Toto le Héros (1991)

De film ziet erg geweldig uit. Art direction, montage en camerawerk zijn erg goed.
Het begin is heel sterk. De introductie van karakters gaat een beetje als in Amélie. Zou me niets verbazen als Jeunet deze film gezien heeft. De beeldtaal heeft ook wel wat weg van die van Jeunet.
Het laatste half uur vind ik de film enorm inzakken. Het verhaal zakt enorm in en de film krijgt een erg onbevredigend einde. Vanaf het moment dat zijn relatie stukloopt met de vrouw die op z'n zus lijkt, lijkt het wel alsof de inspiratie op is.
De verhaallijn van de verbitterde oude man die wraak neemt is erg simplistisch uitgewerkt. Minst interessante deel van de film, en jammer dat de film daar mee afsluit.

Uitermate vermakelijke en snelle film, waar Jeunet z'n mosterd ongetwijfeld een beetje vandaan heeft gehaald.

Feel-good, lekkere sfeer, heerlijke verhaal-lijn, mooie muziek, goede ideeen + uitwerking.

Een parel van een film, ware het niet dat het mis gaat in de laatste minuten waarin Thomas' as wordt verstrooid uit een vliegtuig en we de voice-over horen gillen van het lachen etcetera... Pijnlijk. Daarom 'slechts' 4 sterren. Aanrader.

De uitvoering vond ik dan weer zeer sfeervol.

Het is eigenlijk jammer dat er na ongeveer 1 uur iets teveel op het verhaal gefocust wordt en dat de gebeurtenissen allemaal wat minder speels en minder surreëel worden. Daarbij vond ik de vele korte scènes waarin de oude Thomas aan het werk is, vooral in het begin weinig waarde hebben. De voice - over was juist zo goed op dreef, waarom moest hij dan telkens even in beeld komen en de leuke voice over wat onderuit halen? Op het begin was dat nog leuk met zijn quote over zijn mede - oudjes. Maar daarna voegde het allemaal wat minder toe.

De film begint wat grimmig en daarna schakelt hij over naar een vertelstijl waardoor Jeunet vast wel geïnspireerd is. Dat Boum liedje kwam onverwachts, leuk gedaan. Telkens als ze dat nummertje weer opzetten dan kreeg de film zo `n feel good sfeertje over zich, iets waar de inhoud zich nou niet 1,2 voor leenden. Ik lees hier dat veel mensen moeite hadden met het einde maar dat vond ik dan wel weer leuk. Vooral grappig en mooi gefilmd. 4*

Heel mooie film! Misschien een beetje onevenwichtig soms, bepaalde scenes (vooral halverwege) zijn minder overtuigend, maar het jongetje en de oude man zijn dan weer echt goed. En wat een leuke sfeer hangt er rond deze film, ik ga Jeunet maar niet meer noemen (pech, nu heb ik het toch gedaan...), maar het punt is duidelijk . Het is zo'n film die zich nergens iets van aantrekt en gewoon zijn zin doet, en daarbij ook nog eens de hele tijd weet te boeien, amuseren en ontroeren.

Een uitstekende, vrolijke film met inhoud, mooi in beeld gebracht en goed opgebouwd, chapeau! En het einde is wondermooi :j

Boum-boum!

Absolute aanrader! Film begint zeer sterk, zoals Kappeuter al terecht opmerkte, maar ik vind het verhaal zeker niet inzakken. In het middenstuk gaat de vaart er een beetje uit, maar het slot is gewoonweg weer fantastisch.

Films over oude mensen die terugkijken op hun leven doen het bij mij altijd wel goed, zeker als de focus ligt op de kindertijd. Wat dat betreft zijn er raakvlakken met Bergman's Wild Strawberries, al lag daar de nadruk op gebeurtenissen uit de adolescentie. Een beter voorbeeld daarom vind ik Amiel's The Singing Detective, waar ook sprake was van een onverwerkt jeugdtrauma. Deze miniserie staat niet voor niets al jaren vast in mijn top 10.

Hoewel Amelie hier vaak genoemd wordt als zijnde geïnspireerd op deze film, zie ik toch weinig meer overeenkomsten dan de Franse taal. De beeldtaal is een tikkeltje surrealistisch en vertoont in die zin gelijkenissen met Amelie, maar dat is gewoon het kenmerk van die stijlvorm. Lynch-films bedienen zich ook van surrealisme als beeldtaal, maar dan hoeven er verder nog geen overeenkomsten te zijn.

Een ander groot verschil met Amelie is het consequente gebruik van de flash-back verteltechniek, terwijl Amelie voornamelijk uit flash-forwards bestaat. En tenslotte is ook de thematiek niet vergelijkbaar: Amelie is een jonge vrouw die haar lot in eigen hand neemt, terwijl Thomas een oude man is die niets anders kan doen dan terugkijken op zijn verleden.

Ook wat betreft de verteltechniek en het gebruik van surrealisme als beeldtaal zijn de overeenkomsten met The Singing Detective veel groter. Zo verschijnen in beide films orkestjes 'uit het niets', delen beide een fictieve-verhaallijn over een detective en is er in beide films sprake van rivaliteit en overspel. Als Jeunet de mosterd dus bij van Dormael heeft gehaald, dan is deze laatste zeker langs geweest bij Amiel!

Dit brengt me vervolgens bij het grote verschil met dit werk van Amiel, namelijk de sfeer. Toto le Héros is veel luchtiger van opzet, eigenlijk wat te luchtig naar mijn smaak. De dramatische momenten hadden wel wat zwaarder mogen worden aangezet. Hoewel 'Boum!' van Charles Trenet prachtig is, hadden ze ook wel de wat ingetogener liedjes uit zijn repertoire mogen draaien op de wat serieuzere momenten. Ook het kleurgebruik/belichting had hier wat grauwer gekund.

Dit is voor mij dan ook het enige manco en het verschil tussen een hoog cijfer en een persoonlijke top 10 notering: Het drama had nog iets indringender gemoeten. Buiten dat heb ik verder weinig serieuze kritiek: het acteerwerk is prima, zeker van de kinderen. Visueel en audiovisueel is het perfect, alleen soms wat te overdadig zoals eerder opgemerkt. En tot slot is ook de symboliek mooi: de verwelkte bloem, het gele jurkje, de zuurtjes, het Mariabeeld; ze blijven terugkomen, maar het wordt nooit kitscherig.

Het komt niet vaak voor, maar Toto le Héros komt bij mij gelijk op 4,5*.

Geestige film volgens het KISS-principe. Goed hoe ze de kind- en volwassen acteurs hebben gecast; ze lijken ècht op elkaar!!! Hoe vaak zie je in films niet personages die als kind met bruine ogen door het leven gaan, maar die dan later in de film als volwassene ineens bláuwe ogen hebben??? Er verandert veel aan een mens in de puberteit, maar niet de kleur van zijn/haar ogen, hoor!

De film doet me wel sterk denken aan ‘The Singing Detective’ (die betere versie met Michael Gambon als Philip Marlowe!)*, waarschijnlijk door de oubollige liedjes….

Maar overall geinig en blijft tot het einde boeien.

*Ik zie net dat ik niet de enige was die deze link legde.....

Ingenieus, in beeld gebracht drama met een knappe montage van beelden en voice-overs gecombineerd met een schitterende, surrealistische soundtrack en dito beelden. Dat is wat deze film in één zin is. Het verhaal had een vlot tempo doordat er nogal snel van gebeurtenis naar gebeurtenis gesprongen werd, zo krijg je de verschillende fases in het leven van Thomas te zien en de drama's die zich daarin afspelen. Zeer goede casting ook van de acteurs, zo leken de acteurs die de jonge, volwassene en oude fase speelden van een personage ook effectief op elkaar. Ook knap van Jaco van Dormael is het gebruik van fantasiën en surrealistische verhaalelementen wat trouwens ook de kracht van deze film vormt, zo krijg je als kijker zaken te zien die in meerdere fases van het leven van Thomas voorkomen zoals die witte roos. Hetzelfde kan trouwens over de muziek gezegd worden en dan bedoel ik dat vrolijk Frans liedje dat meerdere keren terugkomt. Wat me ook nog opviel aan het einde was de scène met die plastic zak, weet je meteen waar American Beauty de inspiratie vandaan haalde.

Aanrader!

4.5 sterren

Schitterende film, vol héérlijke scènes, een fantastisch verhaal, absurde, bijna surrealistische situaties en humor, maar ook enorm veel tragiek. De acteurs zijn allemaal fantastisch, de kinderen acteren uitzonderlijk naturel (dat las ik hierboven ook al ergens, in de meeste films spelen kindacteurs echt gemaakt, maar deze vormt samen met Stand by Me een uitzondering) en Van Dormael maakt van de film een waar meesterwerk. Prachtig uitgewerkt, véél kleur, levendige, volkse, nostalgische situaties, ... Als we in België één regisseur van wereldklasse hebben, dan is het Van Dormael toch wel. Van Looy en Coninx verbleken in feite tegen zijn talent. Ik wacht dan ook vol ongeduld op Mr. Nobody, Van Dormaels volgende film die in januari uitkomt.
Voorts is de muziek ook weer zeer knap gedaan (door Van Dormaels broer overigens) en dat liedje van Trenet past hier echt héél goed bij. Ook zag ik een paar raakvlakken met Le Huitième Jour: het tehuis voor mentaal gehandicapten is bijvoorbeeld hetzelfde in beide films.
Nog iets dat me opviel en wat hierboven ook al genoemd werd: Jeunet en Sam Mendes spelen schaamteloos leentjebuur met deze film. Bepaalde absurde situaties en gedachtesprongen in Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain komen duidelijk hieruit, en ook het befaamde plastic zakje uit American Beauty vindt zijn oorsprong gin dit meesterwerkje.
Overigens vond ik, in tegenstelling tot vele anderen, het einde wel enorm goed. Heel zijn leven zat Thomas eigenlijk vast: hij mocht niet mee vliegen, zat later vast aan een saaie kantoorjob, ... En op het einde is hij eindelijk vrij, eindelijk losgelaten. Dat vind ik nu eens pure poëzie.
De op één na beste Belgische film (Le Huitième Jour vond ik nog net een klein beetje beter) verdient veel meer dan de schamele erkenning die hij nu maar krijgt. Een meesterwerkje, een parel van een film die meer mensen zouden moeten zien.

Heerlijke film. Deed qua stijl af en toe denken aan een Jeunet film.

Het verhaal is mooi, aandoenlijke en wordt lekker vlot verteld. Af en toe ook lekker absurd. De regisseur herinnert ons er aan dat het lot een wreed iets is. De film is erg Nihilistisch, grappig, soms erg tragisch. Het verhaal gaat over een volwassene die nooit echt volwassen is geworden, en wraak wil nemen voor alles wat hem in zijn leven is ontnomen. Dit wordt op een erg leuke manier aan ons verteld. Sterke visuele ideeën volgen elkaar in een rap tempo op en het blijft erg leuk om te volgen. Ondanks de soms wat absurde dingen blijft het geheel erg feel-good. Jammer dat het naar het einde toe wat mis gaat en het speelse er wat af is en ineens wel heel serieus wordt. Jammerlijke keuze, maar het overgrote deel van de film compenseert dat.

Toto le Héros is een viering van het absurde. Erg fijne film

4*

Geweldige film. Hoewel Toto le Hero's wel enige bekendheid geniet, vind ik het toch ook een beetje een vergeten film. Vind het aantal stemmen en berichten erg laag. Verder hoor je er zelden iemand over en hij komt in filmboeken bijvoorbeeld ook nooit voor. Ik vind dit namelijk net zoveel aandacht verdienen als Jeunet. Wat grappig dat hij hier zo vaak genoemd wordt, hoewel de vergelijking w.m.b. evident zijn.

De genre-aanduiding hier is trouwens wat misleidend. Dit is een warm en kleurrijk sprookje en vooral de komische elementen komen zeer sterk uit de verf. Ik denk aan het musical liedje Boum (dat ook nog een aantal keer terugkomt). Heerlijk! Ik denk aan het bedreigen van Maria. Zo hoor je het geloof voor je te laten werken! Ik denk aan de laatste scene met de uitgestrooide as. Ik denk aan de lift bij de vrachtwagenchauffeur (en de wagen die inhaalt die het jeugdsentiment etaleert). Ik denk aan de film noir fantasiescènes. En dan vergeet ik nog ongetwijfeld het een en ander.

Zoals eerder opgemerkt zijn de scenes uit de jeugd van Thomas het best. Geniaal zelfs! Ook de andere segmenten zijn prima, maar deze steken er echt boven uit. Het idee is ook gewoon prima uitgewerkt. Het laat op ironische wijze de volstrekte willekeur van het leven zien. Echt ook zo'n film waar ik eigenlijk gewoon niets op heb aan te merken.

De Belgische cinema blijft me verrassen. Hebben meerdere ijzersterke films afgeleverd. En ik heb nogal wat op stapel staan, dus ik ben benieuwd. 4 dikke sterren. De grootste positieve verrassing in tijden.

Jaco van Dormael houdt van verhaaltjes vertellen.

Gelukkig doet meneer dat op een leuke manier. Het is echter jammer dat het surreële tintje er na een tijdje vanaf gaat. De kindertijd is dan ook veruit het leukst, de rest is niet zo bijzonder. Vond het einde daarnaast ook niet best.

3*

Eerst Mr.Nobodygezien, toen Le huitieme jour gaan kijken en nu deze. Beide films lijken uit Toto le héros voort te komen, en zijn wat mij betreft ook beter. Daarom is het een beetje lastig oordelen over deze film, want hier is het mee begonnen.

Een film met veel originele vondsten, mooie boem boem-nummer, toch kon het me niet overal even goed boeien, de scenes als kind zijn het beste. Die van de oudere minder, het kost moeite om te geloven dat het om dezelfde persoon gaat.

Behoorlijk leuke film weer van Jaco van Dormael, alleen de impact is na drie dagen toch wat minder dan Mr. Nobody en Le Huitieme Jour bij mij.

technisch is het natuurlijk een knappe film, zijn de acteer prestaties behoorlijk fris en is de soundtrack ook erg aanstekelijk(boum boum). Het verhaal zit in een leuke verpakking waardoor de film vlot wegkijkt, al liet het einde zich allang raden natuurlijk.

Sympathieke film

3,5*

Speels met heftige facetten. Van Dormael rijgt het ragfijn aan elkaar, net zoals de drie levensfases van Thomas die afwisselend voorbij sjezen. Energiek door z'n haarscherpe montage, innemend door enkele terugkerende symbolen en betoverend door een zo goed als perfecte timing. Met name wanneer er een vriendinnetje in het spel is. Een zielig moment zoals het bloedstroompje en de schattige bijrol van Celestin helpen wat dat betreft natuurlijk ook. Het liedje, de uitstapjes als geheim agent en het poëtische slot geven het nog eens extra cachet. Een vitale en hartverwarmende film.

Eindelijk eens deze Belgische film gezien én goed bevonden. Hij deed me wel wat denken aan Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain, maar Toto is eerder gemaakt. Een toffe film, vooral met het liedje Boum met dan de bijhorende meebewegende bloemetjes

Wel een beetje een vreemd einde.

Aanrader.

Na le huitième jour en Mr. Nobody is dit mijn 3e Van Dormael. Verkeerde volgorde natuurlijk, al blijkt toch wel dat hij gebeterd is met de jaren. De film begint sterk met sterke regie en een mooi weergave van de wereld in het hoofd van Thomas. Gaandeweg weet de film niet goed meer waar naar toe en draait de film terug naar een hoogtepunt in een laatste dramatische gedeelte. Gelukkig maar, anders zag de film er helemaal anders uit. Ik weet wel dat het de bedoeling is om dit drieluik op telkens een andere manier weer te geven en op zich is Van Dormael daar heel goed in geslaagd. Alleen kon mij persoonlijk het midden gedeelte minder boeien. Qua opzet kan je dit vergelijken met Crazy Love van Dominique Deruddere. Beiden geven in de periode als volwassene een personage weer waar je niet echt sympathie mee kan hebben.

Toto le héros is niet mijn ding moet ik zeggen, al waren er wel delen die wel nog konden boeien. Het had er anders uit gezien als ik dit als eerste had gezien voor z'n latere films. Een slechte film is het ook weer niet natuurlijk.

Mr. Nobody en Le Huitieme Jour zijn twee films, die me prima zijn bevallen. Vooral die eerste is echt heel sterk. Daardoor ben ik ook maar eens op zoek gegaan naar het debuut van Jaco Van Dormael. Dat is deze Toto le Héros.

Toto le Héros is een goede debuutfilm. Hoewel van Dormael in der loop der jaren op sommige punten duidelijk nog bijgeleerd heeft, is dit toch wel een fijne wegkijker. Ik had aanvankelijk een drama verwacht, wat het op momenten ook zeker is, maar tussendoor zit ook nog wel een hoop humor verweven. Visueel ziet het er soms erg mooi uit, al zit er wel wat niveauverschil tussen de verschillende periodes. De jeugd van Thomas is niet alleen het leukst om te zien, maar ook duidelijk het mooist. Van Dormael speelt daarbij op momenten met de omgeving en de muziek, waardoor je soms het gevoel hebt een soort van sprookje te beleven. Dat geeft een leuke sfeer aan het geheel.

Het verhaal in de tijd als oude man, is toch op elk gebied net wat minder. Het is visueel wat minder en ook inhoudelijk komt het allemaal net wat minder krachtig over. Het blijft ook daardoor een bovengemiddeld goede film, maar wel eentje, die door een paar ietwat mindere stukken iets aan kracht inboet, waardoor ik uiteindelijk toch net een halfje lager uitkom, dan er op een gegeven moment inzat. Van Dormael is echter een fijne regisseur, dat is zeker. Ik hoop dat hij binnenkort nog eens wat maakt, maar zijn productiviteit is helaas niet zo heel hoog.

3,5*

Soort blauwdruk voor Mr. Nobody. Gelukkig werken de leuke elementen hier een stuk beter. Een beetje verwant aan de films van Gondry en Jeunet, maar dan wat subtieler en iets minder uitbundig. Leuk om te volgen en qua ideeen zit het wel goed, maar soms iets te onevenwichtig.

3.5*

Bijzondere Belgische film. Toch wel één die de grijsheid van de Belg weet te vatten. Lijkt een verfilming van de zegswijze dat het gras altijd groener is aan de overkant. Want dat is de reden dat Thomas vindt dat zijn leven een mislukking is, dat hij niet het materiële rijkeluisleventje van Alfred heeft geleefd, terwijl hijzelf duidelijk veel essentiëlere momenten beleefd heeft, zoals opgroeien in een liefdevol gezin, een echte liefde met Evelyne, een zeer goede band met zijn broertje Celestin. Nooit echter lijkt dit geluk tot hem door te dringen. Als oude man is hij niet meer dan een tragisch figuur.

Van Dormael zorgde hier voor sprongen naar drie verschillende tijdsperioden en dat zal veel van de montage vereist hebben. Het komt in ieder geval over als een ontzettend ingewikkelde oefening om hier structuur in te krijgen, maar het ziet er wel degelijk goed uit. Fantasierijk ook, hoe via de held Toto, binnengedrongen wordt in de fantasie en denkwereld van Thomas. Einde is wat vreemd te noemen, zeker het moment waar hij sterft . Niet zo kleurrijk als films van Jeunet (ook niet zo duur) maar qua visie doet Van Dormael zeker niet onder. Is de eerste film van hem die ik zag maar ik ben nu toch zeer benieuwd naar zijn nieuwe film Le Tout Nouveau Testament.

Effenaf schitterende film met de nadruk op film.

De mengeling in tijd in het verhaal is uitstekend verwerkt en iedere episode wordt prachtig uitgevoerd met uitstekende acteurs van jong naar oud.

De muziek maakt het bijwijlen extra ontroerend.

Anderhalf uur genoten.

Fijn.

Zo heb ik van Dormael's eerste ook eindelijk gezien. Daarin valt duidelijk al de stijl van van Dormael's latere films te herkennen, al vond ik die dan nog wel net wat gelikter en standvastiger. Ook de link naar Amélie lijkt makkelijk te maken, ware het niet dat Jeunet in hetzelfde jaar met Delicatessen op de proppen kwam, een film die ik, zeker qua stijl, nog net wat hoger aansla.

Maar er valt gelukkig genoeg te beleven hier. Voldoende charme in deze film, die drie belangrijke periodes in het leven van Thomas behandelt. De stijl die van Dormael hanteert zorgt ervoor dat een redelijk zwaar en triest verhaal toch met de nodige luchtigheid en humor verteld wordt, zeer bepalend voor het algemene gevoel dat je aan deze film overhoudt.

Fijne regie, goed geacteerd en boordevol leuke, kleine details. Een iets strakkere visuele afwerking had de film naar een klein meesterwerk kunnen tillen, maar ook zonder valt er genoeg te beleven en gaat de film nergens vervelen.

Binnenkort ook Le Huitième Jour eindelijk eens een tweede kans geven denk ik.

3.5*

Erg fijne aangename film. Mijn vrouw vond er maar niets aan, maar kijkt zelden films. Kan me best inbeelden dat ze het wat chaotisch en van de hak op de tak springend vond. Want Toto le héros belicht het leven van Thomas in drie levensfases: Thomas als kind, volwassene en als bejaarde. De montage wisselt geregeld tussen deze fases en houdt het daarom ook boeiend.

Rode draad is de aversie die Thomas heeft ten aanzien van zijn buurjongen Alfred. Hij meent dat hij met Alfred als baby is verwisseld waardoor hij zich verongelijkt en verbitterd voelt. Hij zint op wraak en kan niet langer genieten van het leven. Toto le héros is een visueel erg sterke film waarbij kleine elementen de film rijker maken. Het verhaal is knap en ook de muziek sluit mooi aan. alles is mooi met elkaar verwezen net als de film noir die Thomas aanschouwt met Humphrey Bogart in de hoofdrol.

Opgewekt en humoristisch, maar tegelijk ook een beetje duister en tragisch. Vooral ook het liedje "Boem" zal eeuwig aan deze film gekoppeld zijn. Geweldig aanstekelijk liedje is dat!

Toto Le Héros was vorige week te bezichtigen op Cinema Canvas. Ik was wel eens benieuwd naar het debuut van Jaco Van Dormael waar ik nog geen enkele andere film van gezien heb. Adhv deze film wordt hij de Belgische Jeunet genoemd. Qua kleurgebruik is het (gelukkig!) geen Jeunet. Voice-overs worden voor een keer goed gebruikt en het feit dat het verhaal semi-lineair verteld wordt, bezorgt deze film wel een extra kwaliteit.

Verder vond ik het begin zeer goed en daarna zakt het iets in maar het blijft een interessante film. Zoals Filmkriebel hierboven schrijft: het lijkt wel een verfilming van het courante spreekwoord dat het gras altijd groener lijkt aan de overkant. Maar is dat ook werkelijk zo? Eigenlijk probeert Van Dormael hier met zijn film een soort van antwoord op te geven.

Verder heb ik ook een aantal keer moeten lachen, een komische tragedie is deze Toto le Héros in feite. Het is soms zo kinderlijk of onnozel verwoord dat het grappig wordt. Ik ben nu ook benieuwd geworden naar de andere films van Van Dormael, maar alles rustig op zijn tijd.

De film start visueel erg mooi, en hoewel ik niet echt van de kinderen of kinderfilms ben pakt dit onmiddellijk, vooral ook vanwege het bijzondere verhaal. Er wordt veel geswitcht en vooral ook de oude verbitterde man met de snode plannen vind ik erg interessant. Ik verlies het juist op het midden gedeelte, de wat vage situatie dat hij met zijn zus alleen woont en de nog al getroubleerde en vreemde volwassene die hij tussen jeugd en oud is. Vooral daar vraag ik me erg af waar de film nu eigenlijk heen gaat.

De verwachte ontknoping wanneer oude Thomas en Alfred ontmoeten is eigenlijk bijna voorspelbaar maar wel de missing link die de film nog weer enige inhoud en een filosofische boodschap geeft. Het gras bij de buren is zelden zo groen als het lijkt en ieder huisje heeft uiteraard zijn kruisje. Thomas heeft wel degelijk geleefd en kansen gehad, maar was zo geobsedeerd door een ander, en had duidelijk geen oog voor de realiteit en keerzijde die zaken doorgaans hebben. Na deze conclusie lijkt hij gelukkig te kunnen sterven, de realiteit blijkt toch minder bitter en erg dan hij dacht.

Toto le Heros heeft een mooie stijl, de muziek met het Boem nummer is erg aardig en de acteurs maken er best wat van. Toch is voor mij het midden gedeelte net te saai en stuurloos om gedurende de hele film te boeien. Een film die heel aardig is voor een keer maar dat is het dan ook.

Toto le Héros is een erg aardige debuutfilm van Jaco Van Dormael. De vertelstructuur waarbij de oude Thomas terugblikt op zijn leven is erg knap gedaan. Het geeft toch altijd een extra lading aan een film mee als het vanuit een soort van nostalgische blik wordt verteld. Het ouderentehuis waar Thomas overigens in verblijft, heeft meer weg van een gevangenis en gaf toch wel iets speciaals aan de film.

Qua sfeer en tempo zit het erg goed en ondanks de triestige gebeurtenissen in het leven van Thomas weet Van Dormael het erg luchtig te brengen. Vooral de 2 delen met de jonge en volwassen Thomas konden me erg bekoren met verschillende leuke en ontroerende momenten. De opmerking van Thomas over de groei van de borsten van Alice dat in de krant heeft gestaan, vond ik een erg leuke. Ook de momenten tussen zowel de jonge als de volwassen Thomas en zijn broer Cèlestin waren vertederend om te zien. Bovendien wordt er erg sterk geacteerd door iedereen, maar vooral de kinderen mogen een dikke pluim op hun hoeden steken.

Het laatste deel met de oude Thomas vond ik net wat minder geslaagd. De toon is helemaal anders en er zit ook wat meer vaagheid in. Tussen de fase van volwassen Thomas die vertrekt bij Evelyne en de oude Thomas in het ouderentehuis is niets geweten van zijn leven. Waarom dat Thomas Evelyne heeft verlaten, was me ook niet echt duidelijk.

In ieder geval wel een geslaagde debuutfilm van Van Dormael. Een 4* ga ik er net niet aan geven, maar het komt wel dicht in de buurt. Bij deze is Le Huitième Jour opgeschoven in mijn to-see lijst.

3.5*