La Dama Rossa Uccide Sette Volte (1972)

Nog een sterke film van Emilio Miraglia.
Het verhaal is best origineel verzonnen. Er word in het begin al een oude legende verteld over 2 koninginnen die elkaar niet konden uitstaan.
Kitty (Barbara Bouchet) en Evelyn, zussen en de huidige bewoonsters van het kasteel waar de legende plaatsvond, hebben ook vaak ruzie.
Nadat dit een keer uit de hand loopt begint een vrouw in een rode mantel bekenden van Kitty te vermoorden. Kitty begint daarna langzaam maar zeker te beseffen dat zij het laatste slachtoffer gaat zijn.
De moordenares gebruikt voornamelijk een dolk (en een keer een autoportier) voor de moorden. Veel van de moorden zijn on screen te zien (iets wat je in die tijd nog niet veel zag) en ook lekker bloederig.
Verder word het modewereldje waarin Kitty en Franziska (Marina Malfatti) betrokken zijn gebruikt om hier en daar wat vrouwelijk schoon en wat naakt te laten zien.
De soundtrack werd wederom verzorgd door Bruno Nicolai en is wederom best sterk.
Een aantal andere dingen werken weer wat minder, zo zijn de plot twists deze keer wel redelijk voorspelbaar en komt de macabere lach van 'the lady in red' niet echt over.
Toch valt hiermee genoeg te genieten en is het vooral mooi om te zien hoe de gotiek van het verhaal goed samengaat met het toenmalige heden en de modewereld. En Miraglia weet gewoon hoe hij een sfeervolle prent moet schieten.

Lady in Red !
Wat een heerlijke ontdekking, zo wil ik er meer zien.
Giallo is toch een subgenre dat ik heel graag zie.
De grote troef van deze giallo is dat het verhaal niet simpel is en dat je als kijker echt goed moet volgen hoe de vork in de steel zit. Uiteindelijk is dit zelf verwaarloosbaar want de clou kun je toch niet raden. Ik had het me beter bespaard en niet op die details moeten letten. Maar het verhaal is leuk, boeiend, mysterieus en mooi gecombineerd met de legende van de Red en Black Queen. Daarbij een leuke cast met heel wat mooi ogende vrouwen in combinatie met de modewereld. Sfeervol gebracht met heel wat toffe kills voor die tijd. 7,5/10

Eerste kennismaking met Emilio Miraglia

Geen idee of het terecht is, maar regisseur Emilio Miraglia stond ergens in mijn geest weggeborgen als een boegbeeld van de Italiaanse Giallo. The Red Queen Kills 7 Times is denk ik wel één van de meer gekende titels in het genre en ook The Night Evelyn Came Out of the Grave doet een belletje rinkelen, maar voor de rest heeft hij precies niet echt veel spraakmakend geregisseerd? Ach, dat heeft me er alvast niet van weerhouden om een tijd geleden de Arrow release van The Red Queen Kills 7 Times aan te schaffen en daar heb ik geen seconde spijt van.

Want wat een heerlijke film is dit geworden! Er moet misschien een kleine kanttekening gemaakt worden dat ik sowieso wel een grote fan ben van Italiaanse cinema, maar dit is gewoon een soort van Italiaanse Hammer productie geworden en laat ik nu net van die laatste categorie ook grote fan zijn. Dat Gotisch kasteel (en natuurlijk de legende over de Red Queen zelf) gecombineerd met de Italiaanse modewereld - hoewel de film zich vreemd genoeg in Duitsland afspeelt? Dat zal wel iets te maken hebben met het feit dat dit een Italiaans/Duitse co-productie is vermoed ik - en dan een plot waar je echt wel je aandacht bij moet houden.. Het is 98 minuten genieten en dan vooral ook van een aantal inventieve kills. Ik blijf erbij dat je met dit soort ambachtelijk werk gewoon meer kunt doen dan met effecten uit de computer. Oké, de CGI ziet er misschien 'echter' uit maar je krijgt er toch niet hetzelfde gevoel bij. Tof ook dat dit uiteindelijk nog een deftige ontknoping krijgt, ik had echt schrik dat het met een gigantische sisser ging aflopen maar dat is niet het geval.

Fijne cast ook met Barbara Bouchet op kop als Kitty Wildenbrück. Geen idee waar Miraglia trouwens al zijn actrices ging zoeken, maar het zijn nagenoeg allemaal erg mooie dames. Qua acteren durft het allemaal wel eens iets theatraler ogen (al is dat naar mijn gevoel ook wel wat eigen aan gewoon de Italiaanse taal op zich) maar het is vooral het sfeerbeeld dat het hier zo goed doet. Veel felle kleuren (die rode jas!), een degelijke soundtrack en natuurlijk gewoon heel die setting. Dat resulteert onder andere in een vermakelijke climax (waar anders dan in een oud kasteel kan je bijna verzuipen wanneer je opgesloten wordt in een kamer met ratten...) en dat zorgt ervoor dat dit tijdloos blijft. De ontknoping zal me na 1x kijken niet meer zoveel interesseren denk ik.

Mijn eerste kennismaking met het Giallo genre kwam er indertijd met Dario Argento. Een regisseur waar ik ondertussen allergisch aan ben geworden met 1.75* gemiddeld op 4 geziene films (al is de allergie gelukkig niet overgegaan op zijn dochter) maar misschien toch nog eens iets proberen. Hij staat toch bekend als één van de groten in het genre, maar laat ik eerst maar is op zoek gaan naar wat andere regisseurs. Zoals The Night Evelyn Came Out of the Grave bijvoorbeeld, lijkt me ook wel tof te zijn!

4*

Sfeervolle giallo met visuele flair en veel mysterie. Zowel gothic elementen als de mondaine modellenwereld doen natuurlijk denken aan invloed van Mario Bava. Wat bewijst dat die man goede ideeën had. De regie is prima en wordt ondersteund met mooie fotografie. Barbara Bouchet ziet er goed uit en kennen we nog van andere giallo’s. De score van Bruno Nicolai maakt het af. De giallo is een universum op zich en deze hier voldoet aan alle criteria. Fijn voor de liefhebbers.