Dai-Nihonjin (2007)

De hele film is een 'wtf' moment. De transformatie van onze 'held' naar een cgi-reus van jewelste is van Hulk-achtige proporties, maar zijn gevechten met allerlei monsters met opmerkelijke 'features' zijn van hoog amusement niveau. Prachtige creaties. En dan de finale, compleet over de top, ik had kramp van het lachen. Peace!!!

Aanrader voor je lachspieren.

Briljant, uniek, zelden zo'n vreemde doch erg leuke film gezien, de documentaire stijl helpt hier zeker bij. De tegenstelling van Dai Sato als "gewoon" mens en als reus is leuk uitgewerkt. Wanneer Dai Sato verandert in een reus gaat het helemaal los. Gevechten midden in steden zien er erg mooi en goed uit. De sponsors op de buik van Dai Sato zijn een van die briljante dingen die deze film erg leuk maakt. Het einde van de film maakt het geheel erg sterk af. Godzilla meets Jiskefet maar dan anders.

4 sterren

Walgelijke film. Ik hoor argumenten dat de gevechten er mooi uitzagen; integendeel! Wtf momenten waren aanwezig; maar dit waren wtf momenten waarbij je dacht 'wtf is dit nou weer voor slechte scene'. 'Aanrader voor je lachspieren', zeker niet, eerder een aanrader voor je melatonine-aanmaak. Belachelijk dat deze film gemaakt is.

Tja, wat mij betreft ... blah! aan de heren boven mij.

Eén van de grappigste komedies die ik in maanden gezien heb. De ongelofelijke serieus waarmee een onnozel onderwerp als dit aangepakt en vooral aangehouden wordt is alleen al hilarisch.

Doe daarbij de geschifte monster creaties (en ze zijn echt gewoon hilarisch) en de vreselijk foute conversaties (met die bloem/inktvis die het verkeer in de war schopt) en je hebt gewoon een onvergetelijke film.

Amerika heeft Cloverfield, Japan heeft Dai-Nipponjin. Was het verschil tussen Oost en West ooit zo duidelijk ?

Wat langere review en 4.5* dikke vette steren. Hilarisch grappig, weird en belachelijk serieus op bepaalde momenten.

Leuk weer zo'n documentaire stijl film, die er de laatste tijd al meer uit komen. Echter aan Azië weer de taak om er weer iets compleet geschifts van te maken (en een complete hype op de hak te nemen?)

Lol. Lastig hoor.
De film heeft namenlijk nogal een serieuze toon, maar ondanks die toon, zegt het in die serieuze stukken helemaal niks belangrijks. Het duurde even voor ik dat door had en belangrijker nog, wist te waarderen als onderdeel van de humor.. Toen dat eenmaal lukte, waren ook die stukken echter erg vermakelijk, maar erg droog en apart in toon, dat moet wel gezegd worden.
De monsters moet je gewoon niet teveel over kwijt. Erg foute look en supergaaf daardoor. de superhelden spoof, damn, ik kwam niet meer bij. Dan nog zo'n slappe duivel pop erbij.

Helaas had ik de scene in de aftiteling geen ondertiteling meer.

Lastig qua beoordeling. Geniale dingen gezien, alleen daarvoor al meer dan 4 waard, maar de 'serieuze' docu stukken waren wel erg droog en wat taai soms. Gewoon snel eens herzien en cijfer volgt dus nog

Weinig visuele pracht, saai camerawerk, weinig muziek (de sporadische muziek is trouwens matig tot erg slecht), zeer saaie personages (vooral hoofdpersoon), die zowaar nog saaiere dialogen voortbrengen. Zelfs de dialogen tussen de monsters waren barslecht. Het is bijna een wonder dat ik niet in slaap ben gevallen.

Maar liefst drie keer mogen glimlachen, wanneer het eerste monster zichzelf perongeluk slaat, wanneer Sato voor en in een enorme onderbroek staat en toen het oogbal monster zijn oog waste. 113 minuten ongrappige komedie dus, een zware zit. Extreem droge film, niet in de grappige zin.

Het eindgevecht tussen pa+zoon en de 'duivel' en de drie glimlach momenten waren de erg spaarse hoogtepunten. De Thunderbirds die daarna nog kwamen waren, net als de bijgevoegde muziek, vreselijk. Alleen de Madurodam setting was daar nog wel leuk.

1.0*

Ontmoet anti - held Dai Sato,

Ik kan best begrijpen dat het voor sommigen vechten was tegen de wat saaiere docu stukken. Het kan dan wel de trick zijn om het allemaal uiterst serieus over te brengen, die constante stroom aan vragen deden mij soms teveel denken aan een overhoring, maar dan wel een waarbij de interviewer geen research vantevoren heeft gedaan zoals bij die vraag, of het allemaal wel een beetje scoort op de televisie. Wat het zelfs nog een graadje ergerlijker maakt.

Soms mocht het van mij ook allemaal net even iets vlotter. Gelukkig kon ik de hoofdpersoon goed hebben. Een echte droogkloot, waar je niet aan afzag dat hij tot heldendaden in staat bleek te zijn. Expres zo neergezet dat hij precies het tegenovergestelde is van wat een held normaal gesproken is: zelfverzekerd, voorzien van een rappe tong, geliefd bij het volk, altijd omringt door vrienden.....

Maar niets van dit alles kenmerkt Dai Sato. De mensen die zijn acties op de televisie aanschouwen verkneukelen zich juist als Dai Sato een pak slaag krijgt en voorzien hem altijd ongezouten van commentaar, door op zijn schutting te kladden of stenen door zijn raam te gooien. Iets waarin Dai Sato zich inmiddels berust heeft. Zelfs zijn manager heeft alleen maar oog voor geld, getuige haar vrij geestige opmerking dat Dai Sato eens wat vaker weg moet rennen bij een gevecht omdat het sponsorlogo zo wat beter in beeld komt wat uiteraard weer meer inkomsten genereert maar Dai Sato `s trots onderwijl gekrenkt ziet worden tot een absoluut dieptepunt.

De keren dat Dai Sato transformeert in een superheld en gevechten aangaat met het guitige, schurriemurrie monstervolk van de stad zijn hilarisch in al hun onzinnigheid, maar ook zeker dankzij hun creatief weergegeven design. Er ging zoveel fun van uit, hoe al die creaturen zich met de wereld bezighielden. Denk aan de eenoog die zijn eigen oog lanceert, oprolt en wat al niet meer of die inktvis die er wat spontane dansbewegingen uitperst om indruk te maken op dat monster wat het verkeer in de war schopte.

Eenmaal de film op zijn einde afstevent, heeft hij nog een grote verrassing in petto en gaat hij echt helemaal los, geen terugkeer naar de docu stijl is meer mogelijk. Geweldig hoe die Power Rangers ( dan wel niet heel duidelijk van een eigen kleur voorzien ) opdoemen uit het niets, vergezeld met een lekker cheesy melodie op de achtergrond. Dacht je dat de baby uit The Incredibles ass kickte? Dan moet je duidelijk nog deze film zien!

Dat einde waar de creaturen even bij elkaar komen om de afgelopen dag eens van een evaluatie te voorzien, waarna ze Dai Sato een reprimande geven omdat hij zich niet aan de heldencode hield door niet stoer het strijdpodium te verlaten was een waardig sluitstuk van een film die ons een kijkje geeft in de wereld van een 'superheld'. 4*

Gort- en gortdroge humor. Wel een erg trage film, die soms wat tegen het saaie aanschurkt, maar wat mij betreft iedere keer nog nèt interessant genoeg blijft.

De monsters zijn wel ontzettend gaaf debiel vormgegeven. Ontzettend lachen vond ik de verwikkeling na de 'tragische dood' van de monster-baby en hoe het dochtertje van Big Man onherkenbaar werd gemaakt middels mozaiek en vervormde stem.

Maar vooral de monster-scènes zijn grappig in hun debiliteit!

De film deed me trouwens wat denken aan 'C'est Arrivé près de chez Vous'.

Wat een geweldige en absurde film zeg!

Op en top japans. Toen ik deze film vond heb ik alleen fragmenten van de gevechten gekeken. Die zijn hilarisch maar de interviewstukken zijn eigenlijk nog veel beter! Matsumoto zet een schitterend karakter neer compleet met alle vreemde trekjes die erbij horen. De grote man is eigenlijk heel klein en zwak, getormenteerd door een slechte jeugd. Gedwongen om japan zo nu en dan te redden van belachelijke monsters. Hij word gevolgd door een cameraploeg en zo komen we (vaak op pijnlijke wijze) alles te weten over zijn leven als anti-held. Soms was ik ontroerd:

Op zijn brommertje naar de power-plant langs alle kreten geschreven op borden (fe-no-me-nale scene!!!). Dronken naar huis waar hij vervolgens bruut door een SWAT team word klaargestroomd voor het volgende gevecht (met op de achtergrond een heel lullig liedje) en met zijn dochter naar de dierentuin (waar blijkt dat hij haar maar 1 keer per 6 maanden ziet.

Maar er valt vooral veel te lachen:

Hij heeft zijn haar random geknipt. Een kat eet van zijn bord en hij pikt het gewoon. Hij maakt een praatje met het stinkmonster xD. Het cadeautje voor zijn dochter en hoe ze geblurred getoond word met het cadeautje op haar hoofd (inclusief vervormde stem ). Zijn ramen worden ingegooid tijdens een interview en hij doet net of die niks hoort.

De scenes met CGI zijn heel cool maar vond ze niet allemaal even geslaagd. Je hoopt toch dat de grote man wat meer pit toont... Het allerbeste hebben ze echter voor het laatst bewaard: Super Justice. Dit is waarschijnlijk de beste eindscene ooit gemaakt. Stop 5 random mensen verkleed neer en laat ze ongeremd hun gang gaan met een belachelijke rode pop. Het levert prachtige japanse cinema op.

Heiwa!!

*4,5

Vloog bij het door mij onlangs bekeken 4 uur durende "Love Exposure" de tijd voorbij, bij deze film die ik vandaag bekeken heb leek de tijd wel een eeuwigheid te duren, maar ik heb het niettemin voor elkaar gekregen deze film helemaal af te kijken. Dat voor deze film mijnerzijds geen hoge waardering uit de hoed komt, dat moge duidelijk zijn.
Over de film;
De dialogen ervaarde ik als verschrikkelijk boring. de hoofdpersonen vond ik totaal oninteressant, van de scènes met de Japanse superman heb ik op een enkele uitzondering na geen enkele keer kunnen lachen. Ik vond het allemaal bijzonder flauw en bovendien oogden die scènes ook nog eens oerlelijk. Na de vele Japanse films die ik de laatste tijd bekeken heb is mij een ding duidelijk geworden. Films die gaan over op hol geslagen 'loverobots' (964 Pinocchio), opblaaspoppen (Airdoll) en vechtende superreuzen zoals in deze film zijn dus duidelijk niet aan mij besteed. Misschien moet ik de volgende keer toch maar eens goed de plotbeschrijving lezen en niet blindelings afgaan op de hoge waarderingen van Japan filmkenner Onderhond. Dat bespaart mij teleurstellingen zoals ik ervaren heb bij het bekijken van deze film die na Air Doll en 964 Pinocchio voor mij de derde Japanse film is die het moet doen met de door mij gehanteerde laagste waardering, een 1,0* dus.

1,0*

Wel grappig hoor deze nogal van de norm afwijkende superhero-film, maar in vergelijking met "Symbol" nog niet de helft van de briljantie, comedy en filmische inventiviteit.
De monsterfights zijn natuurlijk wel heerlijk absurd alsmede de monsters zelf, gevechten in de originele Godzilla-stijl en nog een mooie ode aan de Power Rangers.

Herzien. De films van Matsumoto zijn toch vooral op hun best als hij zelf de hoofdrol speelt. Ofschoon ik de interviews nog steeds aan de langdradige kant vind, kon ik er In tegenstelling tot de vorige kijkbeurt wat meer lachen om lachen. Het wordt werkelijk bloedserieus gebracht, en dan krijg je ter afwisseling weer een gevecht met een kaiju, die er werkelijk bizar belachelijk uitzien. Met name het oogbalmonster is werkelijk geniaal. Dit soort scènes zijn werkelijk prachtig en hilarisch, en het contrast met de serieusheid, maar ook de onhandigheid van de interviews maakt dat die scènes eigenlijk ook best te genieten zijn.

Hoogtepunten zijn de kaiju-scènes, met name het oogbalmonster, en de dialoog over het ophouden van het verkeer, de transformatiescène en de scène met de demente opa die losbreekt. Zeker met dit soort scènes verdient de film 4*.

Geweldig werkje van de maker van Symbol.

De gevechten in de kartonnen steden zijn en de combinaties met CGI en effecten zijn werkelijk geweldig om te aanschouwen. Er wordt weer genoeg aan gort geholpen op die typische Japanse Godzilla manier. Het zijn vooral de interviews die de show stelen. Heerlijk droogkomisch gebracht allemaal.

Deze Matsumoto beviel me toch minder dan de Samurai film. Ik raakte geïntrigeerd door het personage van Dai Sato dat werd gevolgd door een filmploeg. Prima eerste half uur van de film waarbij het zoeken is naar het waarom dat Dai Sato niet geliefd is.

Later evolueert de film naar een soort Power Rangers met reuzenmonsters en -gevechten. Deze Godzilla style is niet wat ik in gedachten had bij deze film en het boeide me ook minder en minder. Dit in tegenstelling tot de meeste meningen hier blijkbaar.

Humor die eerder naar het absurde neigt. Het contrast met het serieuze luik in het begin van de film is groot. Te groot voor mij zo blijkt.