Kraken: Tentacles of the Deep (2006)

Hahaha, Paultje had honger.

Waardeloze film waarmee ik toch nog een keer of 2 heb kunnen lachen. Beste stukje was dat de 'held' van het verhaal de 10 meter grote Paultje met een Rambo mesje te lijf ging. Hilarisch.
De onderwateropnames waren echt reteslecht. Water was ontzettend brak waardoor er nauwelijks wat te zien was. Acteerwerk was nog slechter en over het verhaal hoeven we het helemaal niet te hebben

Grappig dat Paultje toch als een soort van overwinnaar uit de strijd kwam. Denk dat ie het zelf niet beter had kunnen voorspellen.

‘Kraken: Tentacles of the Deep’ is alweer zo’n catastrofale tv-film die via het toenmalige Sci Fi kanaal zijn weg zocht naar het argeloze publiek. Wie weet hoeveel knusse gezinnetjes een levenslang trauma hebben overgehouden aan deze draak van een productie. De poster ziet er leuk uit en de titel klinkt spectaculair, maar na tien minuten speeltijd wil je met een molensteen om je nek in de dichtstbijzijnde vaart springen.

Nochtans beloven de eerste drie minuten veel, daar we dan alreeds een knotsgekke situatie voorgeschoteld krijgen. Een man hangt als een natte handdoek aan een mast te wapperen, terwijl de fameuze inktvis oftewel ‘Kraken’ hem het water in probeert te trekken. Hilarisch schouwspel. Zijn vrouw en kind proberen hem te redden, maar alle hulp komt te laat. Ook de moeder valt uiteindelijk ten prooi aan onze achtarmige kameraad, waardoor het zoontje alleen achterblijft.

Ongeveer twintig jaar later blijkt dat zoontje al die tijd op wraak te hebben gebroed, en is hij vastbesloten de moordenaar van zijn ouders aan een Japans restaurant te verpatsen. Dit gegeven deed me een beetje denken aan de belevenissen van Batman, alleen werden diens ouders op een meer ordinaire wijze vermoord. Een vleermuismasker zou de held in deze film alleszins niet misstaan, want op die manier wordt zijn barslechte acteerwerk immers ietwat verborgen gehouden.

De mensen waarmee Ray ‘Een weekdier heeft mijn ouwelui opgegeten’ Reiter na verloop van tijd gaat samenwerken, hebben onderhand al een paar gekke fratsen achter de rug. Hun voormalige schipper werd door een strak gespannen kabel onthoofd, en belandde daarna in de armen van het gulzige monster. Vreemd is dat zijn gedecapiteerde lijf nog volop de strijd wil aangaan en lustig alle richtingen op spartelt. Was de brave man in een vorig leven misschien een kip?

Een aanzienlijk aantal onderwaterscènes steekt vervolgens de kop op. Spijtig genoeg wordt er in dermate troebel water gefilmd, dat je je als kijker afvraagt of ze niet voor de kust van Pompeii zijn gedoken. Je ziet geen meter ver en als je niet om de twintig seconden in je ogen wrijft, hou je er waarschijnlijk een permanente bijziendheid aan over. Dit alles zou nog enigszins te vergeven zijn moest het verhaaltechnisch gesproken niet zo totaal oninteressant aanvoelen. Het hele gedoe omtrent de verdronken schat blijkt namelijk niets meer of minder dan hopeloze bladvulling te zijn. De schrijver van dit scenario was waarschijnlijk een echte kip, die enkel wat rondgestrooide graantjes op een typemachine nodig had om dit manuscript te kunnen voltooien..

Later in het hersenloze avontuur stuiten we zowaar nog op een bad-guy, die om andere redenen op de schat jaagt. Nog meer overbodig opvulsel. Hij oogt als de koning der stereotiepen. Hij rookt continu lange sigaren, spreekt met een kwaadaardige ondertoon en loopt met behulp van een wandelstok. Nu, waarom hebben ze hem daarbovenop geen ooglapje, een gouden tand en een groot litteken op zijn wang gegeven? Een hoge hoed, monocle, dun snorretje en een Perzische kat op zijn arm zouden ook niet slecht overkomen. Zero geloofwaardigheid op alle fronten.

De inktvis op zich mag doorlopend rondzwemmen, en sporadisch zijn tentakels om nietsvermoedende nevenpersonages wikkelen. De anti-inktvis brigade zal nooit een telefoontje krijgen, omdat de snulletjes het heft resoluut in eigen handen willen nemen. Verder is zijn algemene voorkomen vanzelfsprekend bespottelijk. Een inktvis die last heeft van 'framerate drops' heb ik nog nooit gezien op het Discovery Channel. Zelfs Ray Harryhausen zou het in zijn broek doen van het lachen.

Prut.

1,00