Nightmare (1956)

Remake van de film Fear in the Night!

Zondagochtend 13 sept., tussen 02.35 en 04.00u. op de ARD!

Ben benieuwd naar welke jazz-muziek in deze Film-Noir.

Bewerking van een verhaal van Cornell Woolrich, een pulpschrijver waarvan er veel verhalen verfilmd zijn. De 'beruchtste' is het verhaal dat Hitchcock tot Rear Window transformeerde en recentelijk nog werd 'geplagieerd' in Disturbia.

Nightmare is minder dan het origineel Fear in the Night. De regisseur (die ook de scripts schreef voor beide films) doet bij de remake net een schepje teveel van alles. 'Less is more' bij de remake van een vrij kale B-film wordt moeilijk. Maar Nightmare heeft de aspiraties van een 'grote' film. Om in muziektermen (Jazz is de rode draad) te spreken: het voegt wat extra noten in het standaardakkoord.

De cast is opgewaardeerd met Edward G. Robinson en Kevin McCarthy (Invasion of the Body Snatchers), maar de laatste weet niet te overtuigen als getroubleerde eenling. DeForrest Kelley (Star Trek's Dr. McCoy) deed dat in het origineel griezelig beter.

Hoofdoorzaak is de script, die flink is uitgebreid. Stan, de hoofdpersoon, is nu een jazzmuzikant, wiens grootste frustratie (en catalysator van zijn onheil) zijn creatieve inperking is: hij is te avant-garde voor zijn band. Dit 'creatief er alleen voor staan' is dan ook geheel anders dan de eenzaamheid van hetzelfde karakter in 'Fear'. Die leek een hopeloze contactgestoorde die zi'n kamer niet uitkwam.

Verweven in de plot is een geluidsmotief dat door zijn hoofd spookt.
Hierdoor is zijn waanzin vooral auditief, een groot contrast met de abstracte visuals van het origineel. Dit is een beetje een 'gimmicky' plotmechanisme, maar zorgt wel voor wat extra mysterie.

Nightmare is thematisch verwant met twee andere film-noir Woolrich-verfilmingen: Night Has a Thousand Eyes (met Edward G.Robinson) en The Chase.
Alledrie flirten ze op een eigen, unieke manier met het idee van het onontkomelijke noodlot (een element van film noir), door dood te zien in visioenen.

Een even briljante als hypnotiserende film noir met prachtige rollen van zowel Edward G. Robinson als Kevin McCarthy. Een jazz-musicus (McCarthy) droomt dat hij een man heeft vermoord. Nadat hij wakker wordt blijkt dat hij opeens in het bezit is van spullen uit die droom. Natuurlijk begint hij te twijfelen of hij dit allemaal heeft gedroomt, of dat hij toch die moord heeft gepleegd. Na met zijn vriendin, zijn zwager (Robinson; die tevens politie-agent is) en diens vrouw gepicknickt te hebben komen hem opeens dingen bekent voor, en belanden ze in het huis waar alles is gebeurd. Langzaam komt de waarheid naar boven in een spannende finale. Een van de betere (minder bekende) film noirs, met een erg goede jazz-soundtrack.

4*

1 van de minste film-noirs die ik gezien heb tot nu toe. Nu vind ik verhaallijnen over hypnoses en dergelijke al niet zo interessant maar de warrige en saaie opbouw maakt het niet beter. Het leukste moment was de beginscene hoe de moord tot stand kwam.

Dit had beter gekund. Bedoeling was waarschijnlijk een film noir met jazz en veel Hitchcock suspense in de stijl van Spellbound, maar helaas te netjes, te braaf, een wat saaie hoofdpersoon en te veel voice-over. Plot is wat vergezocht, maar op zich aardig. Edward G. Robinson is vrijwel altijd goed en kamers vol met spiegels doen we het altijd voor. Aardige timewaster, maar te weinig cinema en te weinig noir.