Ten Canoes (2006)

Die voice over stem kon ik al vanaf minuut 1 wel afschieten. Het was meer een constante schreeuw naar stilte, die helaas steeds weer niet beantwoord werd. Die man van de voice over kan zijn verhaal door zijn neus boren!

Aardig inkijkje bij de Aboriginals. Maar wat een slap verhaal!!!

Hebben die Aboriginals nauw echt niks boeienders te vertellen, om te verfilmen? Een standaard jager-verzamelaar verhaal dunkt me, zoals dat zich vergelijkbaar ontelbare malen zich heeft voor gedaan op deze planeet van de oertijd tot de laatste oermensen richting nu.

Ik stel me zo voor dat ze zich eindeloos kapot verveelden daar in de rimboe, en dan gebeurd er eens in de zoveel tijd iets spannends, en dat wordt dan tot in het oneindige opgerept om de tijd te doden bij het kampvuur, op een van die vele avonden dat er weer geen klap te doen is daar, behalve hun vrouwen bespringen.

Toch best leuk, want je kunt je wel goed verplaatsen in die manier van leven. Natuurlijk heeft het wel iets om zo te leven, maar ik ben blij dat ik gewoon naar mijn eigen bedje kon, ipv wat stukken boomschors op de grond, of op een paar takken boven het moeras te hangen................

Best een aardige film, maar wel een die volgens mij beter had kunnen zijn. De voice-over wordt hier vaak afgekraakt en ook voor mij was dat het gorte probleem. Te uitleggerig en veel te nadrukkelijk aanwezig. Soms had het zo zijn charmes, maar over het algemeen had De Heer de film vaker toch beter voor zichzelf kunnen laten spreken wat mij betreft. En waarom geen voice-over in de taal van de aboriginals? Dat had om zijn minst meer toepasselijk geleken. Het voelt nu als een compromis en deed me soms aan een documentaire over dieren denken, alleen dan in fictievorm. Lijkt me niet echt de bedoeling. Ik wilde me best overgeven aan die onbekende cultuur, maar de voice-over trekte me terug naar onze cultuur.

Het is echt een serieus gemis, want onder de nadrukkelijke voice-over zit een vrij mooie film verscholen. Goed gefilmd vooral, in de meest prachtige landschappen. Sommigen vinden het verhaal te simpel, maar laten we eerlijk zijn: dit is het soort verhaal dat je kunt verwachten van een volk dat zijn verhalen in leven houdt door ze telkens te hervertellen in plaats van ze op te schrijven. Een ingewikkeld plot met vele complexe wendingen had hier waarschijnlijk niet overtuigend gewerkt. Ik vond het wel een charmante vertelling. Uiteraard met een boodschap, maar daar werden die verhalen voor verteld. De dood van de leider wordt misschien wat te lang uitgerekt, maar die dodendans maakt veel goed. Veel moois gezien hier. Een grootse film is het misschien niet, maar toch wel de moeite waard om een avondje aan te besteden.
3,5*

Misschien dat ergens in deze film nog wel een subtiele en authentieke aboriginalfilm had gezeten, maar elke poging daartoe wordt teniet gedaan door een werkelijk vreselijke voice met een heel naar toontje. Mede daardoor hield ik hier een naar gevoel aan over. Eerder ouderwets exotisch volk bekijken dan een oprechte film. Aboriginal-volksverhalen op maat gemaakt voor Westers publiek. Ik lees hier de vergeljking met The Gods Must Be Crazy en dat vind ik wel treffend, zoiets was het qua toon en daar had ik ook problemen mee.

2.0* voor de landschapsplaatjes.

Ik vond de film leuk om te zien, maar heel erg prachtig of boeiend was hij niet. Het is een vreemde film omdat het niet een erg professioneel geacteerde film is, en dat wordt gecompenseerd met de Engelstalige stem van de 'verteller'. Ik vond dat die verteller wel wat meer zijn mond dicht had kunnen houden, het kreeg een beetje het niveau van een kinderverhaal met een wijze uitleg erover heen gegoten. Het vreemde aan de film trekt je misschien snel naar een negatief oordeel, maar dat is ook niet mijn bedoeling want het is wel heel interessant om naar te kijken vanwege de 'echtheid' van de cultuur en het landschap. De acteurs zijn Aboroginal en de taal ook, je neemt een kijkje in het leven van de Aboriginals zonder dat je naar een documentaire kijkt, en dat is wel heel erg leuk. Al met al is het best een prima film met mooie beelden qua landschap en je komt interessante dingen over de cultuur te weten. Het verteltempo is heel erg laag, maar ik heb me daar niet echt aan geërgerd. Ik zal hem niet snel nog een keer kijken, maar het was leuk om hem te zien. Ik heb de film 3 punten gegeven.

Origineel in elkaar gezet. Een compilatie van veel natuurbeelden, kleur en zwart-wit foto-stills, langere zwart-wit scenes en scenes in kleur, met een voice-over die het hele verhaal vertelt.

Het lijkt op een gesproken boek met beeldondersteuning, soms stripboekachtig.

Passende muziek ingevoegd. De dodendans met -zang gaf mij kippenvel, erg mooi.

De humor zit in het feit dat je in meerdere scenes de natuur-achtergrond in gedachten kunt inwisselen voor een etage van een handelskantoor in New York of een buitenwijk in de Benelux of wat je wilt. En vervang in gedachten jagen door naar het werk gaan, ceremonies door hedendaagse gewoontes, etc. De mensen gedragen zich namelijk overal vrijwel hetzelfde. Hoe groepjes vrouwen of mannen met elkaar omgaan, hun motivaties en doelstellingen, hoe familie of vrienden of dorpelingen zich verhouden, hoe romances ontstaan, misverstanden en nog veel meer. En de ganzen business, best absurd.

Ook grappig zijn de eigenaardigheden van enkele stamleden.

Verschillen met ons en nu, met name in contact met natuur en geesten, komen eveneens aan de orde. Leerzaam.

Er loopt dus een geschiedenis over Aboriginal stammen en hun belevenissen en gebruiken, maar daarbij loopt tussendoor ook een soms toch wel confronterend tevens humorvol verhaal (of noem het satire) over de mens in het algemeen.

Toch wel vrij sterke raamvertelling, waarbij bovendien een blik wordt gegund in hoe bepaalde rituelen van sommige Aboriginal-stammen zouden kunnen (zijn) verlopen. Zij zijn er terecht niet scheutig mee westerlingen volledig deelgenoot te maken van hun eigen affaires.

Een aantal van die stammen is zelfs al uitgestorven, voordat de eerste westerling ooit voet op de bodem van het continent heeft gezet. Hun rituelen, de interpretatie van wat ze hebben achtergelaten (rotstekeningen en andere artefacten) zijn voor iedereen verloren.

De film krijgt verder kracht uit de natuurbeelden, de manier waarop de stammen zich in die natuur overeind houden en het feit dat de volledige cast uit leden van de oorspronkelijke bevolking van Australië bestaat, ofwel: op filmgebied uit amateurs bestaat.

Humor uit de film, tussen de Aboriginals zelf, slaat ook terug op het westen.

Thema's van de film raken onder andere aan (gevolgen van) jaloezie en geduld.

Een aantal jaar terug eveneens het boeiende Charlie's Country (Film, 2013) met eveneens Aboriginals in de hoofdrol. Deze 10 canoes biedt een ruimere inkijk op een aantal inheemse stammen waarbij een aantal culturele gebruiken naar voren komen.

De aanpak met de voice-over doet erg documentaire-achtig aan. De vele beelden van de diverse stammen en hun gebruiken komen prominent aan bod. Hun beschilderde naakte lichamen werden knap geaccentueerd en je gaat als kijker mee in hun denken en culturele gebruiken. Ietwat grappig wordt het wanneer ook bijgeloof een rol speelt waarbij je helse pijnen sterft als je de poep van een individu verbrandt.

Interessant om eens gezien te hebben zonder memorabel te zijn. De film miste een duidelijke lijn of richting. Prima geschoten wel met de mooie natuurbeelden.

Totaal onbekende film, tegengekomen bij de kringloop en ik had wel zin in een gokje met deze aparte film die wellicht een onbekende topper was. De comments en beoordelingen beloven op zich best een redelijke film, ontegenzeggelijk heeft het product enkele sterke kenmerken, maar er helemaal uitkomen doet het niet.

Het begin mag er toch zeker zijn met de prachtige natuur en locaties, toch wil het verhaal niet heel erg vlot op gang komen wat vooral door de vertelstijl komt die eerste fase, want het zogenaamde vertelde verhaal wordt regelmatig onderbroken terwijl de mannen aan het werk zijn. Maar gelukkig komt daar verbetering in, daarnaast is het interessant om de gebruiken te zien, de verdeling, maar ook bijvoorbeeld hoe ze de kano's maken, heeft het geheel ook nog een beetje humor, maar ademt het vooral een bepaalde mystiek uit die ik best wel sterk vind onderstreept door de scènes met de Sjamaan. Het toont een fraai beeld van oud gedachtegoed, bijgeloof, gebruiken, logica, en angst. Al met al niet verkeerd...

Maar toch komt er regelmatig zand in de motor, wat het begin betreft is het dat constant onderbreken van het vertelde verhaal, het middenstuk is daarna oké te noemen, waar vervolgens de interesse gewoonweg langzaam afneemt richting het einde van de film. En waar dat nu precies aan ligt vind ik moeilijk te zeggen, is het toch net allemaal wat te vaag, of onduidelijk, of ontbreekt het gewoon een beetje extra sjeu...? Het is moeilijk de vinger leggen op de plek waar het nu precies aan schort met deze film in de slotfase. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film niet super goed is, ook niet heel slecht, dat er bepaalde fases van interesse zijn, maar dat de film vooral bijzonder is met het treffende beeld van een dergelijke stam in een dergelijke tijd. Daarom drie sterren wat mij betreft voor de moeite.