The Corn Is Green (1945)

Goed gemaakt, onderhoudend drama over Miss Moffat [Bette Davis], een onderwijzeres van middelbare leeftijd [Davis] die naar een klein dorpje in Wales komt om daar de kinderen van de mijnwerkers te onderwijzen. Aanvankelijk is er scepsis onder bewoners en tegenwerking van The Squire [Nigel Bruce], de steenrijke 'eigenaar' van het dorp die de huidige status quo niet graag doorbroken ziet. Maar Miss Moffat volhardt, vooral wanneer ze tot de ontdekking komt dat leerling Morgan Davis [John Dall] over uitzonderlijke talenten blijkt te beschikken.

Davis speelt voor haar doen vrij ingetogen en is effectief in de hoofdrol en Bruce is volledig in Dr Watson-mode. Dall is ook prima als de jonge mijnwerker die langzaam maar zeker in zichzelf wil en gaat geloven. Het beeld van Wales en de dorpsgemeenschap aldaar is wel heel erg romantisch, met mijnwerkers die dagelijks zingend als de Maastrichter Staar huiswaarts keren, en Joan Lorriings accent en vertolking is nogal karikaturaal. Maar de overige vertolkingen zijn prima en aan de oprechtheid van de makers is zichtbaar en voelbaar.

Al gauw meende ik tot de conclusie te komen deze al eens eerder te hebben gezien maar dat

blijkt een remake te zijn met Hepburn in de rol van Davis. Goed spel van Davis en een

vermakelijke rol van Nigel Bruce. Desondanks viel de film evenals de remake lichtelijk tegen,

en moeizaam mijn aandacht wist vast te houden. Wel mooie beelden trouwens van de mijnwerkers

die telkens zingend van hun werk naar huis keerden. Maar ging de film verder een beetje gebukt

onder een inspiratieloze saaiheid.