Zemestan (2006)

Tenenkrommend in dialoog en acteerwerk.

Vooral de dialoog en het acteerwerk in combinatie met de montage en de poëtische liederen vond ik de sterkste punten van de film. Regisseur Rafi Pitts gebruikt namelijk échte mensen en een beroemde Iraanse actrice en koppelt dat wonderschoon aan elkaar. Dat zorgt voor een aantal interessante nieuwe inzichten / lagen. Wij als westerling kennen haar status niet dus wij denken dat het gewoon een actrice is of een vrouw die van de straat geplukt is terwijl de mensen in Iran - die naar de film gaan vanwege haar - bedrogen uitkomen want die komen in een film terecht die verdacht veel lijkt op hun eigen leven.

In één van de krachtigste sleutelscènes van de film zoekt Mahrab (Ali Nicksaulat) toenadering tot de jonge weduwe (Mitra Hajjar). Je ziet zijn onzekerheid en verlegenheid. Dit gaat verder dan acteren want de jongeman lijkt diep onder de indruk te zijn van haar en durft haar dan ook nauwelijks aan te kijken. De omgekeerde wereld zou je bijna zeggen. Zou dat komen omdat hij weet dat hij tegenover een beroemde actrice staat of is dit van te voren ingestudeerd? Ik ga voor het eerste want in een interview op de DVD vertelt Rafi Pitts namelijk dat Ali Nicksaulat en actrice Mitra Hajjar elkaar op de set niet mochten zien tot die scène. De scène die je ziet in de film was dan ook meteen de eerste keer raak.

Het deed me een beetje denken aan die beroemde ontmoetingsscène in The New World tussen Colin Farrell en Q'Orianka Kilcher. Malick hield de acteur en het meisje uit elkaar op de set totdat hij vond dat de tijd rijp was voor de kennismakingsscène zodat de vonk ook echt overvloog.