Ploy (2007)

Érg mooie film na het iets tegenvallende Invisible waves.

Lalita Panyopas die ook in Pen-Ek's eerdere "Ruang talok 69" is in ploy wederom gecast voor een hoofdrol. Vreemd genoeg zijn dit ook haar enige 2 rollen, want net als in "Ruang talok 69" weet ze ook hier weer te overtuigen. Net als de rest van de cast overigens, Apinya Sakuljaroensuk (wat een naam) doet het geweldig als de jonge, Excentrieke en mysterieuse Ploy.

De muziek is zoals we uit Pen-Ek's films gewend zijn weer erg mooi subtiel en waar nodig wat luider om de scéne kracht bij te zetten ( verkrachtigsscéne ).

Christopher Doyle verzorgde de cinematografie in Pen-Ek's vorige 2 films, in Ploy doet hij dat niet. Dit gaat gelukkig niet ten koste van het visuele aspect van de film, de shots zijn vaak om in te lijsten, met name de scéne waar ploy op bed ligt (zie poster) is prachtig geschoten.

Buiten dat de film soms nét wat inkakt kan ik zo amper negatieve punten noemen. 4,5* en ik ga hem binnenkort zeker nog eens herzien.

Doyle is een held in Lu Cha!

Verder een fijne film dit, hoewel ik Doyle toch echt wel mis. Gelukkig blijven de trage shots maar toch vooral de soundtrack behouden. Bijna op z'n eentje weet die de volledige sfeer neer te zetten. Echt magistraal.

Wel jammer zijn de vocale tussenstukjes. Pasten niet meteen bij de sfeer van de film vond ik. Verder wel interessant om te volgen. Nogal vreemde gebeurtenissen die samen met de soundtrack een alles-kan gevoel opwekken en tegelijktijd ook best realistisch ogen.

Mooie, aparte film, maar de kracht van Last Life of Inivisible Waves benadert Pen-Ek jammer genoeg niet. 4*

Teleurstellend geheel,

Dat de film zich zo traag als een slak aan de wandel voltrok vond ik op zich geen bezwaar. Wat mij al wel snel ging tegenstaan was de doelloosheid, die deze film bevatte. Waarschijnlijk was dat zo, omdat ik mij in een te eenzijdig universum waande. De film speelt zich lang af in een hotel. Slechts enkele personen passeren ondertussen de revue, waaronder een iemand genaamd: Ploy, die aanvankelijk nog voor wat mysterie wist te zorgen. En voor vermaak: die ontmoeting in de bar met als voortvloeisel samen muziek luisteren.

Dit ebde weg nadat de film zich hoe langer en meer ging toeleggen op het ontbreken van chemie in de relatie van Tum en Daeng. Perikelen over een weer en nonchalance die werden afgewisseld met beelden van een schoonmaakster die er lustig op los snuffelde. Emoties als jaloezie werden breed uitgemeten en vormgegeven in al niet dan niet afgespeelde momenten. Dit vatte mij ook niet echt, vond het einde er ook wat bijgesleept. Wel creatief geprobeerd, maar uiteindelijk had ik na afloop teveel het gevoel alsof ik naar een soort van pleidooi film had gekeken die weergaf dat we onze naasten moeten laten blijken dat we van ze houden, opdat ze anders wel eens zouden denken dat dit anders niet het geval zou zijn. Vond het een niet op zichzelf staande, authentieke gebeurtenis, kreeg teveel het idee alsof ik dit al meerdere malen had gezien en veel beter, o.a. dankzij mooier camerawerk. Het creeëren van verbeeldingskracht schoot tekort in deze film. Net zoals de emotionele betrokkenheid.

Het greep mij in ieder geval niet aan. Te weinig gevarieerd en kon er geen apart universum in zien, die mij hypnotiseerde. Wel goed gebruik gemaakt van geluiden. Krappe 3*

Erg mooie dromerige idd film. Het enige waar ik mee een beetje aan stoorde waren de soms wat flauwe dialogen tussen het getrouwde stel. Maar daar tegenover stonden veel mooie beelden, een uiterst bijpassende score en een fijne sfeer. Naast de 2 films van Pen-Ek waar meneer Tadanobu de hoofdrol vertolkte had ik nog geen andere films van de man gezien. Ik was een beetje bang dat films zonder Tadanobu van een ander, lager niveau zouden zijn. Gelukkig werden mijn verwachtingen onderuit gehaald.

Genoten van deze film.

4,5*

Ik weet niet goed wat ik moet denken van mijn hernieuwde kennismaking met regisseur Pen-Ek Ratanaruang (Last Life in the Universe, 2003). Het is een trage, steriel ogende film over een kibbelend echtpaar, hun relatie met een goed gemutste tiener én een rendez-vous tussen hotelpersoneel, dat om duistere redenen een eigen verhaallijn krijgt toebedeeld.

Normaal gesproken niet mijn ding, maar ik was geboeid genoeg om te blijven kijken. Na afloop vroeg ik mezelf wel verwonderd af of dat de moeite waard was geweest.