaagd aan The Giant Claw maar die viel wat tegen. Toch kon ik het niet laten om deze Green Slime op te nemen toen ze in Virus (hetzelfde programma dat The Giant Claw uitzond) de film gaven. Een paar dagen geleden maar eens opgezet omdat ik wel zin had in dit soort vermakelijke crap. En zowaar, het is bijzonder vermakelijk geworden.

Het begint al met een heerlijke titeltrack van Richard Delvy die meteen de sfeer zet van heel de film. Vanaf dan krijgen we gewoon een hilarische film voorgeschoteld die bol staat van mooie vrouwen, ontzettend fake effecten en een plot dat zo voorspelbaar is dat je er bijna van begint te schreeuwen. Toch, ik heb me werkelijk rot geamuseerd en heb nog altijd een dikke smile als ik aan sommige stukken terug denk. De film zit zo bomvol met foute achtergronden, effecten die ontzettend verouderde achtergronden dat het gewoon erg leuk wordt. Ik verschiet er niet van dat er maar bijzonder weinig mensen zijn die dit kunnen waarderen (ik begrijp zelf ook niet waarom ik dit wel kon waarderen en een film zoals Giant Claw niet) maar ik vond het in ieder geval erg, erg leuk. Het plot is te weinig voor woorden en enorm voorspelbaar en de film had er beter aan gedaan om het allemaal iets korter te houden want mijn ogen begonnen wel erg zwaar te worden naar het einde toe. Het design van de aliens is trouwens ook geweldig te noemen. De manier waarop ze zich voeden met elektriciteit komt precies uit een goedkoop sci-fi boekje maar toch, erg leuk.

Onvoorstelbaar hoeveel schoon vrouwvolk hier eigenlijk tussen zit. Elke verpleegster lijkt wel gekozen te zijn uit een vat vol missen en het is ontzettend fout maar tegelijkertijd ook geweldig om te zien. Dit is gewoon pure camp en ik blijf erbij, erg fijn om te zien. Qua cast is dit voor de rest niet zo bijzonder te noemen. Praktisch alle militairen die op de achtergrond te zien zijn effectief militairen die ten tijde van opnemen in Japan vertoefden en de vete tussen Robert Horton als Rankin en Richard Jaeckel als Vince komt nooit echt goed uit de verf. Is dat erg? Bijlange niet want dit soort films moet het echt niet van zijn cast hebben, al waren de schone vrouwen meegenomen natuurlijk. Jammer dat ik dit bericht een paar dagen later schrijf dan dat ik de film heb gezien want veel van de namen op Imdb zeggen me eigenlijk niets meer. Ach, ik betwijfel of ik hier nog veel meer over had kunnen vertellen.

Fout, enorm fout en ik vraag me af waarom ik het waardeer. Ben ik zo gevoelig voor vrouwelijk schoon, spreken de fake achtergronden en settings me zo enorm hard aan of ben ik gewoon enorm goedgeluimd geweest toen ik de film keek? Ik weet het niet maar sowieso de beste B-monsterfilm die ik tot nu toe heb gezien.

3.5*

Matige sci-fi film uit de 60's.

The Green Slime begint in ieder geval erg veelbelovend. De titelsong is van een enorm cheesy niveau en vervolgens krijgen we circa een half uur veel ruimteschepen te zien die door de lucht vliegen. Erg vermakelijk allemaal aangezien het lijkt alsof regisseur Kinji Fukasaku die speelgoed doos van z'n zoontje heeft omgekeerd en daar gewoon wat random speelgoedjes uit heeft gepakt om die vervolgens door het universum (lees: kleurplaat met wat sterren) te laten vliegen. Door het cheesy niveau kijkt het in ieder geval wel lekker weg en is het allemaal erg vermakelijk.

Helaas gaat het daarna de verkeerde kant op. Namelijk eenmaal terug in het ruimtestation blijken er wat aliens te hebben meegelift. De aliens zien er lachwekkend slecht uit en, al had ik ook niet anders verwacht. Dan nog kan een film super vermakelijk zijn (een goed voorbeeld is de 50's classic ''Robot Monster'') maar hier is dat helaas niet het geval. Het gevecht tussen de bemanning en de aliens is langdradig en saai en steeds meer begon ik te hopen dat de aftiteling snel zou verschijnen. 90 Minuten is dan ook veel te lang voor een filmpje als The Green Slime. 60/70 Minuten was meer dan voldoende geweest maar nu werd het op het eind wel erg langdradig.

The Green Slime begint aardig maar zakt vervolgens als een pudding in elkaar en weet de laatste 20 minuten bijna geen seconde meer vermakelijk te zijn. Kleine 2,5*

Vraag me trouwens af of Ridley Scott deze film zag voordat hij Alien maakte. Verhaal heeft wel erg veel gelijkenissen.

Aan de start van de film komt er de rode asteroïde Flora recht op onze Aarde af! Maar geen zorgen het wordt niet zo'n film waarin ene Bruce wordt gebeld om de boel op te blazen. Al lijkt het in eerste instantie wel die kant op te gaan! Zeker als ze ook nog commandant Jack Rankin (Robert Horton) inschakelen om de asteroïde op te blazen. Oké dit verhaal is ook vrij eenvoudig; survival horror in de ruimte met een subplot over een liefdesdriehoek. Echter als “The Green Slime,” in een Amerikaanse studio was gemaakt, had het eindresultaat waarschijnlijk een stuk minder Fun geweest. Maar deze film is in een Japanse studio gemaakt met een verschillende bekende Japanse filmmakers. Als eerste is deze film van regisseur Kinji Fukasaku die in 2000 ook het zeer gewaardeerde Battle Royale heeft gemaakt. En nog meer genre-werk op zijn naam heeft staan. Daarnaast zijn de Special Effects vormgegeven door Yukio Manoda en Akira Watanabe die verantwoordelijk waren voor vele Kaijû (Godzilla) films. Hierdoor zien we nogal wat overeenkomsten met de films van Ishiro Honda. Daardoor zijn de effects op zijn minst nogal, um... eigenaardig. We zien microscopisch aliens uitgroeien tot onnozele vreemde monster-pakken. Ook zijn er omvangrijke op speelgoed-lijkende miniaturen en deze geven de film een zekere charme mee. Nu is het ook niet zo dat de Amerikaanse invloed slecht is want het scenario is van de legendarisch strip-vormgever Bill Finger. De man die verantwoordelijk was en is van hoe Batman eruit ziet. De Amerikaanse acteurs zijn redelijk in hun performance, al dan niet heel opvallend. De show wordt vooral gestolen door een heel blik aan verpleegsters-eye-candy. Waarbij de oh-zo-mooie Lisa gespeeld door Luciana Paluzzi (Fiona Volpe uit de vierde James Bond; Thunderball) het vrouwvolk een gezicht gaf. De film is verre van perfect; door de tijdduur lijkt de film zich soms meer aan het einde zich te herhalen ook de vete van commandant Jack Rankin en commandant Vince Elliott om snoepje Lisa komt heel slecht uit de verf. Maar verder was dit voor mij toch een hele fijne pulp-film!

Och ja, pure pulp die gezien de tijdsgeest, het lage budget en de toch wel heel neppe uitzichten/effecten toch een bepaalde charme bij de kijker weet te creëren. Goed is iets anders, maar er valt voldoende te beleven. Het groene slijm voedt zich met energie en volgroeien tot zeer belachelijke uitziende aliens wat gewoon monsterpakken zijn. Maar soms werkt het wel en geeft dat de fun die je vaak in duurdere films vol met CGI niet terug vindt. Daarbij redelijk wat eye-candy in de vorm van mooie verpleegsters waarbij Luciana Paluzzi als Dr.Lisa het vrouwelijke hoofdpersonage speelt en samen met de twee mannelijke hoofdrolspelers Robert Horton en Richard Jaeckel in een onaangename driehoeksverhouding zit. Deze mooie dame was me ook opgevallen in Thunderball ( James Bond ) waar ze Fiona Volpe speelt. 6/10