Gau Ngao Gau (2006)

Wat een bijzonder duistere, beklemmende film. Van begin tot einde is deze film niet leuk. Echt niet leuk. Goed. Dat zeker. Maar niet leuk. Een donkere sfeer die de hoofdpersonages constant achtervolgt. Met grijparmen, die steeds nét mis grijpen. Een kat en muisspel á la Tom en Jerry. Maar zonder de humor. En zonder de leuke kleurtjes.

Het verhaal van Gau Ngao Gau is vooral aan het begin erg mysterieus. We zien een ´good guy´ en een ´bad guy´, maar weten niet wie welke rol vertolkt. Eigenlijk zien we twee good guys. Of zijn ze allebei bad guys? Oordeel zelf wat goed en kwaad is. Ik weet het in ieder geval niet.

De geluiden en spaarzame muziek zijn inderdaad erg passend in de film. Tenminste, in het Hong Kong gedeelte. Net zo gruwelijk en kil als de beelden. Beelden die bij mij overigens ook een GitS belletje deden rinkelen: fantastische fotografie, twee duimen omhoog!

Toch jammer dat wanneer de film zijn einde nadert wat afzwakt, zowel op visueel vlak als in de muziek. Vooral dat laatste werd een domper: zwakke Engelstalige liedjes, zeer misplaatst. Eigenlijk zijn de laatste paar scènes een zilveren kroon op de roestige film, en dat is geen compliment. Maar desondanks kan ik de film niet minder geven dan 4 grote, zwarte sterren: 4*

Visueel zag het er inderdaad prima uit, en ook de muziek was erg sterk. Helaas was het verhaaltje totaal niet boeiend en wat aan de slappe kant, zat niet echt te wachten op die flauwe cliché romance tussen de Colombiaan en die dame (die mij enorm irriteerde). Verder waren de vechtscénes verre van boeiend en moest de film het hebben van zo nu en dan hard uit de hoek komen. Heb me dus absoluut niet de volle 110 minuten vermaakt en hou het daarom op een kleine 2,5 voor de beelden, de muziek en hier en daar een sterke scéne.

Tweede film (na Shamo), en zeker fan geworden van Cheang. Deze man weet wat hij doet en wil en dat is gelukkig goed te zien. Kan mij niets beters wensen dan de fun te voelen die een regisseur heeft tijdens het maken een film - toch geeft Cheang mij meer, en ik zeg dankjewel!

Nutteloos om nogmaals te zeggen dat deze film ongekend rauw, vuil en bikkelhard is - maar als er iemand is die deze begrippen letterlijk kan verfilmen is het Cheang. Hij doet het goed en gebruikt de perfecte ingrediënten; haatvolle personages, locaties die je liever niet bezoekt en veel bruut geweld.

Visueel ziet dit er echt goed uit, waar bijvoorbeeld de nachtelijke vechtscène op een vuilnisbelt echt indrukwekkend is; Sterke, scherpe, belichting met een voelbaar contrast. Toch is hier het de geluidsmontage wat echt onder je nagels kruipt. Gebruik van hondengeblaf en gegrom bij elke slag en stoot maakt van deze personages twee vechtende honden - Erg cool. Cheang houdt van zijn geluidjes en gebruikt die ook lekker. Interessant was verder ook dat er veel vocaal werk in de soundtrack zat - houdt ik wel van.

Dog Bite Dog had mijn aandacht van begin tot eind zonder ergens in te zakken. De zeer intense scène in de snackbar hoort echt tot een van de scènes waar ik nog wel even zuur van kan kijken. Zeer goed gebruik van stilte die beloond word met een bruut en gewelddadig schrikmoment. Cheang weet ook hoe hij dit geweld moet gebruiken. Blijft constant op het niveau 'door blijven slaan tot schedel breekt' en kent nergens genade. Ik ben een liefhebber.

Vraagtekens krijg ik dan weer bij het einde wanneer een reeks van lieflijke familiebeelden bijgestaan word door een Engelstalig 'there is hope' liedje. Minuten later blijkt dit echter een zoetmakertje bij een heel bittere maaltijd als Cheang afsluit met een akelig einde waar vijand noch held te bekennen is.

Duimen omhoog.

4.5/5.0

Wel weer een amuserende onderhoudende HK-film. Edison Chen was weer lekker op dreef als een Cambodiaanse huurmoordenaar en maakt de film goed. Voor de rest is alles best standaard en verwacht niet al te veel harde actiescenes. Wel was alles op een mooie duistere wijze gefilmd, en sommige scenes waren best hard en bloederig. Ook grappig dat bij bepaalde man-to-man gevechten allemaal gegrom van honden laten horen. (vandaar de titel denk) Soms deed de film ook een beetje aan Unleashed denken. Die eindscenes in Cambodja waren ook mooi en natuurlijk mocht er aan het einde de typische Chinese melodrama niet ontbreken.

Al met al een vermakelijk tussendoortje.

3,5*

De geelbruine tint is erg mooi en onder andere de scène waarin Wai's vader dealt is schitterend. Het camerawerk varieërt van dromerig tot Tsukamoto-achtig schokkend, zeer goed. De Cambodjaan is overtuigend, zijn vrouwtje overbodig.

Muziek was dan wel weer erg wisselvallig. Tijdens de spannende scènes erg goed, maar die twee US nummers -"There is Hope" en "You're My Sunshine"- waren absoluut slecht.

Al met al een goed begin, een iets mindere tweede 20 minuten en een zeer sterke driekwartier tussen minuut 40 en 20 minuten voor het eind. De laatste twintig minuten (2 US nummers ook) waren extreem overbodig, ik dacht eigenlijk ook (even) dat het afgelopen was. Helaas niet dus.

Ontzettend jammer van de laatste 20 minuten. Toch wil ik hier nog wel 3,5* aan kwijt. Cheang laat veel moois zien hier, maar dit had veel beter gekund. Wel benieuwd naar meer nu.

Een toffe, coole film!

Alleen ben ik wel licht verbaasd als ik hier constateer dat veel mensen deze film toch zo ongelofelijk rauw en hard vinden overkomen. Iedereen heeft vast het cheesy drama tussen de Cambodjaanse huurmoordenaar en een vuilnisbeltmeisje gemist?!

Afgezien van de soms nogal melodramatische ontwikkelingen tussen de 2 tortelduiven en een wat raar, licht onverzadigbaar einde is deze film op alle fronten beter dan Shamo, dat ook al kampte met verhaaltechnische problemen.

De actiescenes zijn een lust voor het oog, de moorden zijn onverbiddelijk uitgevoerd, de opgefokte muziek draagt bij aan een geestelijke en lichamelijke aftakeling van de vechtersbazen op het televisiescherm en Hong Kong is een weelderige oase van licht in de duisternis, drukte en nauwe steegjes.

Ik heb zwaar genoten van deze rauwe, gestileerde film, die gemakkelijk nog veel rauwer en harder had kunnen zijn, mocht Pou-Soi Cheang een machtig kat en muisspel tussen 2 ongeleide projectielen hebben nagestreefd, zònder bijbehorende liefdestaferelen.

Ik twijfel tussen een 4* of een 4,5* maar laat wat ruimte over voor verbetering, Dog Bite Dog is namelijk absoluut een film die ik vaker ga kijken. Een dikke 4*

Rauwe film.

Ik heb alleen weer een film gekeken die Engels dubbed is, eigenlijk wil ik er dan meteen niet aan beginnen, maar toch gekeken en dat was niet geheel geslaagd.

Het klinkt gewoon totaal niet om naar opvliegende boze Aziaten te luisteren met beschaafde Engelse stemmen. Nooit meer zal ik dit doen.

De film zelf is goed op meerdere vlakken namelijk het audiovisuele en de uitwerking van het verhaal als mede de acteurs. Het gebruik van die geelbruine tint is geweldig en geeft de film ontzettend veel sfeer. Maar wat de film echt afmaakt is de sounddesign en dan vooral het gebruik van die hondengeluiden onder de actiescènes. Dit lijkt me dat het heel snel afgezaagd wordt om dat zo te doen, maar hier maakt het de film wel extra rauwig.

Wat tegenviel is uiteraard de Engelse stemmen en misschien dat het daar dan ook meteen aan ligt dat ik niet meteen goed in het verhaal kwam en hier en daar een beetje gapend de film af probeerde te kijken. Het verhaal is niet origineel en het cliché liefdesverhaaltje mag me dan ook meteen gestolen worden. Het einde maakt dan wel weer heel veel goed en als totaalplaatje is dit wel een geslaagde film die succesvol is op meerdere vlakken. Nu deze nog in de toekomst herzien met ondertiteling en de originele stemmen.

3.5

Een harde, donkere en nihilistische film met een heel aparte inhoud. De twee hoofdrolspelers (een huurmoordenaar en een flik) hebben in hun leven zoveel pijn moeten ondergaan dat ze afstevenen op zelfvernietiging. Geen gezellige film met bikkelharde scènes maar waarin de menselijkheid sporadisch toch nog even als een flauw lampje oplicht. De moordenaar zorgt vanuit oprecht medeleven voor een meisje die even sterk mishandeld geweest is in haar leven als hem wat de moordenaar plots een menselijk gezicht geeft. Omgekeerd zie je de flik (zogezegd de goede) getuigen afranselen wat alle sympathie voor hem wegneemt.

De verandering van perspectief komt de film ten goede. Mijn beoordeling is dus uitermate positief maar toch kan ik vanuit de totaalbeleving geen hoog cijfer toekennen. Ik had nooit het gevoel om naar een echt meesterwerk te kijken. Is het de voortdurende donkere sfeer? De moeilijke identificatie met de personages? De wat onlogische ommezwaai op het einde waarbij hij de flik in een gevechtsarena ontmoet ? Allemaal redenen om een tweede kijkbeurt in te lassen.

Furieus geweld met genadeloze, dierlijke confrontaties. Dat laatste zou je ook kunnen zeggen over het instinct van beide kemphanen, die elkaar en anderen op niets ontziende wijze te lijf gaan. Een scène als die van de stand-off in de ravage is dan ook nog eens zo intens in beeld gebracht, dat de razernij, mede dankzij de geluidsomlijsting, tot op het bot voelbaar is. Sowieso een zodanig fraai geschoten film dat het balen is dat je op ondertitels aangewezen bent.

Een desolate en agressieve sfeer, onstuimig gefilmd en kille, groezelige omstandigheden. Onderweg wordt het voorzien van een extra laagje door, met name via het gekneusde meisje, op geniepige wijze met de sympathie van de kijker te spelen. De relatie tussen Wai en z'n vader krijgt wat teveel aandacht en wanneer het schakelt naar z'n (min of meer poëtische) climax voelt het alsof het afslaat naar een hele andere film, maar verder is er weinig mis met deze brute worp.

Een prima film uit de Hongkong cinema, soms lekker hard en soms ook best ongemakkelijk.

Het geelbruine filter past er wel goed bij. Ik ben niet altijd even enthousiast over het gebruik van kleurenfilters, omdat ze lang niet altijd een meerwaarde hebben, maar hier is dat zeker wel het geval. Verder is het best een interessant verhaaltje, waarin twee mannen elkaar het leven zuur proberen te maken, wat gepaard gaat met een aantal goede scenes.

Opvallend weinig humor zit er in. Meestal zie je in dit soort films nog wel eens wat die flauwe Hongkongse humor terug, maar daar is weinig van te ontdekken, wat ik overigens niet erg vond. Het acteerwerk is verder in orde en het camerawerk vrij sterk. Het enige waar Dog Bite Dog toch behoorlijk de mist mee ingaat is de soundtrack. Vooral die sentimenteel klinkende Amerikaanse muziek, vond ik totaal niet passen bij de toon. Het duurt ook net wat te lang. Het lijkt afgelopen, maar dan volgt nog een kwartier dat behoorlijk overbodig aanvoelt.

Enigszins jammer, maar verder heb ik hier toch wel behoorlijk geboeid naar zitten kijken. Niet helemaal top, maar wel uiterst vakkundig gemaakt.

3,5*

Wat een strakke film.. Hard, melancholisch en grimmig (dat laatste deed me denken aan The Yellow Sea, ook geen enkel glimlachje maar deze is een stuk mooier geschoten). Een nietsontziend kat- en muisspel tussen twee onberekenbare gekken, erg gave personages met wie je beiden meeleeft en waarbij je halverwege dus aanvoelt dat er geen 'goed' einde kan zijn. Apart gevoel.

Vaak is de uiteenzetting van personages (een slechte opvoeding) een ballast in dit soort films maar hier valt het redelijk mee, het lijkt zelfs een thema te zijn. Maar vooral dat ze noodlottig veroordeeld zijn tot elkaar, zo vaak stuiten ze bij toeval op elkaar. Alleen richting het einde neemt het drama teveel tijd in beslag, net als het gesleep met die meid.

Sterke sound en stilte bij al die achtervolgingen, gevechten, stand offs; het steekt prima in elkaar. Zelfs het geneurie / gezang is mooi (hoewel de Amerikaanse nummers inderdaad vreemd op hun plek zijn maar da's puur door de taal).

Er zijn constant een grauw-bruine look en schaarse belichting, bijvoorbeeld de scènes op straat met lichtinval van slechts één bron zoals een lantaarnpaal, mooi effect heeft dat. Uitstekend camerawerk, een paar indrukwekkende shots (vooral van Wai's sillhouet op de pick up auto), spannende momenten en het compromisloze geweld maakt het compleet. Heerlijke misdaad/actie/drama, ruim 4* voor nu.

Blijft overeind bij herziening.

Had voor deze film een beetje schrik dat het allemaal iets minder uit zou vallen. Toch één van de film waarmee ik Hong Kong leren ontdekken heb. Ondertussen is de HK cinema zowat de hoofdmoot van m'n dieet geworden, dus benieuwd wat er nog van dit filmpje over zou blijven.

Dat blijkt best wat. Visueel nog steeds aantrekkelijk, de geluidsband blijft kick ass en ook het verhaal en acteerwerk mogen er best zijn. Met het einde had ik deze keer veel minder problemen, het is inderdaad een stuk minder rauw maar het hoort gewoon bij deze film.

Sterke film van Cheang en een goed startpunt voor mensen die zich eens aan de iets grimmigere kant van de HK cinema willen wagen.

4.5* en een uitgebreide review

Ik had deze film al een tijdje op mijn digitale plank liggen....ik moet zeggen best een aardige film,maar niet zo geweldig als ik had gedacht..

Ik ben toch meer van de Zuid-Koreaanse stijl....maar goed, leuke wegkijker...

Wow! Wat een gave, rauwe film. Opvallende soundtrack en vooral weer een (Chinees) prachtige belichting. Hong Kong doet me hier erg denken aan het spel Syndicate Wars dat ik vroeger speelde. Of animatie als Ghost in the Shell. Of zelfs Paul Verhoevens Total Recall. Heel luguber en kil.

Voor mij honderd maal beter dan shit als films als 'A Better Tomorrow' van John Woo welke ook enorm rauw zijn, maar die vol belachelijk 'heroïsch' gezeik zitten. Hier geen enkele heroïek en zelfs weinig hoop. Indrukwekkend acteerwerk van Edison Chen en Sam Lee, trouwens.

Had er meer van verwacht. Het verhaal over een seriemoordenaar die zijn tanden letterlijk zet in zijn tegenstanders bevat genoeg harde, rauwe actiescènes en een dosis spanning, maar een voor mij te groot dramagehalte.

Snoeiharde nihilistische pressure-cooker. Gedesillusioneerde agent neem het op tegen een zwakzinnige psychopaat gevormd door extreme kindermishandeling.

Rauw en poëtisch in een nachtelijk verlaten Hong Kong vechten ze een bikkelharde strijd uit om te overleven. Hun innerlijke kwellingen zijn hierbij de grootste tegen en medestander. Een van de beste misdaadfilms uit Hong Kong.

Zag m op dvd, wat prima te doen was, maar dit schreeuwt om een full blown blu ray editie van Eureka of 88 Films.

Fantastische film. Kippenvel 4,5