Lady Windermere's Fan (1925)

Ik ben wel fan van Lubitsch, al vind ik zijn werk uit de jaren 30 en met name 40 wel sterker dan dat uit zijn vroege (stomme) periode. Lady Windermere's Fan is wel een van zijn leukere films uit de jaren 20. Wel vond ik het af en toe lastig de film te zien door de ogen van tijdgenoten. Want de film lijkt ironisch van start te gaan , door te melden dat Lady Windermere bezig is met de zware taak van de tafelverdeling voor die avond. De rest van de film laat Lubitsch echter zien dat de mores in de upperclass toch wel heel serieus genomen moeten worden ondanks de spot die hij drijft met het geroddel en gekonkel.

Immers is Mrs Erlynne vooral bezig weer opgenomen te worden in de high society, er lonkt zelfs een huwelijk met een oude vrijgezel. Zij brengt op het laatst dan het ultieme offer door weer een outcast te worden en zo de goede naam van haar dochter te zuiveren. Dat doet allemaal nogal 19e eeuws aan en dat klopt ook want het is naar een toneelstuk van Oscar Wilde. En ja, de film kwam een paar decennia na het toneelstuk en de klassenmaatschappij was nog steeds alive and kicking in 1925, toch vond ik het enigszins lastig me in te leven in de problemen van deze groep welgestelden. Bovendien neemt Lubitsch af en toe iets te veel tijd.

Het einde is prettig ambivalent en trekt het dan toch naar een ruime voldoende. Want het loopt eigenlijk voor niemand goed af: Mrs Erlynne wordt gedwongen te vluchten na de enorme schande, en al krijgt ze dan gezelschap van de oude vrijgezel, haar dochter zal nooit haar ware identiteit kennen. De dochter wordt weer teruggeworpen in een huwelijk dat ze van plan was te verbreken om onduidelijke vermoedens van overspel. Maar de dure cadeaus zijn ook wat waard natuurlijk. Een nogal open, licht-vilein en niet direct happy end, zo zie ik het graag.