Man Zkt Vrouw (2007)

Het acteerwerk van Jan Decleir en Wim Opbrouck houdt de film recht. Het verhaal en de humor is niet slecht, maar zeker niet tijdloos. Het tragische dat we in Vlaamse films wel meer zien komt wel naar voren, maar nogal onsamenhangend. Tussen Wim en Jan klikt het wel op het scherm, maar tussen Jan en Maria wil het maar niet lukken. Je gelooft nooit dat die voor elkaar geboren zijn. Toch leuk om te zien en een gezellige film geworden met regelmatig een glimlach. Maar of ik hem lang zal herinneren is toch een vraagteken.

"Gelijk in de eerste scènes van de film zet Van Hoogenmebt de toon: het geheel is rustig, overdacht, subtiel, maar bovenal erg komisch. Dit is vooral te danken aan het fijne scenario, dat niet alleen een goede balans weet te vinden tussen subtiele grappen en rake slapstick, maar ook tussen de komische en emotionele scènes. Het verhaal is hartverwarmend, wordt nergens plat en door het uitstekende spel van de gehele cast - met voorop vanzelfsprekend Jan Decleir - zijn de timing en chemie dik in orde.

Ondanks - eigenlijk moeten we zeggen 'dankzij', want het werkt allemaal wel - de paar karikaturale personages en de af en toe slapstick-achtige humor, voelt de film zeer naturel aan en kijken we naar mensen van vlees en bloed. De kleine, iets aangedikte maniertjes van een aantal dates van Leopold zijn herkenbaar, waardoor je constant met een glimlach zit te kijken en je in het dagelijkse leven waant. De zoektocht van deze 'oude Casanova' krijgt niet alleen iets hartverwarmends, maar ook weemoedigs. Een gevoel dat versterkt wordt door de belichting en het prachtige kleurenpalet van de film en de zachte deuntjes van Spinvis.

De scène waarin Leopold gaat winkelen met zijn nieuwe, jonge huishoudster en daar op komische wijze een van de vrouwen waarmee hij een afspraak had probeert te ontwijken, maar daardoor per toeval één van zijn andere 'nieuwe vlammen' tegen het lijft loopt (letterlijk) doet je schaterlachen. Dat je even later een geheel andere emotie voelt wanneer hij op bezoek gaat bij zijn zoon - kampioen scrabble spelen - is enkel te danken aan het feit dat alles perfect op elkaar is afgestemd Het verteltempo, de cinematografie, het spel, de scherpzinnige dialogen en koddige situaties: het is een - zoals de film in Amerika de markt op gaat - 'perfect match'. "

DVD-recensie.

In het begin kon de film me nog wel bekoren maar naar het einde toe wordt hij saai. Ook te humor is flauw.

2,5

Geen hoogvlieger maar toch sympathiek en ook wel vertederend.

Decleir is klasse, Wim kan het ook. Spijtig dat het nederlands van Maria soms al te Roemeens is.

Ik had niet te klagen over deze film. Kan niet echt in een bepaald genre-hokje geplaatst worden, maar bevat zowel komedie, drama en romantiek, en overtuigt in alle drie.

Wim Opbrouck is weer de man van de match. Viel hier wel te vergelijken met de charmante Franky Loosveld. Dat positivisme, die drang om hulp te verlenen, die spontaniteit. Voelt zo echt aan bij Wim. Ik word daar wel vrolijk van .

Jan Decleir doet me niks eerlijk gezegd. Hij speelt zijn rol goed; een ouwe, bijna zielige vent, maar hard moet hij daar sowieso niet voor acteren.

Maria Popistasu, een Roemeense... Ik vond het wel grappig in de extra's te zien dat ze geen letter Nederlands verstond. Kan niets negatiefs over haar opmerken. Een leuk mevrouwtje is dat.

Mja, waarom nu een score van 4.0* hieraan geven... Omdat ik gewoon genoten heb, zonder verveeld te geraken en niet echt iets negatiefs gevonden heb.

het is wel een mooie en leuke film die goed in mekaar steekt maar ik had er meer van verwacht het is niet een van de beste vlaamse films amerikanen kunnen steeds nog beter regisseren en acteren nochtans heeft die film in amerika een award gewonnen raar

Erg geinige film, met plezier bekeken Ok, het is allemaal nogal simpeltjes, maar toch deed het me allemaal wel iets, en de acteurs zijn natuurlijk ook een plezier om bezig te zien. Geen absolute hoogvlieger, wel een leuke film, origineel en goed gemaakt.

Een van de weinige romantische komedies van Belgische bodem. Ik heb het altijd een beetje moeilijk met films uit m'n vaderlandje. Meestal stuit je dan op zo'n ongemakkelijk, ietwat geforceerd verhaal dat nergens verbaast. Hoe hard Decleir ook zijn best doet, ik kan niet anders dan concluderen dat hij op automatische piloot is beginnen acteren. Zijn karakter lijkt in elke film haast hetzelfde, en komt hier niet bepaald goed uit. Opbrouck viel wel mee als side-kick. Anders allemaal erg voorspelbaar en bolstaand van de toevalligheden. Matig uitgewerkte personages en nogal overhaaste liefdesverklaringen. De sterren gaan in eerste plaats uit naar een redelijk aantal lachwekkende momenten, daar het romantische aspect haast volledig de mist is ingegaan.

2,50

Dit is weer zo'n film uit de faits divers reeks van Vtm en zoals nog een aantal uit deze reeks, vond 'k het weer net niet. Geen slechte film, maar ook weer niet waw. De film is genietbaar en het einde is gelukkig niet cliché, maar vond het einde nu ook niet waw.

Als komedie heb 'k er zeker al betere gezien, dus je zit zeker niet van begin tot einde te lachen.

Eens goed om via tv te bekijken, maar ook niet meer dan dat.

Simpele, alleraardigste romcom over een knorrige man, die met z'n gevoelens geen raad weet, en een temperamentvolle huishoudster, die haar baas letterlijk en figuurlijk niet begrijpt. Jan Decleir is gewoon Jan Decleir en Maria Popistasu, die ik ken van de dramatische miniserie Sex Traffic (2004), is een heel leuke en mooie tegenpool.

Toch redelijk verbaasd dat deze film vrij goede commentaren krijgt hier. Ik vond het een niemendalletje en vind dat Decleir tot veel beters in staat is. Hier speelt hij een oude weduwnaar die op zoek gaat naar een nieuwe liefde. Modern als hij is - en opgepookt door zijn speelse vriend Julien - waagt hij zich aan een online datingbureau. De rest laat zich gauw raden: voorspelbaar, clichématig en flauw.

Opbrouck vind ik overigens steeds een leuke verschijning. Kan weinig bij me verkeerd doen sinds de legendarische reeks van Het Eiland als Frankie Loosveld. Kan vele rollen aan: komisch en serieus. Maar de subplot met die ufo's was er toch wat te veel aan.

De vele vrouwen die de revue passeren en die na elkaar werden gemonteerd, was wel goed gedaan. Nogal karikaturaal en het doet uitschijnen dat er geen enkele normale tussen zit. Het gevolg laat zich raden wie de ware moet zijn wanneer er toevallig een jonge Roemeense poetsvrouw zich aandient. Zucht ...