Chang Jiang Tu (2016)

Fijne film.

Wel eentje voor de hardcore arthouse liefhebber. Het ijzige trage tempo, de beperte narratief, in-beeld poëzie en voldoende symboliek zorgen voor een redelijk afgesloten film. Maar wie zich laat ompraten door de machtige sfeer ziet die 116 minuten in geen tijd voorbijvliegen.

Visueel is het prachtig, maar dat mag ook wel als Lee de cinematografie verzorgd. De soundtrack is ook meer dan behoorlijk (en passend), maar het zijn toch vooral de soundscapes die me echt mee wisten te slepen. Het eeuwige geklots van water, het ijzeren geklang van de schepen in de ronkende motoren zijn alom aanwezig en creëren een geweldig sfeertje.

Acteerwerk ook erg goed, Hao Qin is iemand die toch altijd positief opvalt. Geen kritiekpunten op deze film dus, al is het niet meteen voor iedereen weggelegd denk ik, daarvoor is het iets te ondoorgrondelijk en traag. Maar voor de liefhebber een makkelijke keuze.

4.0* en een uitgebreide review

Een spirituele boottocht over de Yangtze zou ik deze bijzonder sfeervolle film willen noemen. Ondanks dat sommige boeddhistische uitspraken wel een voor mij stuk herkenbare wijsheid bevatten en dat de ontmoetingen van de jonge kapitein met de jonge vrouw best wel mooi waren moest deze film het voor mij toch vooral hebben van de schitterende beelden van de Yangtze en zijn omgeving. Als je die beelden gezien heb is een docu over de Yangtze en de Drie Klovendam volledig overbodig geworden. Mooier krijg je ze gewoon niet te zien.

Prachtige film dus dit Crosscurrent die niet voor iedereen is weggelegd. Het is een film die veel geduld vraagt van de kijker. Je moet je niet te veel focussen op het nogal ingewikkelde verhaal maar meer op de prachtige beelden die je voorgeschoteld krijgt in deze roadmovie over het water.

4.0*

Inderdaad een fraaie film. In de huidige tijd zijn grote rivieren helaas vaak niet meer zo mooi met alle industrie en infrastructuur erom heen. Dat de regisseur er toch in slaagt om de kijker een flinke lading aan prachtige beelden voor te schotelen mag knap genoemd worden. Een hoop hangt denk ik af van het tijdstip van de dag waarop er gefilmd werd, waardoor zelfs een hele karavaan aan schepen er fraai uitziet.

Het verhaal is vaag, maar uiteindelijk vooral nevenzaak. Dit is echt een film die meer om het gevoel en de poëzie lijkt te draaien. De beelden, het meisje die zich steeds meer als een riviernimf lijkt te ontpoppen naarmate de film vordert, maar natuurlijk ook in letterlijke zin, want de gedichten uit een boek gevonden door de hoofdpersoon spelen ook een integrale rol.

Niet geschikt als je behoefte hebt aan een vlotte film. Maar perfect voor een rustige dag waaraan je niet teveel aan je hoofd hebt. 4*.

Ik heb menigmaal op het punt gestaan om de film af te zetten, maar dan kwam er weer zo’n prachtige opname van de majestueuze Yangtze rivier voorbij dat ik toch maar besloot om nog een beetje verder te kijken. Op die manier heb ik het einde gehaald, zij het met gemengde gevoelens.

Enerzijds zijn de beelden vaak overweldigend mooi, anderzijds begreep ik weinig tot niets van de poëzie en van de niet te doorgronden repeterende ontmoetingen van de schipper met de jonge vrouw. Dat ligt waarschijnlijk aan mij, maar daar moet ik het wel mee doen.