Old Acquaintance (1943)

Amerikanen kiezen voor een huwelijkspartner zoals ge kiest tussen een blauwe of een grijze trui en lang duurt het niet.

Flauwe romantiek die gered wordt door sommige sterke dialogen en natuurlijk de presence van een Bette Davis.

Blijft een zeer sterke persoonlijkheid waarvan ik overtuig ben dat ze op scene heel weinig aanwijzingen nodig had en in haar bewegingen uit zich zelf precies wist hoe het moest.

Waarom de film destijds zo'n succes was ? Bette Davis gedurende enkele seconden alleen met pyjamavest ? Wie weet ?

My dear, I was hiding behind screens before you were born

Langzamerhand begin ik zo toch wat door mijn Bette Davis voorraad te geraken. De actrice heeft in zo'n dikke 120 films gespeeld (ik heb dus nog wel een lange weg te gaan) maar ik heb de indruk dat ik ondertussen alles wat TCM in bezit heeft heb gekeken of nog opgenomen heb liggen. Beetje jammer want ze begint zich toch tot één van mijn favoriete actrices te ontpoppen maar dan moet ik maar op andere manieren aan haar films geraken. Soit, Old Acquintance was een film die ik eerlijk gezegd al geruime tijd had liggen maar het verhaal sprak me niet zo aan waardoor ik altijd de voorrang gaf aan andere films.

En dat had ik niet moeten doen want dit is gewoon een erg degelijke film. Het begint nochtans wel heel kolderiek en eventjes had ik schrik dat dit absoluut niets voor mij ging zijn. De eerste 20 minuten zijn dan ook niet grappig en de grappig bedoelde soundtrack onderstreept het humorloze aspect van deze scènes des te harder. Ik kan me voorstellen dat dit anno 1943 nog gesmaakt kon worden maar ik kon er bitter weinig mee. Gelukkig maakt de film daarna een tijdssprong en krijgen we een veel interessanter geheel te zien. Naar het einde toe wordt het nogal soapachtig (vind de snelheid waarmee Rudd zich dan ineens met Deirdre verloofd er een beetje over) maar dat neemt niet weg dat de overige 90 minuten gewoon erg degelijk in elkaar zitten. Aangenaam verrast in ieder geval maar de reden waarom dit zo'n 70 jaar later nog altijd als een huis staat is toch voornamelijk te wijten aan één actrice.

En dat is natuurlijk Bette Davis, al denk ik dat dit statement geen verrassing is. De manier waarop ze, zeker naar het einde, meer en meer in de put geraakt getuigt van een enorme klasse. Ze weet haar rol van Kit zo geloofwaardig en echt te brengen dat het zowaar een genot is om haar het onderspit te zien delven. Dit zijn dan ook de rollen waar Davis het best in was, in getormenteerde en verbitterde vrouwen. Vanaf dat ze romantisch wordt (zoals bijvoorbeeld in Golden Arrow) is het meteen een stuk minder. Dat Davis geen makkelijke dame was om mee samen te werken is al door menig persoon beschreven. Ze was een aartsvijand van Joan Crawford maar ook van Miriam Hopkins die hier haar tegenspeelster is. Voornamelijk doordat Davis indertijd een affaire had met de man van Hopkins, regisseur Anatole Litvak. Het geeft meteen een extra dimensie aan de scène waar Davis uit pure frustratie Hopkins bij de schouders pakt en haar doorheen schudt, een scene die tot één van Davis favoriete scènes uit haar carrière behoort. Langs de andere kant gebruikten ze hun vete wel als promotiemateriaal voor de film zoals hier is te zien dus zo erg is het misschien allemaal wel niet geweest. Gig Young is ook zeker en vast aanwezig maar moet het toch wat afleggen tegenover beide dames.

Jammer van de eerste 20 minuten waar de verkeerde toon wordt gezet en waar Hopkins vrij over the top acteert. Wat daarna komt is een pak interessanter en blijft boeien tot de laatste minuut. Binnenkort toch maar eens op zoek gaan naar Old Maid, de eerste samenwerking tussen Davis en Hopkins.

4*

Aardige film over twee vriendinnen die allebei schrijfster zijn, maar met wisselend succes. Dialoog gedreven, en die zijn ook best goed. Ook zijn de twee hoofdpersonages goed uitgewerkt, maar het verhaal en de ontwikkelingen wisten me niet de hele tijd te boeien. Bette Davis, is zoals altijd, de moeite waard.