Panda Kopanda (1972)

Opvallend, toch eerder verwacht dat deze door Miyazaki geregisseerd zou zijn. Met de latere werken van Takahata is het niet zo te vergelijken, maar wie de vergelijking tussen Totoro en Papanda niet ziet is blind. Erg opvallend (maar verder niet zo vreemd, aangezien Miyazaki gewoon key animator was).

Dit is zeker niet groots nee, maar wel onnoemelijk schattig. Vooral getarget op de kleinsten onder ons, maar dat kleine pandatje en het meisje zijn te schattig. Daarom ook dat deze film best nog een leuke voldoende verdient. 't Is zeker niet groots, animatie is erg beperkt, maar net datgene wat die Ghibli films zo schattig maakt zit er wél al in.

Toch best mee vermaakt, duurt allemaal ook niet te lang. En dat kleine pandatje is gewoon té schattig

3 sterretjes.

Wat een superlief filmpje is dit. Ik heb echt genoten van de schattige en aandoenlijke karakters. De kleine panda, Papanda die zeker erg veel op Totoro lijkt en het kleine meisje. Echt iets wat ik vroeger als kleutertje geweldig zou vinden daarom van mij ook een dikke 3,5*

Panda Kopanda is een heerlijk kinderfilmpje van Takahata. Het verhaal is eenvoudig en de tekenstijl simplistisch, maar wel o zo leuk. Ik weet niet of dat de bedoeling was, maar het kleine meisje Mimiko, de hoofdpersoon van deze tekenfilm, lijkt wel een soort Pipi Langkous. Dit is duidelijk bedoeld voor de kleintjes onder ons en voor die doelgroep verdient de film toch zeker wel een 3,5*.

Zo panda, zo dochter

Lief hoor. Leuk om eens een vroege Takahata gezien te hebben.
Tweede verhaaltje deed me inderdaad (danuz) aan Sneeuwwitje en de 7 dwergen denken. ("Iemand heeft van mijn bordje gegeten! Iemand heeft uit mijn bekertje gedronken! Er slaapt iemand in mijn bedje!")

Memorabele quote: Mimiko: "Don't be like that, or I'll spank your bottom." Baby panda: "I don't wanna be spanked." Maar dan in het japans.

Zag er niet geweldig uit, maar best wel vermakelijk, voor kleine kinderen, en een beetje voor mij.

Een film die erg aandoet als een Miyazaki. Sommige scenes zijn letterlijk terug te vinden in latere miyazaki's zoals Totoro en Ponyo.

Takahata ken ik alleen van Grave of the Fireflies, ik zou niet weten in wat voor mate hij vergelijkbaar is met zijn andere werk (Grave of the Fireflies lijtk er iig voor geen ene meter op.)

De film kijkt erg fijn weg, hoewel de animaties inderdaad behoorlijk karig zijn tov Miyazaki's latere werk. Ik kon me er niet echt aan ergeren. De personages zijn namelijk heerlijk simpel en naief en de tune is inderdaad een sterk staaltje brainwashing, op een goede manier. Het script gaat eigenlijk nergens over maar dat stoort nergens wegens de algehele fijne sfeer van de film: iedereen heeft het eigenlijk naar zijn/haar zin en dat kabbelt zo'n 70 minuten door.