The Fear of 13 (2015)

Deze docu is uitermate verrassend, heeft een goede "thrill". Irritatie maakte plaats voor bewondering voor de hoofdpersoon. Bij de q and a tijdens het movies that matter festival vertelde de regisseur nog wat boeiende zaken. Het is niet zijn eerste docu en niet zijn eerste death row docu. Er is een andere versie van: dat is een wat meer emotionele, lange zit. Deze, beste versie kan je dit najaar op netflix verwachten. Deze versie bevat de meest boeiende vertellingen van de selfmade man. De enscenering geeft een bijzondere thrill. Hij lijkt zijn verhaal in Pennsylvania te doen. Hij blijkt in een Engelse studio te zitten. Toch is er aan details gedacht. De beelden van de gevangenis zijn van een vergelijkbare gevangenis in de VS. De lage plafonds etc: het sluit aan bij het verhaal, is levensecht, maar in een andere gevangenis. Ik vroeg de directeur of hij overwogen had om de opnames in de gevangenis terug te laten keren voor de opnames. Het antwoord was te verwachten: nee, want te traumatische ervaringen. Wat een verhalen vertelt deze man. Is hij gek of juist brilliant? Nick heeft zichzelf leren vertellen. Hij is al die tijd bezig geweest met lezen, formuleren, herformuleren. Formuleren en herformuleren van zijn eigen leven en leugen. Oja en hoe is het vrije leven hem bevallen? In het kort: gezin gesticht in Engeland. Inmiddels gescheiden. En dat blousje...hij wees een gevangeniskloffie af, want hij houdt van stijl en werk(te) in een kledingzaak. Nog meer spoilers en achtergrond: klik.

Dit lijkt me erg interessant!

Ik heb bijzonder geïntrigeerd zitten kijken, de manier waarop Nick vertelt grijpt erg je aandacht, hij is kalm en intens tegelijk. Leuke docu om te analyseren in het kader van het spanningsveld tussen documentaire <---------> waarheid. Het is duidelijk geconstrueerd om maximale impact te maken en in zekere zin wordt je als kijker een beetje om de tuin geleid doordat de suggestie gewekt wordt dat hij nog steeds gevangen zit en er wellicht een executie aankomt.

Maar ik kan het de maker niet kwalijk nemen. Het was te prachtig om deze man te horen vertellen.

Interessante documentaire die een gedetailleerde kijk geeft in het leven van een terdoodveroordeelde man die ten onrechte vastzit. Nick Yarris is een persoon die onmiddellijk sympathie weet op te wekken met zijn manier van vertellen. Hij komt vrij excentriek over maar na 23 jaar "death row" is dat allesbehalve schokkend.

Regisseur David Sington kiest er voor om de focus te leggen op de persoon Nick Yarris en niet op wat hij wel en niet heeft gedaan. Dat soort dingen hebben we vaak genoeg gezien en het is vooral fascinerend om te zien hoe een persoon verandert tijdens langdurige opsluiting met het vooruitzicht van executie. De vertelling van Nick wordt fijn afgewisseld met sobere beelden, waardoor het hele verhaal niet een typische Amerikaanse achtbaanrit dreigt te worden. De combinatie van beeld/geluid is vooral goed als Nick geluiden imiteert en deze dan te horen zijn in het daadwerkelijke geluid.

Deze docu laat je intens meeleven met Nick en dat maakt het zo goed. Ik vind het vooral goed dat er aandacht blijft voor het uiterst gefaalde Amerikaanse rechtssysteem dat mensen opsluit zonder een degelijk proces. The innocence project is een belangrijke factor hierin. Zij blijven aandacht vragen voor mensen die ten onrechte zijn opgesloten. Als deze docu je interesse heeft gewekt dan raad ik je zeker aan om de Netflix serie "making a murderer" te kijken. Verslavend materiaal en het blijft een tijd na het kijken van de docu bij je hangen.

4*

Fijn.

Yarris is een interessant individu en weet zichzelf ook goed te verkopen. Daar ligt een klein addertje onder het gras, aangezien de vraag steeds sluimert of hij het allemaal niet iets poëtischer voorstelt dan het in werkelijkheid geweest is, maar gezien deze docu is dat toch deel van de charme.

Veel meer dan het verhaal van de beste man valt hier niet te halen, maar net die focus zorgt ervoor dat het blijft boeien. Geen andere personen die erbij betrokken worden, geen fake onderzoek of documentairemakers die het recht in eigen handen nemen, gewoon het relaas van een man die jarenlang onterecht heeft vastgezeten.

Had er niet zoveel van verwacht, maar wist toch wel te boeien. Visueel had het iets intenser gemogen en het voelt net iets té gedramatiseerd aan, maar niet zo erg dat Yarris' hele verhaal in het water valt.

3.5*

Te veel geouwehoer. Kon korter en krachtiger + duidelijker. Na 45 min heb je het wel gezien. Als ik sentimenteel wil doe ga ik wel GTST kijken.. ( kidding)

Laat wel goed zien hoe scheef/corrupt het Amerikaanse systeem is. het is een creepy wereld.

Ik ben minder enthousiast als de mensen hieroboven. Tuurlijk is het een mooi verhaal en verschikkelijk voor deze man dat het allemaal op deze manier moest lopen terwijl hij maar een 'simpele' autodief is. Het stelt zeker het rechtssysteem aan de kaak maar wat het voornamelijk is is een relaas van een tikkeltje enge man die vertelt hoe het allemaal is gegaan in zijn leven. En dat had ook allemaal wel korter gekund. Dit is een subjectief relaas over een man die onterecht vast zat. Nee, ik vond het niet zo interessant.

Aardige docu en een best boeiend verhaal...maar voor mij niet boeiend genoeg.

Je merkt dat dit verhaal door Nick Yarris al 100den keren is verteld en dat komt voor mij iets te gemaakt over ofzo....volgens mij is deze man ook een succesvol spreker geworden en dat merk je.

Zijn levensverhaal zelf vind ik ook niet superboeiend.

Goeie documentaire over een man die na jaren in de dodencel te hebben gezeten er een eind aan wil maken. Een boeiend verhaal verteld door Nick Yarris zelf wat het natuurlijk behoorlijk persoonlijk maakt. Goed en onderhoudend opgebouwd. Wel nogal simpel qua opzet, slechts een man die zijn verhaal verteld afgewisseld met wat beelden zijn woorden visualiseren.

Prima documentaire waar als puntje van kritiek van mij, wel iets meer "buitenwereld" in had gemogen.

De docu: het is eigenlijks te gek voor woorden dat iemand vanuit een "klein misdrijf", zover kan worden geschopt in het rechtssysteem van de VS, dat hij/zij uiteindelijk in de dodencel terecht komt!

Ik heb mij weleens proberen in te denken hoe je jezelf zou voelen in een gelijkwaardige situatie. Ondanks het hoge fantasievermogen is het mij niet gelukt. De angst om te ervaren hoe het is als je in principe ieder moment te horen kunt krijgen: "volgende maand, week is het jouw beurt en gaan we afscheid nemen".

Nee, het lukte mij niet maar voorstellen kan ik het wel en als je naar dit soort zaken kijkt, ben ik blij dat wij in Nederland de doodstraf in 1870 hebben afgeschaft. (toen nog met uitzondering van oorlogsrecht)

Uiteindelijk werd in 1983 ook in de Grondwet bepaald dat de doodstraf niet kan worden opgelegd (artikel 114). Dus sinds 1983 kennen de Nederlanders de doodstraf niet meer, zowel voor misdrijven die in vredestijd als in oorlogstijd zijn gepleegd.

Deze documentaire en ook voorbeelden van andere gevallen spreken zich dan ook in mijn ogen, uit tegen deze straf.

Het opvallende van de documentaire is het feit dat de hoofdpersoon zelf het verhaal vertelt zonder plaatsen te tonen en dat ook nog op een boeiend, inpakkende manier weet te doen met de kijker(s). Wel kan ik mij indenken dat voor sommigen het na een drie kwartier wel genoeg is geweest, het verhaal boeide mij tot aan het einde toe.

Oordeel zelf zou ik zeggen. Als waardering een mooie 7+.

Wat kan deze man schitterend, meeslepend zijn verhaal houden zeg... Sington geeft hem daar álle ruimte voor, waarvoor niets minder dan lof. Stijlvol ingekleurd verder, maar visueel evernaart het nergens de indringendheid van Nick's verhaal. Ik hing in ieder geval aan z'n lippen.

Zo hey wat een verhaal die ga ik morgen zeker kijken...

jemig wat intens! heel aangrijpend, geweldig in beeld gebracht, het feit dat hij zo helder van geest is en alles goed en levendig kan verwoorden helpt enorm mee!

Aanrader!

Immens. Aangrijpend. Het geduld alleen al... Wat heeft die man veel moeten doorstaan. Wat een verteller ook. Ik had het gevoel naar het voorlezen van een prison novel te zitten luisteren.

Indrukwekkende documentaire. Gedurende het kijken veranderde lichte irritatie in diepe bewondering. Top!

Boeiende verteller en het trucje van de regisseur om net te doen of-ie nog in de gevangenis zit werkt best wel goed eigenlijk (al vroeg ik me al vanaf het begin af waarom Yarris zo'n hip bloesje droeg en geen gevangeniskloffie). Het levert door deze opzet eigenlijk twee films in één op; in eerste instantie gaat het over (over)leven in de gevangenis (prachtig relaas over zelfeducatie) maar daarnaast naar het einde toe ook nog het hallucinante verhaal over hoe hij zich toch zo in de nesten heeft gewerkt, met alle ongerechtigheid van dien.

Best een indrukwekkend relaas van een man die in zijn jonge jaren de mist ingaat en daarvoor lang op de blaren moet zitten. Het verhaal wordt sober gebracht maar door de vertelkunst van de heer Yarry blijft het boeiend.

Het is nogal wat: een documentaire maken d.m.v. een interview met alleen de hoofdrolspeler. Om dan de gehele speelduur de aandacht vast weten te houden van de kijker is erg knap. Nick Yarris weet ontzettend boeiend te vertellen en je zou willen dat je vroegere geschiedenisleraar zo had kunnen vertellen, dan had je tenminste wel opgelet op school.

De vraag blijft of het niet allemaal wat veel word aangedikt en geromantiseerd door Yarris. Maar dat doet op zich niet af aan deze indrukwekkende docu. Ook het feit dat het allemaal niet chronologisch word verteld is een pluspunt, want hierdoor blijft het spannend.

3,5*

7/10 (IMDB)

5.0

Waargebeurd mooi verteld.

Intens en je leeft helemaal mee.

Beste verhalenverteller deze Yarris en tijdens de gehele docu vraag je je af of het hij alles uit de duim loopt te zuigen of dat het echt zo gegaan is. Het is er zo eentje waar je op verjaardagen ademloos naar kan blijven luisteren.

Deze docu bewijst maar eens dat je met zeer weinig middelen (een lange monoloog van een 'mooie' uitgeleefde sterke persoonlijkheid) een verhaal kunt vertellen dat je tot het einde blijft boeien.

Tip is om blanco aan de docu te beginnen. Even niet aan de google dus voor het geval je dit waargebeurde verhaal nog niet kent.

4* (8.5)

Als 20-jarige werd de vrijwel ongeletterde Nick Yarris opgepakt wegens een reeks misdrijven. Wanneer hij leest over de onopgeloste moord op een jonge vrouw, wijst hij een schuldige aan in de hoop dat hij op borgtocht vrij kan komen zodat hij kan vluchten. Wanneer zijn naïeve plannetje in duigen valt, wordt hij zelf aangeklaagd voor de moord... en ter dood veroordeeld. Wanneer de ontwikkeling van DNA-sporenonderzoek in een stroomversnelling komt, krijgt hij hoop dat hij zijn onschuld kan bewijzen.

Nick Yarris, die tijdens zijn gevangenschap duizenden boeken las, spreekt eerlijk over zijn schimmige verleden. Hij blijkt bovendien een voortreffelijke verteller en regisseur David Singtons maakt wijselijk spaarzaam gebruik van reconstructies. Hij maakt bovendien effectief gebruik van geluidseffecten die de dramatiek van Yarris' ongelofelijke verhaal versterken. Het fascinerende is dat Yarris zonder rancune terug lijkt te kijken op zijn 22 jaar in de gevangenis en zo een objectief, maar bijzonder meeslepend beeld schetst van het leven van een getraumatiseerde jongere, het leven in de gevangenis, de omgang met mede-gevangenen en bewakers en het trage rechtssysteem dat hem keer op keer in de steekt laat.

Behoorlijk interessant allemaal maar ik begon hem en z'n manier van vertellen vervelend te vinden. Het narcisme en z'n houding en blikken van 'kijk-mij-eens-boeiend-zijn-en-vertellen', dropen hier de televisie uit.