Sesame Street Presents: Follow That Bird (1985)

Ik zou toch zweren dat deze al op de site stond of ben ik nu in de war met een andere film .

Volgens mij heb ik hier al eens op gestemd.

Het is dat kleine kinderen dit mogelijk nog wel leuk kunnen vinden anders had ik het een 0.5* gegeven maar verder vind ik dit natuurlijk gewoon slecht, echt niet een film die ik een tweede keer wil zien.

*

Gisteren even herzien, blijkbaar vroeger nog eens op een rotdag herzien dat ik hem zo laag heb gegeven. Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze elke Zaterdagmorgen vroeger keek, dus heb ik er toch wel goede herinneringen aan over gehouden. Hij viel nog steeds tegen maar ik verhoog hem dus met 1*. Overigens vond ik John Candy en Chevy Chase het ook leuk doen in deze film .

Aaaahhhh, een gele Pino.

Zo werd hij altijd al afgebeeld in animatie-versies enzo, terwijl hij in de normale serie blauw is.

In de Amerikaanse serie is hij altijd Geel, er zijn in elk land bijna wel andere kleuren Pino's.

Lief filmpje. Ik vond Sesamstraat vroeger echt geweldig. Die prachtige, kleurrijke figuren en die mooie decors.

Best leuk Amerikaans kinderfilmpje. Mooi soort auto's en ook wat goeie animatie kwam erin voor. De geweldige personage's zoals Super Grover, Cookie Monster, Count Tell, Snuffie etc. zitten hier ook in. En natuurlijk ook ieders oude favorieten Bert & Ernie .

Wel een beetje te Amerikaans soms. Maar deze film is geen straf om een keer te zien, maar wel best leuk voor een keer. Kleine 3,0.

ik ben dol op sesamstraat

Big Bird: I should be happy here.

[pause]

Big Bird: What’s wrong with me?

DIT!

Dit is precies wat ik bedoel wanneer mensen vragen waarom ik nog steeds zo vasthou aan Sesamstraat en The Muppets. Die ene zin was zo’n enorme troost voor me. Vooral nadat ik een paar dagen geleden emotioneel gereduceerd werd tot een instabiele plas bipolaire blubber.

En het is overduidelijk dat deze makers begrijpen dat dát is wat leven is. Dingen zijn kut. Maar dingen zijn ook wonderlijk, avontuurlijk, angstig, stom, chaotisch, liefdevol en uiteindelijk gewoon verdomd hard de moeite waard.

Terugkeren naar deze bende weirdo’s voelt als thuiskomen: alsof je in een deken wordt gewikkeld en een kop koffie in je handen gedrukt krijgt, terwijl je het geweldig naar je zin hebt, zelfs wanneer alles eigenlijk best beangstigend is.

Natuurlijk is het luchtig, gericht op een jonger publiek en soms een tikkeltje onhandig, maar precies dáár zit het hart

Count: [counting closing credits]

One! One Joan Ganz Cooney!

Hi, Mom! [waves]

.

Adorable.