Living in Oblivion (1995)

Vond het eveneens een grappige prent. Met opnieuw een heerlijke Steve Buscemi in de hoofdrol, en ook de andere acteurs doen het erg leuk. Catherine Keener is inderdaad een ravissant mevrouwtje. En dan die hese stem...

Hoewel het maken van een low-budgetfilm door regisseur Tom DiCillo wat door het slijk wordt gehaald, spreekt er ook veel liefde uit Living In Oblivion.

Beetje verrast wel dat de hilarisch verwaande Chad Palomino gebaseerd is op Brad Pitt. Die leek me altijd zo down to earth.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Een erg treffende en, voor mij als filmstudent, soms pijnlijke film over een groep filmmakers onder leiding van regisseur Nick Reve (Steve Buscemi). Apart opgebouwd en daarmee erg verrassend. Buscemi had de rol van Nick niet beter kunnen vertolken. Ook de andere rollen zijn erg goed. De film brengt een ode aan iedere onafhankelijke filmmaker. Kortom, een film over film maken. Prachtig!

Goed.

Als je ooit aspiraties had om een film te maken dan kan deze film daar wel een einde aan maken. Het is grappig en irriterend tegelijkertijd wanneer er telkens weer wat fout gaat of dat er weer iemand niet oplet. Erg frustrerend om op deze manier een film te maken en tegelijkertijd is het realistisch.

Er word telkens een shot opgenomen en dan moeten ze die telkens opnieuw doen omdat er wat fout gaat en dat brengt veel grappige momenten met zich mee maar kan ook niet ontkennen dat het repetitief aanvoelt en soms inzakt met het gevoel daar gaan we weer met hetzelfde shot. Het leuke ervan is wel dat je meer gaat meeleven met de regisseur (Buscemi).

Sfeervol en dromerig geschoten. Goed geacteerd. Grappig en onconventioneel.

3.5

Klein, vreemdsoortig en vermakelijk filmpje. Een film over filmmaken is sowieso een gekke gewaarwording en zelfs in deze luchtige setting interessant om te zien.
De karakters en de gebeurtenissen zijn allemaal wat over the top en als je daarin meegaat heb je prima vermaak. De humor komt met een randje en is vaak simpel maar hilarisch. Het lijkt pretentieloos, maar het spelen met echte scenes, dromen en een droomsequence geeft het een klein laagje.
Een groot deel van de film bestaat uit drie filmscenes die vaak overgedaan moeten worden. Ondanks de lichtvoetigheid is dat soms een beetje teveel herhaling en verliest het zijn kracht.
Al met al geen serieuze hoogvlieger, maar zeker een heerlijk tussendoortje.

Zelfreflectie.

En dat levert een erg leuke film op. De cast is met een haast boosaardige lol bezig om de filmwereld te kakken te zetten, en doet dat op een geniaal goede manier. Natuurlijk precies iets voor Buscemi, en ook wel iets van waar hij zijn naam aan te danken heeft denk ik zo. Catherine Keener als de diva, en James le Gros als de kwallerige 'topacteur', geniaal. Leuk bedacht ook dat de dromen en de film in elkaar overlopen en dat de film-in-de-film metafysischer wordt, daardoor ook als je de grappen nog kent van de vorige keer leuk om te kijken.

Goeie film waarin een filmregisseur samen met zijn crew en cast een film probeert te maken. Alhoewel de opzet wat eentonig is, is deze film over film maken dat niet. Botsende ego's, het leven dat kunst imiteert, meerdere takes en irritaties op de set. Genoeg grappige situaties en een leuke cast met Steve Buscemi voorop als de regisseur.