10 (1979)

De geest van de film is niet meer hedendaags. De zedenen zijn veranderd en ouder worden wordt nu op een andere manier beleefd. 40 worden houdt niet veel meer in tegenwoordig. We hebben wellnesscenters, "second life" fuiven en allerlei andere activiteiten om de midlife crisis te overbruggen. Mensen zijn ook seksueel veel zelfzekerder en gaan eerder op de vrouw af dan voortdurend te fantaseren zoals in de film. De gedachte dat de veertigers van toen de zeventigers van nu zijn vind ik wel grappig. Nee, deze verouderde zedenkomedie met die talrijke lelijke pianosolo's kon me niet boeien.

Dudley Moore speelt de rol van George Webber die 42 jaar wordt.

Webber is een componist die er niet in geloofd dat het leven pas begint vanaf je 40e.

Hij heeft een relatie met Samantha Taylor (Julie Andrews) wat niet echt soepel loopt.

Op een dag ziet hij een bruidsstoet voorbijkomen met de mooie Jenny Hanley. (Bo Derek)

Wat volgt is een reis naar Mexico waarbij de Bolero een belangrijke rol gaat spelen.

De film bevat een kleine hoeveelheid komische fragmenten, en Derek steelt uiteraard de show.

Verder kom je wel even in de vakantiestemming tijdens een paar strand fragmenten in Mexico.

Helaas is hiermee alles gezegd, en is het verhaal verder aan de magere kant.

2,0 *

Dudley Moore was toch wel 1 van de leukere comedy acteurs en dat bewijst hij ook weer in deze film, wat al eerder terecht is opgemerkt is dat hij als geen ander dronken kan spelen en daarbij ook nog eens heel overtuigend en natuurlijk over komt.
Er zitten wat flauwe grappen in de film maar gelukkig draait de film hier niet teveel in door, het is net dat beetje extra om de film wat luchtiger en makkelijker verteerbaar te maken.
De scene dat hij eindelijk met haar in bed ligt maar er achter komt dat zijn fantasie niet zo bijzonder is als dat hij in gedachte had vond ik heel erg passend bij de film en je voelt als kijker de ongemakkelijkheid van Moore haarscherp aan.

10 is misschien niet een hele bijzondere of originele film maar het acteertalent van Moore en de schoonheid van Bo Derek maakt deze film zonder twijfel de moeite meer dan waard.

3,5*

Als deze film emaakt was met een echte actrice in de hoofdrol, die waren er eind jaren 70 echt wel. Bo Derek was een prachtige vrouw, maar ze voegt alleen haar schoonheid toe aan deze film en die scene op het strand is natuurlijk legendarisch, maar dat is het dan ook wat haar bijdrage betreft. Moore moet de film dragen, maar dat red hij in zijn eentje ook niet omdat hij alleen exceleert als hij dronken moet spelen, ik heb me wel eens afgevraagd of hij toen niet gewoon dronken was. Andrews en Webber vallen wat tegen, wel een leuke bijrol voor Dennehy.

Groot pluspunt was de muziek met als hoogtepunt natuurlijk de Bolero van Ravel. Dat maakt dat de film van mij een drie krijgt.

Wat ik me nog van deze film herinnerde is dat ik Dudley Moore enorm vond irriteren, en dat Bo Derek een nogal afstotelijk leeghoofdige uitstraling had. En dat het verhaaltje te flauw voor woorden was.

Nou verandert er met de jaren af en toe wel eens wat, dus dacht ik dan toch maar een nieuwe kijkbeurt te wagen. En jawel, Moore is nu nog maar af en toe licht irritant. Bo Derek aan de andere kant is welhaast nog leeghoofdiger dan ik nog in m’n hoofd had, en mooi kan ik haar toch ook echt niet vinden. Toch, zo slecht als ik in mijn hoofd had was het niet, en ik merkte zelfs af dat ik af en toe een vaag glimlachje op m’n smoel had.

Behalve dat eigenlijk weinig te melden, en een goede film vind ik het nog steeds echt niet. Note to self: sla die volgende kijkbeurt over een jaar of twintig, dertig maar gewoon over, je mist er niks aan.