Domenica d'Agosto (1950)

Italiaanse Mozaïk van volkse belevenissen op een warme zomerdag.

Meerdere verhaallijntjes, niet bepaald erg uitgediept maar toch heel wat menselijke karaktertrekken aanrakend, al dan niet eigen aan de jaren 40-50, maar vooral de romantiek niet vergetend.

Niet bepaald bekende acteurs, op die ene, piepjonge, Marcello Mastroianni na.

Deze film beschrijft een dagje aan het strand in Ostia op een zomerse zondag in 1950. Het voelt een beetje aan als een anthology film met de veelheid aan personages en verhalen die naar voor komen. Hoofdacteur is in feite het strand van Ostia, als locatie waar Italianen van allerlei rang en stand vertier zoeken, en toevallige ontmoetingen plaatsvinden zoals dat ook in het echte leven gaat. Enkele van de verhalen spelen zich af buiten het strand, maar deze zijn in de minderheid.
Als kijker heb je na deze film echt het gevoel zélf een dagje op het strand te hebben doorgebracht, die missie van de film is alvast geslaagd. Uitgezonderd dan wat betreft het stuk onbegaanbare strand wegens een nog uit de oorlog achtergebleven mijnenveld.
Verder is het een film met een vooral luchtige ondertoon ook al zijn er voldoende dramatische elementen aanwezig - tot criminele elementen - die wijzen op de harde wereld waarin een aantal van de personages vertoeven. En herinnert zo aan de neo-realistische stroming die enkele jaren eerder explodeerde in de Italiaanse cinema. Het einde is in alle geval een feel good moment, en sluit aan bij de eerder vermelde ondertoon van de film. Voor mij een meer dan geslaagde kijkervaring met veel dynamiek en vlotte acteerprestaties.