La Promesse (1996)

Bijzonder sterk , indrukwekkend psychologisch en sociaal drama.
De twee plotelementen de uitbuiting van asielzoekers en de verhouding tussen vader en zoon zijn erg goed in deze film met elkaar verweven.
Je wordt niet vrolijk van deze film, maar toch is hij boven alles optimistisch. De zoon, die amoreel wordt opgevoed, blijkt toch een geweten te hebben. Is de mens een meerderheid toch van nature goed?
Het afstand nemen van de zoon tot de vader is erg indrukwekkend.
Rosetta is goed, maar deze film is zelfs nog een stuk beter.

4.5*

Net als Rosetta en Le Fils opnieuw een indrukwekkende film van de Dardenne broertjes. Wat uiteraard weer opvalt is de geweldige cameravoering. Ken maar weinig andere films waarbij dit zo sterk werkt. En net als bij Rosetta en Le Fils opnieuw weer sterk acteerwerk; kalm en ingetogen.

Opnieuw weer 4* voor een mooie Dardenne film.

Kort maar krachtig verwoord.

Sterke film van de gebroeders Dardenne die de uitbuiting van clandestiene immigranten in het Luikse openbaart en hekelt.

Dardennes meesterlijke camera volgt de 15-jarige Igor (Debuutrol van een indrukwekkende Jérémie Renier), geintegreerd in het frauduleus systeem, maar voor wie het toch wel te veel misdadig wordt.

Knappe weergave van het sociaal leven in Luik - de caféscène is er een mooi voorbeeld van - en tenslotte wordt ook nog de koele, onverschillige houding van de overheid duidelijk gemaakt.

De Dardennes maken weer indruk met een eenvoudig maar aangrijpend dramaatje. Als film over illegale immigranten vind ik deze nog een stuk beter dan Le Silence De Lorna. De hulpeloosheid van die Afrikaanse vrouw komt beter over en wordt extra versterkt omdat ze niet weet dat haar man dood is, wat haar situatie nog gecompliceerder maakt. Igor zit in een dilemma waar hij een innerlijke strijd voert tussen de autoriteit van een amorele vader (een huisjesmelker) en compassie voor zijn medemens. Het eerste half uur vond ik redelijk traag op gang komen maar daarna, wanneer Igor voor Assita begint te zorgen leggen de broers Dardenne alle troeven op tafel. En over het einde denk ik dat Igor zich gewoon verder ontfermt over Assita en haar kindje zoals hij beloofd heeft, en zich verder distantieert van zijn vader.

De tweede film, die ik zie van de gebroeders Dardenne, en ook deze is goed bevallen.

Net als in Le Fils, wordt er ook erg dicht op de huid gefilmd, waardoor ik soms het idee had zowat in de film te zitten. Op zich werkt dat redelijk goed bij een verhaal als deze. Het verhaal is best interessant en geeft vooral een goede kijk op de manier waarop er soms met illegale immigranten omgegaan wordt.

Ook de relatie tussen vader en zoon wordt op een mooie manier uitgewerkt. De zoon is eerst heel slaafs richting zijn vader, maar komt op een gegeven moment in opstand, omdat hij inziet dat het niet allemaal goed is, waar zijn vader zich mee bezighoudt.

Jérémie Rénier speelt een prima hoofdrol en ook de rest van de cast doet het goed. Verder is het vooral een kleine erg ingetogen film, die er langzaam maar zeker in slaagt, om de boodschap om een goede manier over te brengen. La Promesse heeft enige tijd nodig om op gang te komen, maar is uiteindelijk toch nog behoorlijk overtuigend. Ik wil daarom ook zeker nog wel meer van de Dardennes zien.

3,5*

Aardige film. Wel weer in deprimerende achterstandsbuurtjes waar het zowel letterlijk als figuurlijk altijd bewolkt is. Deed me qua setting wel denken aan Rosetta (1999). De film vond ik op zich interessant, niets nieuws weliswaar, maar ik vond de personage van de vader wel héél erg dik aangezet, er zijn maar weinigen die als randfiguur zo volmaakt zijn als hij. Iets meer nuance was de film wel ten goede gekomen. 3*

"The truth is always less interesting than the fiction" - Jean-Pierre Dardenne

Wederom een zeer sterk sociaal drama van de Dardenne broertjes, in hun gebruikelijke, sobere realistische stijl, die inderdaad uit een achtergrond in de documentaire voortkomt. Het is de vierde film die ik van hen zag in een jaar tijd, na Rosetta, L'enfant en Deux Jours, Une Nuit. Het is juist dat échte in de manier van vertellen, filmen en de natuurlijke performances dat de films van deze mannen zo bijzonder maakt. Ontdaan van alle opsmuk, krijg je echt een slice of life. Het doet me dan ook toch even nadenken wat Dardenne nou feitelijk echt bedoelde met bovenstaand citaat...

Dat zoiets je (nog) niet bevalt, zoals Teejey hierboven, kan ik me best voorstellen. Het vereist een iets andere manier van kijken omdat het drama van de film en de betrokkenheid van de kijker wellicht in de wat kleinere zaken zitten. Een intiem, maar uiterst doeltreffend gefilmd portret. Plotselinge plotwendingen hoef je hier dan ook niet te verwachten. Het zijn vooral de ontwikkeling in de relaties van de jonge Igor en de innerlijke worsteling over de consequenties van de beslissingen die hij zal moeten maken, die het zwaartepunt vormen.

Ik zal Le Fils binnenkort ook kijken en dan heb ik de meest bekende Dardenne films er helaas alweer opzitten, al is Le Gamin au vélo ook niet geheel ongelauwerd met zijn Grand Prix in Cannes en nogal wat lof van de critici. Daarna zijn er natuurlijk de nog iets minder bekende titels als Le silence de Lorna, die daarom natuurlijk niet persé minder goed hoeven te zijn. En hopen dat La Fille Inconnue (2016) die oktober dit jaar uitkomt van hetzelfde niveau is als hun recente Deux Jours, Une Nuit. Ook daarin zal Dardenne regular Jérémie Renier weer een rol spelen.

4*

"Belgique, beautiful" wordt gezegd als een groepje illegalen wordt vervoerd naar hun onderkomen. Cynischer kan bijna niet want ook in La Promesse is België een troosteloos en grijs land dat voornamelijk bevolkt wordt door weinig sympathieke figuren.

Na Rosetta de tweede film pas die ik zag van de Dardenne broers maar wel een die al een slordige 10 jaar op m'n watchlist stond. Net als Rosetta, en waarschijnlijk al het werk (?) van de broeders, een uiterst sober sociaal drama, dat nog steeds erg actueel is, want uitbuiting van de zwaksten komt natuurlijk nog altijd veel voor. En illegalen die een beter leven zoeken in Europa was dus ook 20 jaar geleden al een beladen thema.

Het komt zeer realistisch over, de schofterige vader mag geen toonbeeld van subtiliteit zijn, ik vrees dat zulke figuren echt bestaan. Af en toe was hij aardig tegen zn zoon, dat nog net wel. Maar ook Assita werd niet als sympathieke en goedlachse dame uitgebeeld, maar als wanhopige, wantrouwige en ook wat bozige vrouw. Niet gek natuurlijk gezien wat haar overkomt, je zou voor minder een hekel aan België krijgen- maar in een Amerikaanse film zou zo'n rol ongetwijfeld worden ingevuld door een halve heilige. Ook een pluim voor de jonge Renier die erg goed was als Igor.

Nog zo’n eentje die we destijds verplicht op school zagen. Luik was 20 jaar terug een grijze grauwe troosteloze stad met een vergane metaalindustrie. Gelukkig is Luik vandaag de dag wat hipper geworden met zijn bruisend centrum en vele winkelstraten al is de rand nog steeds aan renovatie toe. Grijs en troosteloos zijn ook de vluchtelingen die de revue passeren in La promesse. Ook toen al een belangrijk thema in politieke middens.

Igor en Roger hebben een handeltje in het versassen van vluchtelingen naar het buitenland en naast tewerkstelling - in het zwart uiteraard - biedt hij hen ook onderdak in een verkrot pand met nauwelijks voorzieningen een mens waardig. La promesse is een rauw portret van uitbuiting van de zwaksten. Gourmet doet het hier uitstekend als gewiekst mensenhandelaar. Ook de onbekende Renier vervulde een prima rol als de jonge Igor al vond ik zijn inkeer net Iets te makkelijk.

Less is more bij de Dardennes. Stijlvolle, maar sobere cameratechnieken met louter omgevingsgeluiden in plaats van melodramatische muziek bij sentimentele beelden. Het maakt de film zoveel intenser en brengt de gebeurtenissen dichter bij de kijker. Ook de beperkte dialogen wijzen erop dat de beelden al krachtig genoeg zijn om de uitzichtloze en troosteloze situaties op te nemen.