In Blue (2017)

Een onvoorziene bevalling in een blauwwitte Boeing brengt iets teweeg bij Lin (Maria Kraakman), de kwetsbare stewardess die In Blue eigenhandig bestaansrecht verleent. Het zijn vroege emoties, voorafspiegelingen van de ingewikkelde relatie die zich later zal ontspinnen. Eerst toont regisseur Jaap van Heusden (De Nieuwe Wereld) de vicieuze cirkel van Lins dan nog lege bestaan. Vliegen, feesten, onenightstand, terugvliegen. In die volgorde. Het leven speelt zich af op vaste locaties. Lin bezoekt alle plaatsen zonder ooit écht ergens geweest te zijn.

Beslissend in deze film is misschien wel Lins haperende biologische klok. Verslapen, in het Roemeense Boekarest, de terugvlucht nabij… Tijdens de gehaaste taxirit naar het vliegveld schept de chauffeur een jongen van de straat. Lin besluit mee te gaan naar het ziekenhuis. Misschien ontwikkelt zich daar al iets – of is daarvoor een sprong in de tijd vereist?

Geleidelijk bloeit er in ieder geval iets op tussen de twee hoofdrolspelers, maar dat iets laat zich nauwelijks definiëren. Kraakman, volledig opgaand in haar getroebleerde personage, bemerkt hoe deze jongen haar zelfverkozen levensritmiek onherroepelijk door de war gooit. Zijn het moedergevoelens? Is het verantwoordelijkheid? Liefde misschien? Nee, dat laatste is onwaarschijnlijk. Of toch niet? Nicu (Bogdan Iancu) is een straatschoffie, en kent enkel de wetten die het bijbehorende leven met zich meebrengt. In Lin ziet hij een kans. Een kans te ontsnappen uit het mensonterende tunnelnetwerk dat hij ‘thuis’ moet noemen. Om hem heen sterven leeftijdsgenoten aan een drug die gebruikers maximale tol laat betalen. Liefde is Nicu vreemd, seks niet. Maar juist dat laatste voelt zo onnatuurlijk, ongewoon, uitgesloten.

Het maakt In Blue verwarrend en intrigerend tegelijk. Emotioneel, ontwrichtend, prikkelend. Van Heusden creëert, naar eigen zeggen, een ‘midden’ van uitersten. Zij komt, beroepsmatig als ook sociaal-maatschappelijk, van boven, hij van beneden. De tunnels, het uitschot van de samenleving. Die twee samen laten komen…het gaat niet vanzelf. Maar het kán wel.

web

Gisteravond zag ik deze film in de bioscoop en na afloop vond ik het een mooie en zeer kundige film, maar ik dacht dat ik hij me niet heel diep had weten te raken. De werelden van stewardess Lin en straatschoffie Nicu staan zo ver van mijn dagelijks leven, dat het tijdens het kijken lastig is die werelden te bevatten.

Wat ik vandaag merk is dat ze echter zo mooi en treffend in beeld zijn gebracht en het verhaal zo goed is gebracht, dat de beelden diep achter in mijn hoofd zijn blijven hangen. Iedere keer dat ik dagdroom dwaal ik naar de film af en bedenk ik me nieuwe contrasten, nieuwe subtiele verschillen en overeenkomsten.

Lange tijd geleden dat een film zo'n langdurige indruk wist te maken.

Zwakke karakteriseringen en een bij vlagen bizar verhaal overschaduwen een prima vertolking van Maria Kraakman als Lin, een ogenschijnlijk stabiele, betrouwbare stewardess die behoorlijk aangeslagen is nadat ze tijdens een vlucht naar Boekarest een passagier heeft geholpen met haar bevalling. Eénmaal aangekomen in Boekarest probeert ze zich te herpakken, maar wanneer ze betrokken is bij de aanrijding van de Roemeense Nicu [Bogdan Iancu] - waarover ze zich schuldig voelt omdat ze de taxichauffeur had gesommeerd hard te rijden zodat ze haar vliegtuig niet zou missen - brengt ze de jongen naar het ziekenhuis en mist ze haar vliegtuig naar Nederland. Wanneer Nicu er na zijn behandeling tussenuit knijpt en het ziekenhuis eist dat Lin de rekening betaalt, is dat het begin van een ... vriendschap?!

Dat Lin een onvervulde kinderwens heeft is al snel duidelijk, maar waarom ze zich inlaat met een dakloze puber die haar dreigt met afpersing, later met moord en haar ook nog probeert te verkrachten is dan bij lange na niet gerechtvaardigd. De film tracht Nicu's vriendschap met Lin te verklaren vanuit het feit dat hij zijn moeder mist, maar iedere andere jongere in zijn situatie zou meteen de kans gegrepen hebben om Lins telefoon en portemonnee met creditcards te jatten om daarmee drugs te kopen. Het idee van de dakloze tiener met een hart van goud is dus al even ongeloofwaardig. Kraakman maakt absoluut het beste van haar rol, maar haar cruciale relatie met Thomas [Patrick Vervueren in de meest ondankbare rol in de film] is totaal niet uitgewerkt en Nicu's scènes waarin hij zijn zusje Flori [Maria Rainea] bezoekt zorgen alleen maar voor meer verwarring. Zonder Kraakman was dit een draak van een film geweest, maar dit is gewoon slecht uitgewerkt.

In Blue behoort wat mij betreft tot de betere (Nederlandse) films van 2017. Maria Kraakman is in vorm als enigszins afgestompte en op de automatische piloot levende stewardess, Bogdan Iancu is de jongen van de straat die moet vechten om op de been te blijven. Er ontstaat genegenheid tussen die twee...of toch niet? Regisseur Jaap van Heusden omzeilt de gangbare clichés en levert een mooie, intense film af.

De reden van de impact van haar geslaagde hulp bij een bevalling en meteen haar wil zich te ontfermen over een 15-jarige die zich toch onmiddellijk manifesteert als een (soms bedreigend) boefje, wordt pas later in de film duidelijk, maar dat doet niets af om "In Blue" als een boeiende film te ervaren.

Integendeel, de vragen rond de eigenlijke toedracht van deze vreemde relatie, zorgen voor spankracht.

Beide hoofdrolspelers zetten een goede vertolking neer en eigenlijk is die Bogdan Iancu toch wel treffend als de jongere die reeds te veel door zijn verlopen bestaan is getekend om de genegenheid die Lin hem wil schenken passend te beantwoorden.

Goede film, met toch ook een treffende schets van het afschuwelijk leven van een onvermijdelijk naar criminaliteit neigende jeugd in de onverschillige grootstad.

Eindelijk eens een Nederlandse film met een frisse, originele invalshoek. Geen voorspelbare romantische komedie of een prent gerelateerd aan de tweede wereldoorlog, maar een eigentijds, realistisch drama. Misschien niet helemaal perfect en zeker niet bedoeld voor de grote massa, maar een cultuurclash tussen de nuchtere Nederlandse Lin en een baldadige, naar criminaliteit neigende Roemeense tiener die de moeite zeer waard is. Integer en authentiek ogend wordt de relatie tussen de volwassen, ogenschijnlijk zelfverzekerde vrouw(met zo blijkt een nog onverwerkt trauma) en een labiele tiener uit een vreemd land met een uitzichtloos bestaan scherp uitgewerkt door een voor mij onbekende regisseur, die hiermee meteen een stevig visitekaartje afgeeft. Met dank ook aan de sterk spelende Kraakman en Iancu(een natuurtalentje). Jammer van dat slappe, onbevredigende einde. Je hebt het gevoel dat het hele verhaal nog niet verteld is, scheelt toch een halve ster.

Het plot (een moeder zonder kind en een kind zonder moeder) van deze Nederlandse Drama film voelt een beetje geconstrueerd aan, maar voor wie erin kan meegaan wordt beloond met een spannende, ongemakkelijke en meeslepende filmervaring, die afwisselend rauw (o.a. de leefomstandigheden van de Roemeense jongen Nicu in Boekarest en ook hoe hij aan geld komt) en teder is. Het camerawerk, de muziek en beide hoofdrolspelers zijn gewoon goed en vooral hoofdrolspeelster Maria Kraakman is een fijne actrice om naar te kijken.

Ik ben zelf jarenlang stewardess geweest, dus voor mij was het niet zo ver van m'n bed af, maar geloof me, zelfs voor mij is zo'n wereld niet te bevatten. Maar dat hoeft ook niet. Het gaat erom dat je je kunt inleven en ik vind dat de maker van deze film daar wel enigszins in is geslaagd. Je hoeft namelijk niet iets meegemaakt te hebben om een bepaalde emotie te voelen als je een film kijkt. Lin had net zo goed een lonely zakenvrouw kunnen zijn die elke week heen en weer reist naar dezelfde bestemming. Dat ze stewardess was, had voor mij hier ook niet echt een toegevoegde waarde, ik vond vooral het leven van Nicu indrukwekkend.

Bijzondere film, dacht even dat het een Filmhuis productie was.

Ik vond het een goed en ontroerend verhaal, prima geacteerd ook, alleen de uitwerking had wat sterker gemogen. Vond het een nogal trage film, ondanks dat het me intrigeerde, toch aan de suffe, slaapverwekkende kant.

Een stewardess ontmoet een Roemeense straatjongen. De film blijft grotendeels in nevelen gehuld. Dat de jongen geïnteresseerd is in de stewardess is nog enigszins voor te stellen. Voor hem is het misschien een kans om zijn ellendige wereld in te ruilen voor een betere. Maar wat ziet zij toch in hem en waarom blijft ze naar hem toe gaan?

Een telefoongesprek met haar ex tegen het einde van de film zou een verklaring kunnen zijn. Maar dan nog blijft het erg mager om haar gedrag te verklaren. Dat had allemaal veel beter uitgewerkt moeten worden. En ook als we als kijker veel meer aan het begin van de film wisten wat er mogelijk in het hoofd van de stewardess om ging, dan nog was het niet voldoende om je goed genoeg in te kunnen leven in dit verhaal. Dat is dus eigenlijk het grootste bezwaar dat ik heb bij deze film. Er wordt op zich nog wel aardig geacteerd en het loopt ook allemaal best al bouwt het ook tergend langzaam op, maar als je als kijker zelf maar moet gaan invullen wat er waarschijnlijk aan de hand is in het verhaal met de hoofdrolspelers dan heeft de regisseur mijns inziens geen goede film afgeleverd.

Prima gemaakt, al is het plot an sich wel erg vergezocht. Maar misschien moet je die ook niet te letterlijk nemen.

Goeie film over een stewardess die tijdens een vlucht helpt bij een bevalling. Vooral tijdens de eerste helft laat het verloop zich niet gemakkelijk voorspellen. Alhoewel de relatie die ontstaat niet overal even geloofwaardig is, zijn de twee hoofdpersonages wel goed neergezet. Bovendien is de dynamiek en het spel tussen de twee hoofdrolspelers uitstekend.