The Trials of Darryl Hunt (2006)

Verschrikkelijk om 20 jaar te worden opgesloten voor iets waar ge totaal onschuldig voor zijt.

Iets wat mij erg opviel was de houding van de moeder die Hunt schuldig verklaarde, zonder over meer aanwijzingen te beschikken dan deze van het nalatig onderzoek . Zou dit kaderen in hetgeen ik reeds zo dikwijls heb vastgesteld dat, wanneer iemand wordt opgepakt het publiek, de naastbestaanden van het slachtoffer doorgaans ook, in deze verdachte reeds de absolute schuldige zien ?

Gandhi, Nightbreed, niet Ghandi. Je lijkt de Volkskrant wel.

Deze documentaire laat vooral zien hoe rampzalig een tunnelblik kan uitpakken. In het geval van de moeder van het slachtoffer (en let vooral ook op de vrouw links van haar tijdens de laatste rechtzaak die met enorm grote ogen voor zich uit staart) kun je je het feit dat ze is vastgeklonken in haat en verbittering, nog voorstellen. Van het O.M. vind ik dat onvergeeflijk, en dat bewijs werd achtergehouden, ja, zelfs vernietigd, en de politie haar zaakjes niet checkte (bv of ware dader wel of niet in gevangenis zat ten tijde van de moord), om maar een paar misstanden te noemen, daar is 'schande' nog een te net woord voor.

Ook laat de documentaire de waarde zien van precies uitgevoerde procedures. Wanneer niet wordt vastgehouden aan dat soort protocollen, staat veel op losse schroeven. Jammer (dit is een understatement) dat de rechters dat niet onderkenden! Het lijkt wel of ze in de schoenen van het O.M. gingen staan. Maar zelfs het O.M. zou als taak moeten hebben de waarheidsvinding, níet het conserveren van de tunnelblik die ik hiervoor al noemde.

Wat dat betreft was het onderzoek van die journaliste veelzeggend, en bewijst weer eens hoe krachtig onderzoeksjournalistiek kan zijn. De documentaire is derhalve niet alleen hommage aan het zegevieren van recht, maar ook aan de onderzoeksjournalistiek, en natuurlijk aan het altijd houden of cultiveren van hoop, en daarnaar handelen.

Overigens eindigt de documentaire met de informatie dat Hunt een bescheiden schadevergoeding kreeg. Op Wikipedia staat vermeld dat hij een paar jaar later een groter bedrag kreeg. Terecht. Voor elke traan een cent. Want dat waren wel indringende beelden: dat al die volwassen mannen telkens weer de tranen in de ogen kregen. Ik had het meest te doen met Hunt toen hij zelfs bij zijn definitieve vrijlating nog te verduren kreeg met de hardheid van de moeder van het slachtoffer. Toen brak hij even, leek het. Dat hij toch in staat was om te zeggen tegen haar dat hij voor haar bad, en voor haar familie, vond ik getuigen van heel veel kracht en liefde van Hunt.

Je ziet ook hier weer, zoals wel vaker bij dit soort documentaires, dat het moeilijk schipperen is tussen het geven van de nodige informatie zonder de zaak onduidelijker te maken. Mooie muziek.

Een lekker avondje Canvas met eerst een film over de genocide in Rwanda en daarna dit racistische drama. Dit is ook weer verschrikkelijk en het is nog steeds actueel dat mensen onschuldig door vooroordelen achter tralies verdwijnen, waar ook te wereld, helaas.

Dat de overheid meewerkte om deze man te slachtofferen is onbegrijpelijk en daarbij te doorzichtig. Dit noem ik geen blunderen meer, dit is maatschappelijk zeer onwenselijk. Geen goed leiderschap.

Goeie documentaire over een Amerikaanse verkrachtings- en moordzaak, waarbij de verdachte Darryl Hunt 19 jaar lang onschuldig heeft vast gezeten (zelfs na meerdere rechtzaken). Een vrij droge en chronologische weergave van archiefmateriaal (ook van de rechtzaken zelf). Maar toch zeker wel boeiend, en het wordt al snel duidelijk dat de primaire oorzaak van zijn gevangenschap racisme is. Racisme geldt sterker dan de feiten, zoals op een gegeven moment gezegd wordt. Emotionele scene ook, als Darryl Hunt de moeder van het slachtoffer toespreekt, tijdens de rechtzaak waarin hij wordt vrijgesproken.

Een voormij totaal onbekende docu die ik tegenkwam bij de kringloop en meenam om te proberen. Nu had ik aan de hand van de cijfergemiddeldes en de reacties al begrepen dat deze een goede score had en teleurstellen deed de docu dan ook niet.

Onstellend is de zaak rond het lot van deze jonge vrouw en zijn veroordeelde dader. Lastig vind ik persoonlijk het zogenaamde etnische profileren. Uiteraard is een mens niet zonder vooroordelen, onschuldig was hij zeker wat deze zaak betreft, maar toch had de jongeman wel al een strafblad met een aantal vergrijpen. Hij had verkeerde vrienden, er waren 'mugshots' en er ging drugs rond. 19 was deze jongen destijds, waarom geen baantje? Te oud voor high school en niet slim genoeg voor de universiteit, oké dat kan. Maar blijf dan tenminste uit de problemen. Eens te meer werkt de Afro-Amerikaan mee aan zijn eigen stigma en een ander maar beschuldigen van vooroordelen.

Raar is het dan ook niet dat Hunt aan de tand gevoeld wordt en als verdachte langs opgebracht wordt. Bekenden van hem passeren ook de revue en hij lijkt daadwerkelijk op Brown...dus ja dat ooggetuigen Hunt aanwijzen is zo gek nog niet. Wat ik intrigerende aan de zaak vind is dat men Hunt een geld bedrag aanbood om Mitchell te verlinken. Waarom heeft men zo de pik in op Mitchell? Ook al zo'n recidivist. Ik krijg dan de indruk dat het niet om Hunt ging nog om zijn kleur maar het feit dat ze hem wilden gebruiken om Mitchell te grazen te nemen. Toen dat mislukte was er geen weg meer terug en moesten ze wel doorzetten met de veroordeling van Hunt.

Er is het verhaal rond Mitchell waar Hunt ogenschijnlijk slachtoffer van geworden is, dan is er de werkwijze van het politie die als los zand aan elkaar hangt, en onvolledig en onprofessioneel ovekomt. En wat Hunt daarna vooral parten speelt ondanks het gebrek aan bewijs is dat het gerechtsapparaat, aanklagers en politie natuurlijk geen fouten willen toegeven. De hele strijd rond bewijsmateriaal en aangeboden dealtjes lijkt mij alleen te draaien om het beperken van gezichtsverlies en uiteraard reputaties en ego van mannen met ambitie dat Hunt een 'kleurtje' heeft lijkt me niet meer dan een bijzaak.

En met deze goede docu in het achterhoofd vraag ik me dan toch af hoeveel andere mensen onschuld in de bak zitten, en hoeveel er blank zijn, of Mexicaans. Ik noem maar eens de West Memphis Three. Desalniettemin is het verhaal rond Hunt uitermate boeiend en fraai gebacht, bezit de film een erg fraaie en sobere soundtrack, en maakt de docu een uitermate goede indruk. Erg goed voor een keer.